Final Destination 5

Είχα πολύ καιρό να πάω σινεμά και το ξέρετε! Ολο το καλοκαίρι ταλαιπωρήθηκα, υπομένοντας καρτερικά να περάσει το βασανιστήριο των αλλεπάληλων χτυπημάτων (βλ. Harry Potter, Κόναν, Green Lantern κτλ.) και να έρθουν μερικές καλές ταινίες. Εις μάτην αγαπητοί μου φίλοι. Εις μάτην τόση υπομονή διότι όχι τίποτα καλό -καλά τώρα, μην περιμένετε με την λέξη "καλό" να αναφέρομαι σε ταινίες στυλ "Καζαμπλάνκα", τύπου "Saw" εννοώ - , αλλά ούτε καν κάτι μέτριο δεν είχαν οι κατα τ'άλλα πολλές κινηματογραφικές αίθουσες της Θεσσαλονίκης.

Και μετά έρχεται το τελειωτικό χτύπημα, η χαριστική βολή: Ανοίγω το πρόγραμμα των προβολών και βλέπω "Στρουμφάκια", "Captain America" και "Final Destination 5". Πείτε μου ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, εφόσον έχετε περάσει τα 12 και απεχθάνεστε τον Bush, ποια επιλογή σας μένει; Τι να κάνω κι εγώ, πήγα. Κι οποιος σκέφτεται να πει κακία, του κάνω καθρεφτάκι/όποιος το λέει είναι/ ζήλια ψώρα.

Επανέρχομαι λοιπόν γιατί πολύ μακρυγόρησα, στο θέμα του σημερινού μου post, που είναι το "Βλέπω τον θάνατο σου 5" -και τελευταίο, δοξα σοι ο Θεός/Αλλαχ/ Βούδας/ Δίας κτλ. Βρισκόμαστε ΜΑΛΛΟΝ στο 1994 - και λέω μάλλον γιατί στην τελευταία σκηνή μεταφερόμαστε στο έτος 2000-. Ανάθεμα κι αν έβγαζε νόημα έτσι όπως συνέδεσαν το χρονικό περιθώριο 6 ετών με μία και μόνο σκηνή, χωρίς να δώσουν περαιτέρω λεπτομέρειες αλλά τελοσπάντων.





Κλασικά, μία ομάδα ανθρώπων γλυτώνουν από τραγικό θάνατο -και θεαματικό όμως- εξαιτίας ενός "οράματος" που έχει ο "Oracle" (αχ Μάτριξ τι μας έκανες) τύπος της παρέας. Κλασικά η αστυνομία του την πέφτει χοντρά και τον περνάει για τρομοκράτη και ακόμη πιο κλασικά, η παρέα του λέει ότι δεν έχει σημασία ποια είναι η αλήθεια και ότι αρκεί που σώθηκαν.



Για να πρωτοτυπήσει, ο σεναριογράφος, does ΝΟΤ do the unexpected. Εκει που περιμένεις ότι θα δεις κάτι διαφορετικό γιατί λες εντάξει, πόσα FD θα βγάλουν με ακριβώς το ίδιο σενάριο, ακριβώς εκεί εκπλήσσεσαι με το πέμπτο sequel, που βαδίζει στα ίδια, πανομοιότυπα χνάρια. Λες και ήθελε επίτηδες ολόκληρο το επιτελείο -παραγωγός/ σεναριογράφος/ σκηνοθέτης- να σε κοροϊδέψουν, να σε χλευάσουν που ήρθες και πλήρωσες λεφτά για να δεις την ταινία.





Και συνεχίζω. Κλασικά ένας ένας αρχίζουν να πεθαίνουν με τη σειρά του οράματος. Κλασικά έρχεται ο μαύρος τρομακτικός τύπος, που σε αυτή την ταινία παίζει τον -ναι καλα- ιατροδικαστή ενώ στην πραγματικότητα είναι το τσιράκι του Χάρου. Ο Χάρος τους παίρνει έναν έναν θεαματικά για να μην χαλάσει το όραμα, και μπλα μπλα μπλα πεθαίνουν.... Ολοι. Κλασικά, το είπα;

Αντε το τέλος που γίνεται μία αποκάλυψη δεν θα το πω, έτσι για να μη σας χαλάσω το σασπένς. Οσοι ψυχάκηδες, κατά συρροήν δολοφόνοι, Τεντ Μπάντι, Τ-Βag και λοιποί, πηγαίνετε. Θα ευχαριστηθείτε εντόσθια, αίματα, κόκκαλα και κρανία που συνθλίβονται ή και κρέμονται από γάντζους, σπασιματα σπονδυλικής στήλης και αυχένα και πολλά άλλα συναρπαστικά.

