Scream 4

Scream 4


Το τελευταίο Scream -3- το είχα δει στο σινεμά 22/4/2000 όταν ήμουν Β' γυμνασίου... Φανταστείτε τη συγκίνηση που ακολούθησε όταν έμαθα ότι θα μπορέσω να δω την τελευταία απόπειρα δολοφονίας κατά της Σιντ από τον ΥΠΕΡ αγαπημένο και λατρεμένο Ghostface (εμείς τον λέγαμε Scream πάντως)!!!!

Εν ολίγοις και χωρίς πολλά θα πω ένα όνομα : Γουές -Κρέιβεν-. Οι λάτρεις των τρασοθρίλερ γνωρίζουν ότι το'χει ο π@#$^ το συγκεκριμένο θέμα... Η πλοκή του 4 διαφέρει ως προς το ότι συμπυκνώνει όλες τις θεωρίες όλων των θρίλερ όλων των συζητήσεων που έχουμε κατά καιρούς κάνει, καταλήγωντας στο εξής απλό και βασικό : Expect the unexpected.

Δολοφόνος εδώ δεν είναι ούτε ο ψυχανώμαλος γκόμενος που περιμένει να γα@#$% για να σκοτώσει, ούτε η τρελή κι αλλοπαρμένη μάνα του που ζητάει εκδίκηση, αλλά ούτε και ο ετεροθαλής σαλεμένος αδερφός της πρωταγωνίστριας... Είναι ....άντε ας μην το αποκαλύψω.

Σασπένς, γέλιο -πολύ γέλιο, σαρκασμός και ειρωνικές στιγμές αν κάνει κανείς retrospect παράλληλα στα προηγούμενα scream) και δράση μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ψάχναμε συνεχώς να βρούμε τον δολοφόνο και ο μόνος λόγος που τον βρήκαμε ήταν επειδή είχα στο μυαλό μου συνέχεια τη φράση "θαναι αυτός που δεν κολλάει να είναι". Σας συνιστώ να κάνετε το ίδιο.

Η ταινία αξίζει μόνο και εάν πληροίτε κάποιες προϋποθέσεις:
α. έχετε δει όλα τα Scream και περάσατε καλά
β. σας θυμίζει λίγο από τα νιάτα σας
γ.έχετε χρόνο να διαθέσετε, είναι ένα 2ωρο της ζωής σας που δεν θα ξαναπάρετε πίσω
δ. διατηρείτε μία εύθυμη διάθεση και δεν περιμένετε φυσικά τίποτα σοβαρά σενάρια και κίνητρα!!!

Στα πλην: Σε περίπτωση που έχετε την λανθασμένη εντύπωση ότι μιας και πέρασαν 11 χρόνια το σενάριο θα είναι αξιοπρεπές, πλανάστε πλάνην οικτρά.
Στα συν: Προτείνω ανεπιφύλακτα να πάρετε κορίτσι εσείς εκεί οι λεύτεροι και μη και να πάτε να το δείτε. Η αγκαλιά είναι σιγουράκι σε κάποια φάση. Ολα από εκει ξεκινάνε άλλωστε.

I spit on your grave

Φτύνω στον τάφο σας το θρίλερ που μόλις είδαμε, ριμέικ απ'ότι είδα τώρα αλλά πολύ καλό. Συνίσταται γερό στομαχί, όχι τόσο από άποψη splatter αλλά λόγω των βασανιστηρίων που περνάει μία αθώα κοπέλα χωρίς να μπορεί να τη βοηθήσει κανείς. Το στόρι έχει ως εξής:

Η συγγραφέας Jennifer Hills αποσύρεται από την πόλη σε μία καμπίνα στο δάσος για να γράψει το επόμενο βιβλίο της. Η παρουσία της στη μικρή πόλη προσελκύει την προσοχή των λίγων και ηθικά στερημένων ντόπιων που μπαίνουν στην καμπίνα της με σκοπό να την τρομάξουν. Ωστόσο κάτι που ξεκίνησε ως τρομακτική πράξη ταπεινωσης και εκφοβισμού, γρήγορα κλιμακώνεται σε μία ολονύχτια σωματική κακοποίηση και βάρβαρη επίθεση. Πριν την σκοτώσουν, η Jennifer καταφέρνει να πέσει στο ποτάμι και να χαθεί. Η ώρα περνάει, οι άντρες σταματούν την αναζήτηση τους και επιστρέφουν στην καθημερινότητα τους. Ομως αυτό δεν πρόκετια να συμβεί. Η Jennifer Hills ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, επέζησε από την δοκιμασία. Με κολασμένη διάθεση τώρα, μοναδικός της σκοπος ειναι να εκδικηθεί τα κτήνη καταφέροντας πιο τρομερά μαρτύεια απ'ότι εκείνη υπέστη.

