Dark Illusion - Μανος Καρυστινος

70κατι λεπτα κρατησε η φετινη μου πρεμιερα στο #tiff55 και οφειλω να ομολογησω πως ηταν μεγαλη απογοητευση. 

Καθοτι φετος θα παω σε ακομη λιγοτερες ταινιες λογω εργασιας, προσπαθω να πηγαινω σε καποιες που ακουγονται ή και φαινονται, βασει περιληψης, υποσχομενες· ελπιδοφορες.

Δυστυχως το dark illusion καθε αλλο παρα τετοια αποδειχτηκε. Μια ακομη ταινια με τα γνωστα "ποιοτικα" πλανα και  σκηνοθετικες πινελιες, με ενδιαφερον εως πρωτοτυπο σεναριο που ομως οι επιεικως μετριοι ηθοποιοι αδυνατουν να αναδειξουν. 

Ο πρωταγωνιστης ηταν τραγικος, με την υποτονικοτητα του να ειναι καλυτερη απο την ενταση, σε σημειο που ο θεατης να μπαινει στη διαδικασια να σκεφτει πώς θα μπορουσε ο ιδιος να ερμηνευσει τη σκηνη. Αστειος σε καποιες σκηνες, λυπηρος σε αλλες, το αποτελεσμα δε θα μπορουσε να ειναι αλλο απο τραγελαφικο. 

Οι υπολοιποι ηθοποιοι δυστυχως δεν αποτελεσαν την εξαιρεση με συνεπεια να κοιταζουμε το ρολοι καθε τεταρτο, περιμενοντας εναγωνιως τη ληξη του μαρτυριου. 

Θεωρω πως αυτο ειναι το αποτελεσμα του ελληνικου PR casting. Οταν παιζει γνωστος γνωστου και φιλος φιλου αντι ευλογης επιλογης μεσα απο audition, οσο αξιολογη και φιλοδοξη να ειναι μια προσπαθεια, χαραμιζεται.  

3 στα 11 αστερακια κι αυτο, μονο και μονο επειδη εχω δει το αλλο με μια τρελη να σκουζει πανω σε ενα πλυντηριο επι 1,5 ωρα.

(λινκ απο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1216&SectionID=257&MovieID=2746 )

Stephen King VS Stanley Kubrick

 What Stanley Kubrick got wrong about “The Shining”

Stephen King has always disliked Stanley Kubrick's film of "The Shining," and he has a point 

 

It’s no secret that Stephen King dislikes Stanley Kubrick’s film adaptation of his 1977 novel, “The Shining,” but now that King is publishing a sequel, “Doctor Sleep,” he’s being asked once again to explain why. “I felt that it was very cold, very, ‘We’re looking at these people, but they’re like ants in an anthill, aren’t they doing interesting things, these little insects,’” is what King said recently when a BBC interviewer asked him about the film. He also described Kubrick’s characterization of Wendy Torrance, played by Shelley Duvall, as “one of the most misogynistic characters ever put on film. She’s basically just there to scream and be stupid. And that’s not the woman I wrote about.”

Kubrick himself, and the film version of “The Shining” in particular, is the locus of a certain kind of obsessive yet strangely inarticulate worship; the faithful tend to incant the words “genius” and “masterpiece” and “great” over and over again, as if those terms constituted the workings of an argument rather than its conclusion. These are people in thrall to the very idea of greatness, and they cleave ferociously to their idol. Almost as soon as a clip of King’s interview was released, a haughty but insubstantial retort came in the form of an article on the website of the British magazine the New Statesman, “Stephen King still won’t accept Kubrick’s genius” by Mark Hodge. The title sums up the entirety of Hodge’s argument. “[Kubrick's] film has usurped the book within pop culture,” he writes. “That rare achievement is perhaps something which irks King the most.”

This supposition that King resents Kubrick as a rival reveals more of the person making it than it does of King himself; few bestselling authors offer a more modest and unassuming public face than King. Kubrick buffs also like to point tauntingly at King’s poorly regarded 1997 miniseries adaptation of “The Shining,” labeling it a failed attempt to better the master. But by all accounts King is motivated not by competition but rather by a protective instinct toward characters who clearly mean a lot to him. Kubrick’s detachment sticks in his craw. King wants to do right by his own story — his own in more ways than one, since King has stated that Jack Torrance, the deranged aspiring writer played by Jack Nicholson in the film, is the most autobiographical of all his creations.

---

---

You don’t have to dislike Kubrick’s “The Shining” to see King’s point. The two men represent diametrically opposed approaches to creating narrative art. One is an aesthete and the other is a humanist. Kubrick was a consummate and famously meticulous stylist; King’s prose is workmanly and his novels can have a shambolic bagginess. The great theme of King’s fiction is the capacity of the average person — especially working-class or similarly humble men and women — both for evil and for heroism. Although there’s almost always a battle against a supernatural antagonist in King’s books, the best of his novels hinge on the protagonists’ struggles with themselves. In “Doctor Sleep,” it is just as valiant for Danny Torrance — the psychic child character in “The Shining,” now grown up — to stay sober as it is for him to challenge the novel’s Big Bad.

King has always thought Jack Nicholson seems “too crazy” at the very beginning of Kubrick’s “The Shining.” Everything that makes Nicholson’s performance iconic — his grinning, campy, manic nastiness — undermines King’s point, which is that Jack Torrance could be you. We all love Jack Nicholson, but he’s no Everyman. In King’s novel, the Overlook Hotel’s seduction of Jack Torrance is rooted in the nebbishy failed writer’s frustrated desire to be extraordinary, larger than life. It’s impossible to imagine Jack Nicholson wanting to be anyone but himself. In Kubrick’s film, Jack’s madness becomes that of an imperious auteur, convinced of his own importance, running amok and seeking to wipe out the mere human beings whose inconvenient presence muddles his vision. That two such different men as King and Kubrick were able to see themselves in this character indicates what a remarkable creation Jack Torrance is.