Στα συν :Το ότι πήγα σινεμά, κατά τ'άλλα τίποτα.
Στα πλην : Βαρετοί ηθοποιοί, υπόθεση, μέχρι και η μουσική ηλίθια. Οι θάνατοι πολύ προβλέψιμοι -προέβλεψα μέχρι και ότι το κινητό θα χτυπήσει και η δόνηση θα σπρώξει το κερί προκαλώντας πυρκαγιά-.

Πραγματικά προσπαθώ να είμαι καλή, αλλά να αγιάσω δεν μπορώ. Αθλια η ταινία. 2 αστεράκια στα 11. Και πολλά είναι.

Scream 4

Scream 4


Το τελευταίο Scream -3- το είχα δει στο σινεμά 22/4/2000 όταν ήμουν Β' γυμνασίου... Φανταστείτε τη συγκίνηση που ακολούθησε όταν έμαθα ότι θα μπορέσω να δω την τελευταία απόπειρα δολοφονίας κατά της Σιντ από τον ΥΠΕΡ αγαπημένο και λατρεμένο Ghostface (εμείς τον λέγαμε Scream πάντως)!!!!

Εν ολίγοις και χωρίς πολλά θα πω ένα όνομα : Γουές -Κρέιβεν-. Οι λάτρεις των τρασοθρίλερ γνωρίζουν ότι το'χει ο π@#$^ το συγκεκριμένο θέμα... Η πλοκή του 4 διαφέρει ως προς το ότι συμπυκνώνει όλες τις θεωρίες όλων των θρίλερ όλων των συζητήσεων που έχουμε κατά καιρούς κάνει, καταλήγωντας στο εξής απλό και βασικό : Expect the unexpected.

Δολοφόνος εδώ δεν είναι ούτε ο ψυχανώμαλος γκόμενος που περιμένει να γα@#$% για να σκοτώσει, ούτε η τρελή κι αλλοπαρμένη μάνα του που ζητάει εκδίκηση, αλλά ούτε και ο ετεροθαλής σαλεμένος αδερφός της πρωταγωνίστριας... Είναι ....άντε ας μην το αποκαλύψω.

Σασπένς, γέλιο -πολύ γέλιο, σαρκασμός και ειρωνικές στιγμές αν κάνει κανείς retrospect παράλληλα στα προηγούμενα scream) και δράση μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ψάχναμε συνεχώς να βρούμε τον δολοφόνο και ο μόνος λόγος που τον βρήκαμε ήταν επειδή είχα στο μυαλό μου συνέχεια τη φράση "θαναι αυτός που δεν κολλάει να είναι". Σας συνιστώ να κάνετε το ίδιο.

Η ταινία αξίζει μόνο και εάν πληροίτε κάποιες προϋποθέσεις:
α. έχετε δει όλα τα Scream και περάσατε καλά
β. σας θυμίζει λίγο από τα νιάτα σας
γ.έχετε χρόνο να διαθέσετε, είναι ένα 2ωρο της ζωής σας που δεν θα ξαναπάρετε πίσω
δ. διατηρείτε μία εύθυμη διάθεση και δεν περιμένετε φυσικά τίποτα σοβαρά σενάρια και κίνητρα!!!

Στα πλην: Σε περίπτωση που έχετε την λανθασμένη εντύπωση ότι μιας και πέρασαν 11 χρόνια το σενάριο θα είναι αξιοπρεπές, πλανάστε πλάνην οικτρά.
Στα συν: Προτείνω ανεπιφύλακτα να πάρετε κορίτσι εσείς εκεί οι λεύτεροι και μη και να πάτε να το δείτε. Η αγκαλιά είναι σιγουράκι σε κάποια φάση. Ολα από εκει ξεκινάνε άλλωστε.