Το έργο σίγουρα αξίζει αφενός για το σενάριο όπου μία γυναίκα παίρνει εκδίκηση, αφετέρου γιατί μου έφερε στο μυαλό την τελευταία σκηνή του "Hostel Ι" (οι φανατικοί θυμούνται) και την τεράστια απόλαυση που μπορεί να σου δώσει η εκδίκηση. Είχα καιρό να δω έργο όπου να ευχαριστιέμαι αντί να αηδιάζω στη θέα του αίματος. Και μετά τον επιζήσαντα στο" Hostel", το ένοιωσα ξανά.

Στα πλην, το ότι θυμίζει λίγο το στόρι του "The last house on the left", χωρίς όμως να έχει καμία ομοιότητα από το σημείο των βασανιστηρίων και μετά. Δυστυχώς εκείνη η ταινία δεν μας έδειξε με λεπτομέρειες τα βασανιστήρια των βασανιστών. Ενα φουρνο μικροκυμάτων είχε που διήρκεσε δευτερολεπτα. Τι να το κάνεις;

Δεν παύει να είναι ένα απλό τρασοθρίλερ όπως όλα τα άλλα, δεν το κατατάσσω σε καμία διαφορετική κατηγορία. Αλλά ταυτόχρονα σε κάνει να αισθανθείς ότι ο άνθρωπος πράγματι είναι ικανός για όλα, καλύτερα και χειρότερα. Οταν δε, αφορά τα χειρότερα, εκεί μπορεί να δώσει ρεσιτάλ. Το έργο είναι μια υπενθύμιση του πόσο άγρια ένστικτα έχουμε κι ας μην το φανταζόμαστε.

Εν ολίγοις λοιπον, να δώσω τα + και τα -:

Στα συν, σενάριο, -ναι, θα τολμήσω να το πω- ερμηνείες, γύρισμα.

Στα πλην, το ότι τα μετέπειτα βασανιστήρια δεν διήρκεσαν περισσότερο.

ΥΓ. Οπως πάντα, επάνω στους τίτλους των ταινιών υπάρχουν τα λινκς για τα αντίστοιχα τρέιλερ.

F

F η ταινια που επιλεχθηκε απο την κριτικη επιτροπη -διοτι ηταν αργα για να δουμε το 3ωρο Langoliers- και οφείλω να πω ότι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη όσον αφορά στον τομέα "θρίλερ". Το στόρι έχει ως εξής: Ενα σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαιδευσης πολιορκείται από μία ομάδα νεαρών με μόνο σκοπό τους την εκδίκηση και τον θάνατο. Μία ομάδα καθηγητών έρχεται αντιμέτωπη με μία συμμορία βίαιων μαθητών, όταν εκείνοι θέτουν υπό κατάληψη ολόκληρο το σχολείο.

Καθηγητές, μαθητές, διευθυντές, επιστάτες,φύλακες, πέφτουν όλοι θύματα ανελέητων μαθητών οι οποίοι καθόλη τη διάρκεια του έργου επιλέγουν να σκοτώνουν βασανιστικά -σαδιστικά ακόμη- τα θύματα τους φορώντας κουκούλες, χωρίς ποτέ να πουν λέξη. Το πιο σοκαριστικό είναι ίσως η μανία και η ψυχραιμία που επιδεικνύουν τα συγκεκριμένα άτομα για την εν ψυχρώ δολοφονία αθώων ανθρωπων στο όνομα του μίσους προς το εκπαιδευτικό σύστημα και τους καθηγητές.

Η ταινία είναι γεμάτη σασπένς, με ημι-σκοτεινά πλάνα, ένα κλικ παραπάνω από το σύνηθες γύρισμα των σκηνών σε ταινίες θρίλερ, χωρίς περιττά splash αίματος και αηδίας, αλλά με αγωνία κάθε λεπτό. Το στομάχι σφίγγεται, η ησυχία επικρατεί παντού και ο πανικός είναι πρωτόγνωρος.

Προβληματισμός της ταινίας είναι σαφώς η ασφάλεια στο σχολείο και κατά πόσο αυτή είναι εφικτή ανα πάσα στιγμή. Ολα ξεκινούν άλλωστε από ένα περιστατικό όπου μετά από μία αθλια βαθμολογία σε μία εργασία, μαθητής χτυπάει καθηγητή και αντί να του επιβληθεί αρμόζουσα τιμωρία, οι γονείς απειλούν με μήνυση καθηγητή και σχολείο για σκόπιμο εξευτελισμό του μαθητή.

Στα συν της ταινίας συνοπτικά λοιπόν, το πρωτότυπο για'μενα σενάριο, από την άποψη του ότι θριλερ τέτοιου είδους σπανίζουν. Και επίσης η συνεχής ένταση.
Στα πλην το τέλος. Θα σας την σπάσει πολύ.