But while everything in Kubrick’s “The Shining” — especially Nicholson’s suppressed energy — pushes eagerly toward the spectacular release of Jack’s rampage, in King’s novel the man’s disintegration is a tragedy. A key difference between the two versions is the prominence of alcohol, which is more or less incidental in the film. In King’s novel, booze is the key that unlocks the monster inside a regular guy, and the beast’s first victim is the regular guy himself. The most significant thing about any character in King’s fiction is how he or she responds to such monsters, whether they come from within or without. That’s surely the chief reason why he detests Kubrick’s portrayal of Wendy as a gibbering victim; King’s Wendy chooses to be a heroine.

King is, essentially, a novelist of morality. The decisions his characters make — whether it’s to confront a pack of vampires or to break 10 years of sobriety — are what matter to him. But in Kubrick’s “The Shining,” the characters are largely in the grip of forces beyond their control. It’s a film in which domestic violence occurs, while King’s novel is about domestic violence as a choice certain men make when they refuse to abandon a delusional, defensive entitlement. As King sees it, Kubrick treats his characters like “insects” because the director doesn’t really consider them capable of shaping their own fates. Everything they do is subordinate to an overweening, irresistible force, which is Kubrick’s highly developed aesthetic; they are its slaves. In King’s “The Shining,” the monster is Jack. In Kubrick’s, the monster is Kubrick.

King told the BBC that he’d met Kubrick just once, during the filming of “The Shining,” and that he found the director “compulsive.” His distaste is evident, if unstated. In King’s eyes, Kubrick didn’t just get “The Shining” wrong; the director — with his domineering ways, his I’m-a-genius stance and the glassy perfection of his cinematic vision — embodied the very pathology King’s novel cautions against. Of course, Kubrick, unlike Jack Torrance, was both brilliant and talented; “The Shining,” in my opinion, is a terrific film. But I suspect that even if King accepted the brilliance and the talent (and for all I know he does) they would not make up for what he feels the movie lacks in humanity. Humanity is what matters most to him, and all the browbeating of all the fanboys in the world is not going to change his mind on that. Kubrick can be the bigger genius; King would rather be the bigger man.

( Original source )

La Vénus à la fourrure 2013 by Roman Polanski

Clearly downhearted after a disastrous and seemingly endless audition, the producer-director Thomas is about to call it a day when Vanda, appears all of a sudden claiming -demanding, to be exact- she wants to audition for the part of the leading actress. Her clothes, appearance and attitude are evident of her vulgarity, something which obviously annoys Thomas. Unwillingly, he lets her try a few lines, thinking there is no better way to end this torture as Vanda won't take no for an answer.

And then it happens. The minute she reads the lines, she makes the part hers. Vanda is literally tranformed into a sensual, dominant being, the perfect woman for the play. And perhaps, for Thomas.

Never having seen a similar concept of "theatre being incorporated into the cinema" before, it took me by surprise the fact that I quickly adjusted and more than enjoyed this pleasant film. 

The alternation from mere abhorrence to emotional and later on, sexual tension between the two characters could only be described as "unfeigned". Thomas's abnegation of the truth about his inmost thoughts and desires, makes him vulnerable to Vanda who will gladly  manipulate him into granting her every wish and caprice. 

We are virtually watching Thomas's transformation; his gradual liberation from the constraints and restrictions he has been putting up with all these years. During this otherworldly, mysterious night with Vanda, Thomas has the unique chance of fulfilling his destiny which is no other than to serve, obey and surrender to his mistress. Finally, he receives the greatest gift of all; pure and complete helplessness, nothing less than his goddess promised him.

This film is definitely worth watching; if not for the outstanding performances of the two actors,  then certainly for the introduction into the world of the S&M, from a whole new perspective. That of love.

Gravity

«Η ταινία που ξεσήκωσε κοινό και κριτικούς»

Ετσι άκουσα και νόμιζα ότι ήταν καλή αλλά βλέποντας την, κατάλαβα πως ίσως μιλούσαν για άλλο ξεσήκωμα, να πάνε να βρουν τον Γιωργάκη τον Κλούνει και την Σάντρα να τους χώσουν κανά 2 φάπες. 

Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια μιας απλής, διαδικαστικής αποστολής συλλογής δεδομένων από έναν δορυφόρο στο διάστημα, Μπουλοκ και Κλούνει δέχονται «επίθεση» από βροχή μετεωριτών που έχει ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί όλο το υπόλοιπο πλήρωμα (οι πρωταγωνιστές που είναι απροστάτευτοι και εκτεθεμένοι γλυτώνουν, εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους οι οποίοι βρίσκονται ΜΕΣΑ στο σκάφος). Μετά αρχίζει ένας αγώνας, ας πουμε για επιβίωση στο αχανές, απέραντο και πανέμορφο διάστημα. Πανικοβάλλεται η Μπούλοκ αλλά ο Κλούνει ως «βετεράνος» πια αστροναύτης, την ηρεμεί, καθοδηγώντας την στον διαστημικό σταθμό προς αναζήτηση βοήθειας. Long story short, τα καταφέρνει η Σαντρούλα.  Μετά παλεύει να φτάσει στη Γη, ενώ έχει κοπεί κάθε επικοινωνία με Χιούστον (αυτό στο Τέξας είναι; Γιατί έτσι μου έχει κολλήσει.)

Από δω και πέρα, σπόιλερ για όσουν δεν την έχουν δει. Γελάω και μόνη μου που τα γράφω αυτά, λες και με παρακολουθεί κοινό για να διαβάζει  τις κριτικές μου. Χου χου.

Υποτίθεται πως βλέπουμε την έκρηξη των συναισθημάτων της ηρωίδας, η οποία μέσα από μία (παντού χωράει) εσωτερική αναζήτηση επηρεασμένη από τον άδικο χαμό της κόρης της, καταλήγει πως προτιμά να πεθάνει και είναι έτοιμη να τα παρατήσει (γαυγίζοντας, λες να φταίει ο Κυνόδοντας;), αλλά την τελευταία στιγμή παρεμβαίνει η δύναμη (ξέρω γω ποια δύναμη, «της θέλησης για επιβίωση» ας πουμε) και αποφασίζει πως πρέπει να παλέψει για να ζήσει.

