Dark Illusion - Μανος Καρυστινος

70κατι λεπτα κρατησε η φετινη μου πρεμιερα στο #tiff55 και οφειλω να ομολογησω πως ηταν μεγαλη απογοητευση. 

Καθοτι φετος θα παω σε ακομη λιγοτερες ταινιες λογω εργασιας, προσπαθω να πηγαινω σε καποιες που ακουγονται ή και φαινονται, βασει περιληψης, υποσχομενες· ελπιδοφορες.

Δυστυχως το dark illusion καθε αλλο παρα τετοια αποδειχτηκε. Μια ακομη ταινια με τα γνωστα "ποιοτικα" πλανα και  σκηνοθετικες πινελιες, με ενδιαφερον εως πρωτοτυπο σεναριο που ομως οι επιεικως μετριοι ηθοποιοι αδυνατουν να αναδειξουν. 

Ο πρωταγωνιστης ηταν τραγικος, με την υποτονικοτητα του να ειναι καλυτερη απο την ενταση, σε σημειο που ο θεατης να μπαινει στη διαδικασια να σκεφτει πώς θα μπορουσε ο ιδιος να ερμηνευσει τη σκηνη. Αστειος σε καποιες σκηνες, λυπηρος σε αλλες, το αποτελεσμα δε θα μπορουσε να ειναι αλλο απο τραγελαφικο. 

Οι υπολοιποι ηθοποιοι δυστυχως δεν αποτελεσαν την εξαιρεση με συνεπεια να κοιταζουμε το ρολοι καθε τεταρτο, περιμενοντας εναγωνιως τη ληξη του μαρτυριου. 

Θεωρω πως αυτο ειναι το αποτελεσμα του ελληνικου PR casting. Οταν παιζει γνωστος γνωστου και φιλος φιλου αντι ευλογης επιλογης μεσα απο audition, οσο αξιολογη και φιλοδοξη να ειναι μια προσπαθεια, χαραμιζεται.  

3 στα 11 αστερακια κι αυτο, μονο και μονο επειδη εχω δει το αλλο με μια τρελη να σκουζει πανω σε ενα πλυντηριο επι 1,5 ωρα.

(λινκ απο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1216&SectionID=257&MovieID=2746 )

Wild Duck by Yiannis Sakaridis

Μια ταινια η οποια με εξεπληξε ευχαριστα με το θεμα της, καθως το σεναριο ηταν, τουλαχιστον για’μενα, πρωτοτυπο και οι ερμηνειες καλες. 

Δυστυχως, δεν υπηρχε κατι παραπανω. Χωρις ενταση, εως και υποτονικο σε αρκετα σημεια. Ενοιωθες πως μπορουσες να δεις πολλα περισσοτερα, πως σε αυτη την ιστορια θα “κολλουσαν” πολυ πιο σημαντικα κομματια απο αυτα που υπηρχαν.
Ο σκηνοθετης ηταν πολυ ευγενικος, συμπαθητικος και απαντησε με προθυμια σε ολες τις ερωτησεις, μαζι με τον πρωταγωνιστη της ταινιας.
3 αστερακια. Για τα πλανα των τοπιων, για τον υπεροχο καταρρακτη και για τις πολυ καλες ερμηνειες.
Θα προτιμουσα να ηταν εκει και οι αλλοι πρωταγωνιστες, νομιζω το οφειλαν στο κοινο.
ΥΓ.Προσωπικο χαιλαιτ ηταν που ειδα συμφοιτητη μου σε ρολακι μερικων δευτερολεπτων. Αχωνευτος. Γλειφτης. Καριολακι. Αρα επρεπε να το περιμενω, αφου δε χωθηκε στην πολιτικη, οτι θα χωνοταν στη σοου μπιζ. Γεια σου ρε Α. αθανατε παπαρα.

Ο χειμώνας - The winter (by Koutsoliotas)

Αν και η πλειονότητα των κριτικών ήταν κάτω του μετρίου, μπορώ να πω πως αυτό που με κούρασε περισσότερο, ήταν η ερμηνεία του πρωταγωνιστή παρά τα υπόλοιπα.

Διάβασα για “δηθενιά”, πράγμα στο οποίο συμφωνώ εν μέρει, όπως ας πούμε στα ρούχα, το καπέλο, την ομπρέλα, το όλο στήσιμο του πρωταγωνιστή. Πιο πολύ έφερνε σε Johnny Depp στον ρόλο του jack Sparrow.