I spit on your grave

Φτύνω στον τάφο σας το θρίλερ που μόλις είδαμε, ριμέικ απ'ότι είδα τώρα αλλά πολύ καλό. Συνίσταται γερό στομαχί, όχι τόσο από άποψη splatter αλλά λόγω των βασανιστηρίων που περνάει μία αθώα κοπέλα χωρίς να μπορεί να τη βοηθήσει κανείς. Το στόρι έχει ως εξής:

Η συγγραφέας Jennifer Hills αποσύρεται από την πόλη σε μία καμπίνα στο δάσος για να γράψει το επόμενο βιβλίο της. Η παρουσία της στη μικρή πόλη προσελκύει την προσοχή των λίγων και ηθικά στερημένων ντόπιων που μπαίνουν στην καμπίνα της με σκοπό να την τρομάξουν. Ωστόσο κάτι που ξεκίνησε ως τρομακτική πράξη ταπεινωσης και εκφοβισμού, γρήγορα κλιμακώνεται σε μία ολονύχτια σωματική κακοποίηση και βάρβαρη επίθεση. Πριν την σκοτώσουν, η Jennifer καταφέρνει να πέσει στο ποτάμι και να χαθεί. Η ώρα περνάει, οι άντρες σταματούν την αναζήτηση τους και επιστρέφουν στην καθημερινότητα τους. Ομως αυτό δεν πρόκετια να συμβεί. Η Jennifer Hills ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, επέζησε από την δοκιμασία. Με κολασμένη διάθεση τώρα, μοναδικός της σκοπος ειναι να εκδικηθεί τα κτήνη καταφέροντας πιο τρομερά μαρτύεια απ'ότι εκείνη υπέστη.

Το έργο σίγουρα αξίζει αφενός για το σενάριο όπου μία γυναίκα παίρνει εκδίκηση, αφετέρου γιατί μου έφερε στο μυαλό την τελευταία σκηνή του "Hostel Ι" (οι φανατικοί θυμούνται) και την τεράστια απόλαυση που μπορεί να σου δώσει η εκδίκηση. Είχα καιρό να δω έργο όπου να ευχαριστιέμαι αντί να αηδιάζω στη θέα του αίματος. Και μετά τον επιζήσαντα στο" Hostel", το ένοιωσα ξανά.

Στα πλην, το ότι θυμίζει λίγο το στόρι του "The last house on the left", χωρίς όμως να έχει καμία ομοιότητα από το σημείο των βασανιστηρίων και μετά. Δυστυχώς εκείνη η ταινία δεν μας έδειξε με λεπτομέρειες τα βασανιστήρια των βασανιστών. Ενα φουρνο μικροκυμάτων είχε που διήρκεσε δευτερολεπτα. Τι να το κάνεις;

Δεν παύει να είναι ένα απλό τρασοθρίλερ όπως όλα τα άλλα, δεν το κατατάσσω σε καμία διαφορετική κατηγορία. Αλλά ταυτόχρονα σε κάνει να αισθανθείς ότι ο άνθρωπος πράγματι είναι ικανός για όλα, καλύτερα και χειρότερα. Οταν δε, αφορά τα χειρότερα, εκεί μπορεί να δώσει ρεσιτάλ. Το έργο είναι μια υπενθύμιση του πόσο άγρια ένστικτα έχουμε κι ας μην το φανταζόμαστε.

Εν ολίγοις λοιπον, να δώσω τα + και τα -:

Στα συν, σενάριο, -ναι, θα τολμήσω να το πω- ερμηνείες, γύρισμα.

Στα πλην, το ότι τα μετέπειτα βασανιστήρια δεν διήρκεσαν περισσότερο.

ΥΓ. Οπως πάντα, επάνω στους τίτλους των ταινιών υπάρχουν τα λινκς για τα αντίστοιχα τρέιλερ.