Λες και την έχεσε πατώκορφα όλος ο περιστερικός πληθυσμός της πλατείας Αριστοτέλους, όλα πάνε σκατά. Η άτρακτος, τα οξυγόνα, τα καύσιμα (ίσως κάτι να είχε παιχτεί και με τον Δία, κυριολεκτικά αυτή τη φορά). 

Κάνε ότι σπας ένα κρακεράκι μπροστά τους αν σου βαστάει

2 δευτερόλεπτα προτού καεί ζωντανή πέφτει στον ωκεανό, μόνο και μόνο για να ανοίξει την πορτούλα και να πνιγεί. Εχοντας παρολίγον πνιγεί (λόγω ασφυξίας) καεί και ξαναπνιγεί (λόγω νερού) διαδοχικά, καταφέρνει να κολυμπήσει (κάπου βρήκε και σε κάτι φύκια, αλλά τα κλώτσησε) για να πάρει επιτέλους την πολυπόθητη ανάσα στη Γη. Τέλος.

Η ταινία άξιζε για να δεις τι σωματάρα έχει η Σαντρα μετά από τόσα χρόνια (θεάρα). Εμ, επίσης άξιζε για το διάστημα. Μη με φέρνετε σε δύσκολη θέση να πω καλά λόγια για τα παιδιά. Εντάξει, δεν ήταν και ο πρωταγωνιστής του «Χειμώνα». Καλοί ήταν μωρέ. Η ταινία ήταν ψιλομαλακιούλα. Πάντως δε συγκινήθηκα. 

6,5 στα 11

Επίσης άξιζε γιατί είχα μια προσωπική αναλαμπή.

Αν μπορούσα να διαλέξω, έτσι θα ήθελα να πεθάνω. Ασφυξία (τι να κάνουμε τώρα), ενώ αιωρούμαι σε μία απεραντοσύνη πολύ μεγαλύτερη από όσο θα μπορέσω ποτέ να συλλάβω με το μυαλό μου με την πιο μαγευτική θέα που έχει δει άνθρωπος: πλανήτες και αστέρια.

Captain Phillips

Αφού το είδα κι αυτό, ας πω και δυο λόγια. 

Το στόρυ ξεκινάει με ενδιαφέρον, πειρατεία στη σημερινή εποχή από ανθρώπους που αναγκάζονται να το κάνουν για να επιβιώσουν ενώ παράλληλα επισημαίνεται και η σοβαρή παράλειψη/έλλειψη προστασίας των εμπορικών πλοίων. Το πλήρωμα κινδυνεύει ανα πάσα στιγμή αφού δεν επιτρέπεται η οπλοφορία αλλά χάριν κέρδους, δεν προσλαμβάνονται κάποιοι ειδικοί φρουροί οι οποίοι να μπορούν να υπερασπιστούν το πλοίο σε ώρα κινδύνου. Μόνο όπλο ενάντια στους πειρατές είναι οι μάνικες του πλοίου και η στρατηγική του καπετάνιου.

Μέχρι εκεί, δηλαδή η πρώτη ώρα του έργου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Οι πειρατές εξανθρωπίζονται, αφού δεν πρόκειται απλά για «κλέφτες», αλλά για ανθρώπους που θέλουν να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί για αυτούς και τις οικογένειές τους, γνωρίζοντας ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο και επικίνδυνο αλλά μη έχοντας εναλλακτική.

Από εκεί και πέρα, γίνεται ό,τι και στον «Ναυαγό». Δηλαδή, όλη η ταινία είναι ο Χανκς. Αν είστε φαν του συγκεκριμένου ηθοποιού, τότε θα σας αρέσει. Συμβαίνει ακριβώς ό,τι και όταν παίζει ο Νίκολας Κέιτζ. Μπορεί η ταινία να είναι καλή, αλλά με αυτή την ερμηνεία, δεν μπορώ να την απολαύσω(με εξαίρεση το «8 ΜΜ»). 

Γνώμη μου είναι ότι η δεύτερη ώρα της ταινίας, μπορούσε άνετα να συμπυκνωθεί σε μισάωρο. Βλέπουμε (ή μάλλον, ήλπιζαν να δούμε) την περιπέτεια, ψυχική και σωματική ενός ανθρώπου που από ένα σημείο και μετά συνειδητοποιεί πως πρόκειται να πεθάνει και ενώ αρχικά κάνει ό,τι μπορεί για να σωθεί, ερχόμενος αντιμέτωπος με συνεχείς απειλές και εμπόδια, τελικά καταφέρνει να συμφιλιωθεί με την ιδέα. 

Ειδικά, στο τέλος η ερμηνεία του δε μου θυμίζει άνθρωπο που συνειδητοποιεί τι συνέβη, αλλά περισσότερο παιδί που του πήραν την πιπίλα. Επαναλαμβάνω, δε μου αρέσει ο Τομ Χανκς. Φταίει βέβαια και μία ακόμη εσωτερική αναζήτηση :)

Χμμ... 6 στα 11 αστεράκια. Για το πρώτο μέρος

Σπόιλερ: 

Στο τέλος σώζεται.

Διεθνες Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης - Review

Η αλλιως, tiff54.

Απ' ο,τι καταλαβα, ειναι πλεον της μοδας ο Σανιτας. Σανιτας, σανιτας αλουμινοχαρτα παντου. Γιναμε Ευρωπη (ξερεις, αυτη του πολιτισμου αλλα ισως και των γιαπηδων). Σε καθε ταινια, ηταν καποια διπλα μου που ανοιγε -χρατσαχρουτσαχρατσαχτουτσαχρατσαχρουτσα- το αλουμινοχαρτο της και εβγαζε το σαντουιτσακι της να το φαει μεσα στην αιθουσα. Αυτα εγω δεν τα καταλαβαινω,αλλα ισως φταιει που δεν ειμαι πολιτισμενη κουλτουρο-ιντελέ. Φετα, ριγανη, αλλαντικα, να γινεται το Ολυμπιον "Πολιτικη Κουζινα" απο μυρωδιες. Τι να πεις... Αμα πειναει ο ανθρωπος.