Στα θετικά, το όλο ύφος, ο φωτισμός και το ζήτημα που αναδύεται μέσα από την ταινία: η υποκειμενικότητα της τρέλας.

To some, madness is a state of mind. To others, it’s a reality.

Miss Violence by Avranas (Thessaloniki International Film Festival)

Πολύ ωραία ταινία, αυτό είναι δεδομένο.Σε αναγκάζει να δεις όσα ηθελημένα προσπαθείς να μη σκέφτεσαι πως υπάρχουν.

Αντιπαθητικός ο Αβρανάς στο Q&A. Δεν ξέρω αν έφταιγε το γεγονός ότι φαινόταν να έχει πάρει ναρκωτικά ή ότι κρατούσε άμυνες απέναντι στις ηλίθιες, προβαρισμένες, προετοιμασμένες ερωτήσεις που πίστευε ότι θα δεχτεί (και δέχτηκε).

Επίσης, μία παρατήρηση - ερώτηση που προέκυψε αργότερα, σκεπτόμενη διάφορες λεπτομέρειες: Είναι σύμπτωση ή επίτηδες διάλεξε ο σκηνοθέτης μόνο όμορφες γυναίκες (σε αντίθεση με τον, επιεικώς, όχι ωραίο πρωταγωνιστή) ; Από την Ελένη ως τη μικρή Αγγελική που αυτοκτονεί, όλες είναι πολύ όμορφες. Γιατί;

Σήμερα

Σήμερα στο φεστιβαλ είδαμε ένα ντοκυμαντέρ. Στην μπροστινή σειρά καθόταν ένας τύπος που στο δάχτυλό του (ακριβώς πριν αρχίσει το νύχι) είχε ένα έντομο (μάλλον ζουζουνοειδές, σκαθάρι κάτι τέτοιο) και το πατίκωνε με το άλλο δάχτυλο του άλλου χεριού. Σαν ας πουμε να ήταν χάνσα πλαστ και το πατούσε μην ξεκολλήσει. Το κοιτούσε, το πατούσε, το ξανακοιτούσε, το ξαναπατούσε. 

Το έντομο ήταν νεκρό. Νομίζω.

Αυτά.

Uncut Family by Costas Zapas

Uncut Family #tiff53 

 

http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1057&SectionID=218&MovieID=2327

Τελευταια ταινια για σημερα,η ταινια του Κωστα Ζαπα που αφησε το κοινο αφωνο (και κουφο).

Κινουμενη και αυτη, στο τριπτυχο οχι διαλογοι - κοντινα πλανα - μακρας διαρκειας πλανα, η ταινια "Uncut Family" η οποια εγκαινιασε το αφιερωμα ”Νυχτερινες Εικονες” του φεστιβαλ, αφησε ηπιες εντυπωσεις.

Οι 3 ηρωες,πατερας, μανα και γιος, βουβοι στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας, ανοιγοκλειναν ματια, κοιτουσαν επιμονα, αναστεναζαν που και που αλλα κυριως, εστεκαν ακινητοι. Η μανα πανω στο πλυντηριο,ο γιος ορθιος, ο πατερας στην κουζινα. Και σα να μην εφτανε η πληξη αυτων των ατελειωτων πλανων, καθε λιγο παρεμβαλλοταν και ο εκκωφαντικος ηχος κατειλλημενου τηλεφωνου. Σε καποια στιγμη αρχισαν να βουιζουν τα αυτια μου.

Δε γνωριζω αν ηταν επιλογη του σκηνοθετη αυτος, οπως και αλλοι υπερβολικα δυνατοι,διαπεραστικοι ηχοι, παντως ηταν μια, επιεικως, ενοχλητικη επιλογη. Ο σκηνοθετης δεν ηθελε να κανει καμια δηλωση. Δεν ειναι το οτι δεν μπορω ταινια χωρις διαλογο. Εχω δει το Μοντεβιδεο. Οσοι το εχουν δει, καταλαβαινουν. Ειναι οτι και αυτη η τεχνη στην Ελλαδα βιωνει κριση. Οχι εξαιτιας της ελλειψης χρηματων, αλλα της ελλειψης εμπνευσης.

Νομιζω οτι το ελληνικο σινεμα πρεπει επειγοντως να βρει το δρομο του. Η κουλτουρα απο μονη της ειναι απλα μια λεξη. Δεν αναγει την ταινια σου σε τεχνη ουτε το αιωνιο πλανο, ουτε η απουσια λεξεων απο μονη της.

Ποσες Φισερ να δωσω; 4 στις 11