Paranormal Activity 2

Αξιώθηκα και είδα πριν μία εβδομάδα επιτέλους και το σίκουελ του Paranormal Activity, βέβαια από download. Μια απ'τα ίδια -αυτό ωστόσο δεν με εμπόδισε να τινάζομαι ανά στιγμές- . Μιλάμε για πολύ σκοτάδι, πολύ στημένο πράγμα, ένα καημένο σκυλάκι που έπρεπε να πεθάνει -γιατί πάντα τα σκυλάκια πεθαίνουν;-, μυστηριώδη περιστατικά να συμβαίνουν μετά τα μεσάνυχτα, με τα highlights ανατριχίλας στις 3 π.μ. και επίσης μία κατάρα για ψυχές και συμφωνίες με διαβόλους.



Το όλο στόρυ συνδέεται με το Paranormal Activity 1, αλλά εάν έχετε σκοπό να το δείτε δεν θα σας πω περισσότερα. Απλά έχει γνώριμα πρόσωπα που παίζουν ρόλο κλειδί.

Οι περισσότερες σκηνές αποτελούν συνήθως ακίνητα σκοτεινά πλάνα δωματίων του σπιτιού -εμενα πιο πολύ με τρόμαξε η τελευταία σκηνή που βλέπετε εδώ κάτω με την σκάλα-, με γδούπους να ακούγονται από το πάνω πάτωμα, περίεργα βήματα χωρίς να περπατάει κανείς -άνθρωπος τουλάχιστον- και δυνάμεις του σκότους που εισβάλλουν στη ζωή μιας ανυποψίαστης οικογένειας κάνοντας ενίοτε και δουλειές του σπιτιού, όπως να βγάζουν τον καθαριστή της πισινας τα βράδια έξω .

Ανάμεσα σε όλα αυτά προστίθεται και η κλασική Μεξικανολατινοϊσπανική μορφή. Αυτή τη φορά ενσαρκώνεται από γυναίκα, σε αντίθεση με το προηγούμενο έργο DEVIL -βλ. προγούμενο μου post- που ήταν άντρας, εξοικειωμένη με πνεύματα του κακού και τελετουργίες. Η Μεξικάνα νταντά προσπαθεί να σώσει την οικογένεια και τον απελπιστικά ορθολογικό πατέρα, ο οποίος αγνοεί τα ολοφάνερα σημάδια τουΚακού.

Το Κακό έχει ως στόχο να κλέψει την ψυχή του μικρού γιου της οικογένειας και καθ'όλη την διάρκεια του έργου παρακολουθούμε τις απόπειρες του σε συνδυασμό με τον συνεχή εκφοβισμο που γουστάρει να προκαλεί στα υπόλοιπα μέλη. Αυτό κατά τη γνώμη μου το κάνει γιατί τη βρίσκει περισσότερο με τα προκαταρκτικά, παρά με την ίδια την πράξη και καταληγω σε αυτό το συμπέρασμα γιατί θα μπορούσε πολύ απλά να πάρει ένα βράδυ το παιδι αθόρυβα και τέλος. Αντ'αυτού επιλέγει να τρομοκρατεί βράδυ παρά βράδυ -παίρνει και ρεπό- το σπίτι, απολαμβάνοντας να κόβει τον ύπνο των ανθρώπων στη μέση,να ρίχνει σκεύη μαγειρικής, να ανοίγει ντουλάπια, να ανοιγοκλείνει πόρτες, να ακούει τσιρίδες πανικού και κουτρουβαλιάσματα στη σκάλα και στο υπόγειο.

Καταπληκτική ταινία,μην την χάσετε.

Devil

Σημερα λοιπον, μετα τη δουλεια αποφασίσαμε εντελώς ξαφνικά να πάμε σινεμά. Μέσα εγώ κλασικά,μια στιγμη να βάλω βενζίνη -50 ευρω φουλαρισμα πηγε το getz με αυτές τις τιμές έλεος- και φεύγουμε. Οπως ίσως υποψιαστήκατε, είδαμε το Devil.Στο trailer της ταινίας -εγώ δεν είχα προσέξει τον τίτλο- δείχνει 5 ανθρώπους μέσα σε ασανσέρ να έχουν κλειστεί λόγω βλάβης και κάθε φορά που (τρεμο) σβήνουν τα φώτα, κάποιος καταλήγει τραυματισμένος and/or νεκρός.

Λέω κι εγώ πλάκα θα έχει να ψάξουμε τον δολοφόνο. Σε αυτό το σημείο να προσθέσω τελείως άσκοπα ότι ήθελα να δω το Buried αλλά με χάλασε η αδερφή μου που μου είπε πολλές λεπτομέρειες οπότε προτίμησα να δω αυτό.