Απο ταινιες φετος, ξεχωρισα το μις βαιολενς και το ραγισμενα ονειρα. 7 ειδα ολες κ ολες, ντροπη μου, ξερω. Αλλα αμα δουλευεις ως τις 9, ειναι χλωμο να αντεξει το μυαλο παραπανω. Ασε που δεν εχει και προβολες, εγω σε μεταμεσονυκτια δεν ξαναπαω, να τυχω παλι σε καμια του Κωστα του (δε θυμαμαι επιθετο) να τραβαω τα μαλλια μου. 

Το miss violence του Αβρανα, μπορω να πω πως ηταν παραπανω απο καλο, εχω αναφερθει και στο τουιτερ για την αποψη μου. Σκληρο αλλα αληθινο. Αυτη η πλευρα του ανθρωπου, υπαρχει. Δε γινεται να την αγνοουμε, ο,τι αποτυπωσε το εργο, ειναι η καθημερινοτητα καποιων. Οι χαρακτηρες αληθοφανεις, οι ερμηνειες αξιοζηλευτες, ακομη και των παιδιων. Ο ψυχολογικος και ηθικος ξεπεσμος της εποχης, η διαστροφη που κρυβεται πισω απο την ταμπελα του " ησυχου οικογενειαρχη", ολα τοσο οικεια.

Ο Αβρανας, αλλη ιστορια. Ισως να φταιει οτι δεχτηκε πολλη κριτικη. Ισως φταιει οτι ηταν κουρασμενος. Ισως οτι ηταν το κλημα στραβο, τοφαγε κι ο γαιδαρος, δεν ξερω και δε με ενδιαφερει. Οφειλε να ειναι πιο ευγενικος. Το "εριστικος" στην περιπτωση του, ειναι understatement. Τοπ 3 απο ατακες του στο Q&A: 

"διαβασε κανα βιβλιο"

"Αμα νομιζεις οτι αυτο το εργο ειναι σοκαριστικο, εσυ εισαι ευαισθητος, οχι η κοινωνια"

"Δεν εχει καμια σχεση με τον Κυνοδοντα και προτου μιλησετε δειτε το without"

(Ολα, με σνομπ υφος, ετσι;)

Ραγισμενα Ονειρα - the broken circle breakdown

Alabama & Monroe

Κλαμα; Κλαμααα; ΚΛΑΜΑΑΑΑΑ;;;

Ολη η αιθουσα σπαραξε. Η διπλανη μου απο την πρωτη σκηνη με το παιδι μεχρι την τελευταια. Εμενα με επιασε μετα που βγηκα απο την αιθουσα. Μεχρι το αυτοκινητο. Καλα, μεχρι το φαναρι. Ωχουυυ, καλα μεχρι το σπιτι!

Ποναει να επαληθευεται το μοτο σου στη ζωη "πολυ καλο για να ειναι αληθινο". Αν εισαι καλα, δε υπαρχει περιπτωση να εισαι για πολυ. Θα γαμηθει ο Διας, για να μιλησω ευπρεπως. 

Εκπληκτικες ερμηνειες. Σεναριο που ενω εχει ξαναπαιχτει, αναδεικνυεται και ξεχωριζει απο τα αλλα, χαρη σε αυτους τους 2 (ειπαμε, Αλαμπαμα και Μονρο, προσεχε.) Και φυσικα ενα θερμο χειροκροτημα στη μικρη Μειμπελ, για τη σκηνη με το νεκρο πουλι. 

Καλα, ο Χειμωνας και The wild duck εμενα δε μου αρεσαν. Ο χειμωνας σχεδον καθολου, η παπια λιιιγο. Για τον Χειμωνα τα ειπα, ερασιτεχνικη η ερμηνεια του πρωταγωνιστη, βεβαια ειχε μερικες ωραιες στιγμες. Και ο Κουτσολιωτας, τι ευγενικος και συμπαθης! Η αγριοπαπια, εεεεεε... Ξερω γω. Αμα ειναι βαρετο, ειναι βαρετο. Δε σωζεται. Πας νομιζοντας θα δεις μια περιπετεια, ενα σασπενς, κατι. Βγαινεις και αναρωτιεσαι τι εγινε. Η Μπαζακα δε μ'αρεσει (φατε με!). 

Επισης, απ'ο,τι εχω καταλαβει, για να κανεις ταινια που θα παιχτει στο τιφφ πρεπει να εχεις οπωσδηποτε "εσωτερικη αναζητηση -καλυτερα βουβη- ή/και δραμα". Απαγορευεται η κωμωδια. 

Φετος δεν ειχαμε το τσουχτερο κρυο, ουτε τον αερα αλλων ετων, κατι ηταν αυτο. Αλλα επρεπε να πληρωνουμε για τα εισιτηρια, σπαστικο. Το φιλμφεστιβαλ του τουιτερ, απο περσυ την ειδε κι αυτο Αβρανας και εχει παψει τα ριτουι ή σχολιασμους απο φεστιβαλ γκοερς. Χαρη μας κανει. Παλιοψωναρα.

Καλα, μερικοι υποτιτλοι ηταν τραγικοι αλλα κλαιν.

Σπαστικο να βγαινει το προγραμμα 3-4 μερες πριν την εναρξη! 

Τελος, η φετινη πανινη τσαντουλα θα φορεθει πολυυυ και μετα τη ληξη του!

Just

 Τι νέα; Υποτιτλίζω law and order, απο΄κει και το τραγούδι αυτό. Το αγάπησα.

Κάνω και εργασίες για το Stanford, CA.

Κοίτα, δηλαδή για να εξηγούμαστε ατο φεστιβάλ είδα 10 ταινίες στο σύνολο. Αλλά βαριέμαι να τις κάνω ριβιού όλες, οπότε, αν μου'ρθει κάποια στιγμή, ίσως.

Θα σας δώσω μόνο μία γεύση του τι χάνετε, αν πιστεύετε πως το τιφφ είναι βαρετό... Το απόσπασμα είναι από την ταινία ACAB (all cats are brilliant) - Συγχαρητήρια στους Αισιόδοξους? της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, μετά την προβολή, όπου το κοινό υποβάλλει ερωτήσεις στον σκηνοθέτη. Ετσι να δείτε τι ωραία περνάμε.  

Starlet (Σταρλετ)

Starlet by Sean Baker - 53rd Thessaloniki International Film Festival

(review)

This is a film about human relationships and how they can be created, strengthened and maintained even between two completely different people.

Jane wants to decorate her room, so she buys a thermos from Sadie, an old lady who's having a yard sale to get rid of some of her stuff. Things take an interesting turn when Jane discovers a great sum of money hidden in the thermos and starts wondering whether she should return or keep it. Upon visiting grumpy, rude old Sadie, Jane decides to keep the money and help this woman in return. She starts off doing little errands, like taking Sadie to the supermarket or going to Bingo nights with her. She tries to get to know suspicious Sadie, who initially thinks Jane wants to rob her.

After a while, the two women develop a very strange but true relationship; one that can be described as purely friendly. Jane no longer stays at home after work. She prefers to spend lots of her free time with Sadie, also bringing her little dog Starlet with her, something that at first, Sadie reluctantly accepts but later welcomes.

Meanwhile, viewers also get the chance to see how a porn movie or scene is actually shot, as Jane and her roommate are porn stars. They can see what this industry is really about and through the characters of the film, the audience can finally realise how human they are.

The women's relationshion runs deep; so deep that Jane decides to spend all of the money on a journey of the two to Paris, Sadie's favourite place in the whole world. Nothing will ever come between this odd friendship. Not even money.

This film attempts to fairly portray all sides of people's idiosyncrasies and emotions.

7 στα 11 Φισεράκια

Alata (Out in the Dark) - Έξω στο σκοτάδι

Alata (Out in the Dark) by Michael Mayer - 53rd Thessaloniki International Film Festival (Review)

This is the story of two young men, Nimer, a Palestinian Psychology student and Roy, a lawyer who fall in love and try to defy their countries' animosity and hatred. Of course, the terrible relations between Palestine and Israel are known to most people; however this is a completely different aspect of the matter.

The couple faces two major obstacles: one being the mere fact that they're gay and their nationality being the other. Despite hardships and public humiliation of homosexual people in both countries, they engage in a relationship and begin to seek ways allowing them to be together and safe. Everything is compromised when a Palestian friend of the two men, who illegally lives in Israel, is arrested by local police and sent back home where he is attacked and brutally murdered at his village. 

It is now Nimer's turn; Israeli police are willing to let him stay in the country and keep his "guilty" secret (of being gay) if he accepts to work for them by being their informant. In other words, they ask him to betray his family, friends and country. When he naturally says "no", he comes to realise that his student visa has been revoked and he has no right or authorisation to stay in Israel any longer. What is more, his secret is now revealed; his brother kicks him out of the house and the Israeli police are looking for him as he is considered a threat to national security. Roy sacrifices his career so that Nimer can have a chance of getting out of the situation alive and the couple promises to meet in France.

The end of the movie is rather ambiguous; I guess it depends on your personal view. Being a pessimist myself, I think that they are probably never going to meet again.

Even though the story of a gay couple being in great danger has been told before, it never seizes to be an ispiration to people who might see something new in the film.

Direction and script were very interesting. In a few words: Sentiment, humour, agony, injustice.

7,7 στα 11 Φισεράκια

Kame Koummando

"Kame Koummando" του Μανόλη Δαμιανάκη, 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης  Review

Δεύτερη ταινία που είδα στο Φεστιβάλ, η ταινία του Κρητικού σκηνοθέτη Μανόλη Δαμιανάκη, άφησε ήπιες έως αρνητικές εντυπώσεις. Ένας κύριος που παρακολούθησε την ταινία, είπε μετά το τέλος της πως ο κ. Δαμιανάκης είναι ο επόμενος Godard . Βέβαια, ο κύριος ήταν και συγχωριανός του.

Η ταινία αφηγείται με βασανιστικά αργό τρόπο το ταξίδι ενός ηλικιωμένου νεκρού ήρωα(;) στην Ελλάδα προκειμένου να την σώσει από την Τρόικα. Επί 78 λεπτά (που μοιάζουν αιώνας) βλέπουμε τον Κάμε Κουμάντο να περιφέρεται σε ένα μέρος της Κρήτης που κάποτε ήταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τον βλέπουμε να ανάβει φωτιές στην ύπαιθρο, να φωνάζει, να ψάχνει, να περιεργάζεται τον κόσμο. Μη φανταστείτε δράση, βέβαια. Οχι, αργά - σιωπηλά - ατελείωτα πλάνα.

Βρίσκει έναν αστυνομικό ο οποίος τον βοηθάει να πάει ως ένα σημείο, όπου εκεί κάτι τύποι με σκυλιά του κλέβουν έναν ασύρματο (με τον οποίο είχε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, πλανήτη ή ό,τι άλλο προήλθε). Στο διάστημα της περιπλάνησής του, συναντάει ένα σκυλάκι, που επειδή κουτσαίνει, το πυροβολεί και το κηδεύει με στρατιωτικές τιμές.

Στο μεταξύ παρεμβάλλονται σκηνές όπου μία τύπισσα με καυτό ντεκολτέ (αλλά όχι ωραία) φωνάζει ότι ο Κάμε Κουμάντο άργησε και γέρνει το κεφάλι γελώντας σατανικά. Ίσως αυτή να είναι η Τρόικα, τι να πω. Πάντως ποτέ δεν συναντιούνται αυτοί οι δύο.

Η ταινία φτάνει στο τέλος της όταν έρχονται κάποιοι τύποι που φωνάζουν  "Μπράβο" "Εσύ θα σώσεις τη χώρα" και άλλα παρόμοια. Μπαίνουν σε μία εκκλησία, ανοίγει μία χωροχρονοπύλη (ή κάτι τέτοιο, έστω) και ο ήρωας φεύγει.