11.15 προβολή, 11.23 ξεκίνησε -α πάντα τα προσέχω αυτά, έχω λόξα με την ώρα-. Τελείωσε 12.35. Τι σκ@τ@, μικρού μήκους ήταν; Τεσπα, συνεχίζω. Το όλο στόρυ έχει να κάνει με αρχαίες ιστορίες/μύθους κτλ. για τον devil και πως αυτές, ή τουλάχιστον μία, είναι αληθινή.

Μετά απο αυτοκτονία, ο devil πάει σε ένα κτίριο και παίρνει τη μορφή ενός απ'τους ανθρώπους που βρίσκονται στο ασανσέρ με σκοπό να τους σκοτώσει όλους γιατί ήταν πόρνες/ ψεύτες/ απατεώνες/ δολοφόνοι. Διάφορα συμβαίνουν και στο τέλος τη γλυτώνει ένας που παραδέχεται ενώπιον του ίδιου του devil αυτοπροσώπως ότι σκότωσε και του αξίζει η μοίρα του. Μάλιστα -ω τι ΣΑΤΑΝΙΚΗ σύμπτωση - τυχαίνει να έχει σκοτώσει την οικογένεια του αστυνομικού που προσπαθεί να τους απεγκλωβίσει καθ'όλη τη διαρκεια του έργου.

Το καστ προσεκτικά επιλεγμένο, περιλαμβάνει ως μία κακόγουστη παρωδία των Αγκαθα Κρίστι βιβλίων, κλασικούς χαρακτηρες, από Μις Μάρπλ και την λεπτεπιλεπτη εύθραυστη πλούσια κοπελίτσα, μέχρι εκείνο τον υπερβολικά γλοιώδη τύπο που κινεί αμέσως τις υποψίες αλλά και έναν μαύρο και έναν Μεξικανό. Ο μαύρος για να μην κατηγορηθούν για ρατσισμό (σκοτώνεται) και ο Μεξικανός για να αναλάβει να διηγηθεί το devilόμυθο και να προσευχηθεί στα Ισπανικά.



Η ένσταση μου (μην περιμένετε καμία σοβαρή, get serious!) έγκειται στο εξής απλό : Ο devil τελικά τι είναι; Είναι ο τύπος που σκοτώνει γιατί έτσι γουστάρει να σπάει πλάκα η είναι ο τιμωρός που σκοτώνει τους κακούς; Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε μάλλον τον γουστάρω. Κάνει καλύτερη δουλειά απο στυνομίες και χαζά. Σαν τον Μπατμαν / Ghost Rider /Darkwing Duck ένα πράγμα, μόνο που ξέρεις ότι δεν αποτυγχάνει ποτέ. Και ο άλλος τη γλύτωσε, αν και περίμενα τελευταία σκηνή να τον δω να συνθλίβεται στα ματια της γυναίκας του, γιατί μετανόησε και ο devil τηγκανά νευριασμένος.

Και ξανα ερωτώ: Χαρος δεν ήταν, αγιος Πέτρος δεν ήταν, τι ρόλο βαρούσε ο μίστερ devil τελικά; Και έπρεπε να τους μαζέψει όλους σε ένα ασανσέρ για να μην κουράζεται να τους αυτοκτονεί καθέναν ξεχωριστά; Δεν θα το αφήσω έτσι το ζήτημα, θα ψάξω να βρω τον σεναριογράφο.

Α, βάζω 4 αστεράκια γιατί κρατάει λίγο -θετικό- και γιατί σε κανα δυο σκηνές τινάχτηκαμε και λίγο απ'τις θέσεις μας. Βεβαια, αυτό ισχύει για μας που τρομάζουμε εύκολα. Εχω ρίξει εγώ ποπ κόρν και ποτά διπλανών ..... -ποτέ δεν παίρνω εγώ για προφανεις λόγους-. Αν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε ή να δείτε (όπως το Χωρίς Σύνορα που θέλω να δω και δεν ήξερα ότι προβαλλόταν ήδη), go for it.

Κill your time by watching devil kill others.