Κατά τον σκηνοθέτη, η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει τον σημαντικό ρόλο και τη θέση της στον γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου και να αναρωτηθεί γιατί οι υπόλοιπες χώρες επιμένουν να μας έχουν σκλαβωμένους. Νομίζω πως η ταινία εμπνέει και προάγει τον πατριωτισμό και τον τοπικισμό μέσω των συμβόλων της, υπάρχει πολλή ελληνική σημαία και Χριστιανισμός. Τίποτα από όλα αυτά δεν μου αρέσει , προσωπικά νομίζω πως υποθάλπτουν τον εθνικισμό. 

Ο σκηνοθέτης,κύριος Μανόλης Δαμιανάκης, απαντά σε ερωτήσεις του κοινού

Έχω προαναφέρει πως ιδιαίτερες κινηματογραφικές γνώσεις δεν έχω. Απλά μου αρέσει το σινεμά. Ανέκαθεν μου άρεσε. Αυτές οι εκφράσεις τύπου "Ο Ταραντίνο συναντά τον Φριτς Λανγκ, ο σκηνοθέτης του Old boy πάει Hollywood" ή "Ο ρωσοπολωνός σκηνοθέτης, φανερά επηρεασμένος από την παράδοση των φιλμ νουάρ και σύμφωνα με τα χιτσκοκικά πρότυπα, δεν διστάζει να βασανίσει τον ήρωά του" δεν σημαίνουν κάτι για'μενα.Όχι γιατί τους περιφρονώ, αλλά γιατί πολύ απλά δεν τους προσέχω, ή έστω "πρόσεχα παλιότερα".

Η ταινία λοιπόν, δεν μου άρεσε. Αλλά από την αίθουσα δεν έφυγα. Το θεωρώ αγένεια. 

4 στα 11 Φισεράκια.

Uncut Family by Costas Zapas

Uncut Family #tiff53 

 

http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1057&SectionID=218&MovieID=2327

Τελευταια ταινια για σημερα,η ταινια του Κωστα Ζαπα που αφησε το κοινο αφωνο (και κουφο).

Κινουμενη και αυτη, στο τριπτυχο οχι διαλογοι - κοντινα πλανα - μακρας διαρκειας πλανα, η ταινια "Uncut Family" η οποια εγκαινιασε το αφιερωμα ”Νυχτερινες Εικονες” του φεστιβαλ, αφησε ηπιες εντυπωσεις.

Οι 3 ηρωες,πατερας, μανα και γιος, βουβοι στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας, ανοιγοκλειναν ματια, κοιτουσαν επιμονα, αναστεναζαν που και που αλλα κυριως, εστεκαν ακινητοι. Η μανα πανω στο πλυντηριο,ο γιος ορθιος, ο πατερας στην κουζινα. Και σα να μην εφτανε η πληξη αυτων των ατελειωτων πλανων, καθε λιγο παρεμβαλλοταν και ο εκκωφαντικος ηχος κατειλλημενου τηλεφωνου. Σε καποια στιγμη αρχισαν να βουιζουν τα αυτια μου.

Δε γνωριζω αν ηταν επιλογη του σκηνοθετη αυτος, οπως και αλλοι υπερβολικα δυνατοι,διαπεραστικοι ηχοι, παντως ηταν μια, επιεικως, ενοχλητικη επιλογη. Ο σκηνοθετης δεν ηθελε να κανει καμια δηλωση. Δεν ειναι το οτι δεν μπορω ταινια χωρις διαλογο. Εχω δει το Μοντεβιδεο. Οσοι το εχουν δει, καταλαβαινουν. Ειναι οτι και αυτη η τεχνη στην Ελλαδα βιωνει κριση. Οχι εξαιτιας της ελλειψης χρηματων, αλλα της ελλειψης εμπνευσης.

Νομιζω οτι το ελληνικο σινεμα πρεπει επειγοντως να βρει το δρομο του. Η κουλτουρα απο μονη της ειναι απλα μια λεξη. Δεν αναγει την ταινια σου σε τεχνη ουτε το αιωνιο πλανο, ουτε η απουσια λεξεων απο μονη της.

Ποσες Φισερ να δωσω; 4 στις 11

Clip - Klip (Στιγμιότυπο)

 This film is about a young girl, Jasna, who in her desperate efforts to forget about her dying dad, tries everything to feel better, including sex, alcohol and drugs. Living a rather meaningless life on the verge of depression, Jasna is willing to do anything to get the boy she is madly in love with (Djole). She provokes him, every way she can think of, just to get his attention and accepts being taken advantage of just to be with him for a few moments. Those moments are the only ones that give her joy and make her smile; hence she does not seem to care about anything else. Djole becomes the centre of her life, with her family seeming an obstacle, a distraction.

What Jasna will eventually find out is that under the surface, she is filled with sorrow about the forthcoming death of her father. What she has been trying so hard to ignore will come rushing back into her soul and mind; the excruciating pain of an imminent loss.

After drinking, doing drugs and having sex, she comes to realize that she actually cares about her father.  She can finally cry, without even wanting to. 

At first, her "boyfriend" sees her only as a sex toy, commanding her to do anything he pleases to. But in time, he starts having feelings about this weird girl that he does not want to admit. The couple ends up making up at a party after having a big fight.

Being vulgar and direct, this movie attempts to narrate and depict the story of confused and melancholic young people in Serbia and all around the world. Teenagers, who even at that young age, feel incomplete and miserable. Sometimes it's poverty, sometimes it's illness, sometimes it's death, it doesn't matter; depression is the result. Leading to the major question, why? Why do teenagers become depressed and feel like life's not worth living? Has life become such a burden nowadays? Do kids see something we don't?

Short summary from Filmfestival.gr

Ελληνική περίληψη από Filmfestival.gr

Ένα θα σας πω...

...ακούω Σφακιανάκη αυτή τη στιγμή. Παίζει και να είναι η πρώτη φορά. Και μάλιστα προηγουμένως άκουσα -επιτέλους- το άσμα "δεν ταιριάζουμε σου λέω" του Παντελή Παντελίδη. Παίζοντας πόκερ. Κάτι τερμάτισα αλλά το ψάχνω ακόμη.

 

(Παράλληλα, περπατάμε παράλληλα)

 

Σήμερα είχα μία συζήτηση με το @enikos_gr σχετικά με τον τίτλο μιας είδησης. Συγκεκριμένα ανέφερε "Σε χαμηλές θέσεις τα ελληνικά πανεπιστήμια" με λινκ αυτό. Θεώρησα πως ο τίτλος ήταν παραπλανητικός, διότι αυτή η "θέση" ήταν αποτέλεσμα μίας μόνο μέτρησης του QS World University Ranking ενώ υπάρχουν άλλες μετρήσεις, πρόσφατες μάλιστα, όπως της Webometrics η οποία κατατάσσει το ΑΠΘ στην 177η θέση μεταξύ 20,000 πανεπιστημίων παγκοσμίως, με άλλα δύο ελληνικά πανεπιστήμια να κατέχουν περίοπτες θέσεις στην πρώτη 400άδα. Υπενθυμίζουμε σε αυτό το σημείο πως πρόκειται για ΔΗΜΟΣΙΑ πανεπιστήμια ενώ στη λίστα υπάρχουν και ιδιωτικά.

 

(Μήπως είμαι τρελός, μήπως τα'χω χαμένα)

 

Σχολίασα λοιπόν, το κατά τη γνώμη μου παραπλανητικό του τίτλου, ο οποίος αφήνει τον αναγνώστη με την εντύπωση ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν πάρει την κατιούσα, κάτι που είναι εν μέρει αλήθεια, αν πιστέψουμε την μέτρηση της αναφερθείσας εταιρείας (QS). Κάτι πήγε εκεί να μου πει ο ενικόςτζιαρ, ότι λέει αυτή είναι η δική μου διαφορετική άποψη, αλλά του απάντησα ότι δεν έγκειται θέμα άποψης αλλά παραπλάνησης. Αν διαβάζει κάποιος, θα ήθελα μία γνώμη. Δεν έχω δίκιο; Δεν είναι ο τίτλος παραπλανητικός; Μία μέτρηση αποτελεί αδιάψευστο γεγονός; Και αν ναι, γιατί όχι να μην είναι της Webometrics; Οπως και να'χει, εφόσον δηλώνεις κάτι τόσο βαρυσήμαντο, δεν οφείλεις να ξεκαθαρίσεις ότι είναι η είδηση αυτή προκύπτει από την εταιρεία τάδε; Και γιατί όχι, να αναφέρει στο άρθρο ότι υπάρχει μέτρηση που την διαψεύδει;

 

(Ολα τα σ'αγαπώ, αξίζεις να στα πω)

 

Εν πάσει, πήρε αρκετή ώρα η συζήτηση. Νομίζω ότι το δίκιο είναι με το μέρος μου.

Σε άλλα νέα, δουλειά δεν υπάρχει, ο κόσμος δυσκολεύεται, αργεί και στις πληρωμές του.

Ετοιμαζόμαστε να δούμε μία ταινία, μάλλον την "Πλεκτάνη" ή "το Μυστικό του Ποταμού".

 

(Οι αγάπες χάνονται, σβήνουν σαν τ'αστέρια)

 

Και κλείνω με αθάνατο, υπέροχο Μητροπάνο

 

(Πώς να γλυτώσει μάτια μου, ο ένας απ'τον άλλο)

 

Κι άλλες σκόρπιες

1. Ειδα μία αγγελία σε ένα αμερικανικό site από ένα μεταφραστικό γραφείο στη Νέα Υόρκη,έστειλα CV+cover letter όπως ήθελαν και ως εκ θαύματος, ενδιαφέρθηκαν! Αφού πέρασα από μία μίνι συνέντευξη, μου έστειλαν να υπογράψω συμβόλαια. Τώρα περιμένω καμια δουλειά. :)
 

2. Είδαμε και το American Pie: Reunion . Δεν είμαι αντικειμενική,λατρεύω αυτή την παρέα και αγάπησα το 1,2,3 American Pie. (όχι το 4 που δεν έπαιζαν οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί). 9 στα 11 αστεράκια.

3. Oh the irony...

Ρε! Το ξέχασα!

Είδα και "prometheus" μαλακία η ταινία, μαλακία και ο Ρίντλει Σκοτ, και στο τέλος φάνηκε και σαν να ήταν το πρικουελ του Alien. Εχε χάρη Σκοτ που θέλω να πηγαίνω σινεμά. 5 στα 11 αστεράκια.

Και κάτι ακόμη είδα......... Τη Χιονάτη. Αλλη μαλακία. Μονο η Σαρλίζ άξιζε η θεά. Και μην ακούσω κουβέντα για το άλλο το ποντίκι, με τα δόντια του λαγού. Γιατί θα σας πω να δείτε το Panic Room. 6 στα 11. 

Και κάτι ακόμη δεν είδα; Η μπα; Κάτσε να δω τα οντεόν. AAAAAAAAAνα γεια σου. Το κοράκι, εγώ για να είμαι ειλικρινής ήξερα ότι θαναι π#παρια αλλά για χάρη της κολλητής πήγα. Ε τώρα, πρέπει όλους τους ποιητές να τους εξευτελίσουμε. 6 στα 11. 

Και καλό βράδυ, 1 πήγε. -θα πιω ένα μπρίζερ και μετά-

Dublin's Trap - by Bryan Carter

The summary of the documentary can be found on the title of this post

I must say that being Greek, it felt rather peculiar watching a film about my country, actually made by a foreigner. However, I was astonished by the vast amount of information I was given, such as the statements of the leader of "Chrisi Avgi"  (a neo-fascist group), concerning the fate of migrants should he gains total control of the country. He answered "Surprise!" Now, even more surprising is the fact that according to recent surveys, this very political party is expected to receive 5% of the Greeks' votes. It makes one wonder about what is worse: the future of this country due to the financial economic crisis or this.

Anyway, this documentary as said by the director himself, is not based so much on mere objectivity as on sympathising with migrants trying to have the opportunity of a better future, yet ending to be treated like animals in a foreign country where no one cares for them. Even worse, their inability to understand the language or to defend for themselves and their human rights makes them easy pray for people who want to take advantage of them, mostly by enslaving them and forcing them to earn a living selling illegal products or  begging at the streets.

Migrants often end up in Greece, trying to get to Europe through our country,  yet being sent back here because of the "Dublin II regulation" : an international law according to which, the "asylum seeker" - AKA "the migrant"-  must be sent back to  the state through which the asylum seeker first entered the EU. Thusly, migrants return here, with nowhere else to go and not a hope to live for. 

While not completely objective, this documentary does try to maintain a global perpective of things, by interviewing both parties, the migrants and the locals. It is clearly illustrated in this film that the modern societies become more and more heterogeneous and therefore ethnicistic and racistic tendencies emerge more often and in a greater extend than in the past.Needless to say, Greece has a history of intolerance towards differentiality, let alone the fascist groups like "Chrisi Avgi" mentiοned above, whose members support beliefs and ideologies usually involving the idea that one's own race is intrinsically superior and has the right to rule others.

The vast majority of migrants in Greece live in terrible conditions, having to put up with hunger, poverty and humiliation. They have no source of steady income while facing the uncertainty of tomorrow. The documentary is a real mind opener to those of course willing to take the leap. And certainly, to those among us who still HAVE a mind to use.

Highly recommended 

6 Budάκια

Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης #tdf14

Μέχρι στιγμής έχω δει,μισό να μετρήσω, 1,2,3,4,5,6,7 ταινίες. Οου γιες, 7. Και άλλη μία Παρασκευή, 8. Και άλλη μία Κυριακή, 9. Νομίζω θα έχω αναπληρώσει τις εβδομάδες που δεν πήγαινα σινεμά επειδή έκλεισαν τα Ster σε'μας.

Είναι σαν να ξαναζώ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και πάλι αλλά με λίιιιιιιγο καλύτερο καιρό. Φυσικά η πρώτη μέρα είναι πάντα επεισοδιακή για πολλούς και διάφορους λόγους ένας εκ των οποίων ότι έβρεχε και γίναμε χάλια. Φτάσαμε και τελευταία στιγμή γιατί είχα δει λάθος την ώρα της ταινίας. Οπως και να'χει, η ταινία μας αποζημίωσε. 

Τόσο που έγραψα review στα αγγλικά :)

Και επειδή σε κανα μισάωρο πρέπει να φύγω για δουλειά, να τελειώσω αυτό το ποστ, να ξεκινήσω και καμία περιγραφή των ντοκυμαντέρ -δεν αντέχω να γράφω ντοκιμανταίρ, έλεος-

Μπα, με πήραν τηλέφωνο να πάω νωρίτερα, η αφήγηση το βράδυ! And there is so much to tell!

Τα άνθη του Κακού - Fleurs du Mal

Ηρθε η ώρα να μιλήσω λοιπόν... Ξεκίνησε το φεστιβάλ κι εμείς το τιμούμε. Φυσικά, ως γνήσια γκαντέμω όταν πήγα στο σταντ-περίπτερο για να αγοράσω το πρόγραμμα, είχαν κολλήσει οι ταμειακές στον μπροστινό μου και σκ@τ@ πρόγραμμα πήρα. Το ασπρόμαυρο χωρίς περιλήψεις... Οπότε αποφασίσαμε τις ταινίες της Παρασκευής καθαρά από τίτλο. 

Πάμε... Τα άνθη του κακού όπως καταλαβαίνετε αποπνέει μία ωραία αίσθηση κι αν μη τι άλλο σε προκαταβάλλει θετικά. Το στόρυ αφορά την ιστορία μίας κοπέλας από το Ιράν που αναγκάζεται να μετακομίσει προσωρινά στο Παρίσι λόγω των βίαιων συγκρούσεων που συμβαίνουν στην χώρα της. Συναντά έναν φευγάτο "παρκουρ" γκρούμ ξενοδοχείου,γνωρίζονται  και παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται ένα περίεργο λαβ στόρυ με φόντο βιντεάκια youtube με τις άγριες εξελίξεις στην πανεπιστημιακή κοινότητα της κοπέλας όπου φοιτητές τραυματίζονται ή και σκοτώνονται. 

Στο τέλος, μετά από διάφορες συγκρούσεις των πρωταγωνιστών, κυρίως λόγω των όσων συμβαίνουν στο Ιραν, οι 2 ήρωες αποχωρίζονται καθώς η κοπέλα επιστρέφει στην πατρίδα της και ο γκρούμ παραιτείται από τη δουλειά του.

Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία αυτή με ενθουσίασε (και προσέξτε, έχω δει το The Beach του Ντικάπριο και το Μοντεβιδέο του ΚΙΝΕ, έχω αντοχές). Αν ήθελε να παρουσιάσει τις εξελίξεις στο Ιραν, απέτυχε. Τα βίντεο στο youtube ήταν απλά ένα μέρος του τι συμβαίνει. Δεν απέδωσε κατά τη γνώμη μου σωστά την κατάσταση, ή έστω πλήρως. Αυτό που προσπάθησε να πετύχει η ταινία, δηλαδή να αντιληφθούμε τι γίνεται στο Ιράν, δεν επετεύχθει ολοκληρωτικά.

Τα πλάνα ήταν τόσο κοντινά και κάποια τόσο γρήγορα εναλασσόμενα που σε ζάλιζαν. Θα μου πεις, ίσως αυτό να ήταν και ο σκοπός. Η ιστορία νομίζω μπορούσε να έχει ειπωθεί πολύ καλύτερα, χωρίς να μοιάζουν τόσα κομμάτια της ασύνδετα. Χωρίς οι αντιδράσεις των ηρώων να μοιάζουν ακατανόητες, χωρίς τόσα κενά. 

Στα θετικά, το παρκούρ, η κουκλα που πρωταγωνιστεί (πανέμορφο χαμόγελο), οι ερμηνείες, και το μαγευτικό Παρίσι. Τι καλά να τα μιλούσα κι εγώ ετσι τα γαλλικά.

Εβαλα "μέτρια" στην έξοδο μου.

Σημερα εκατσα μεσα

Δε ξερω γιατί, αλλά όλοι με κορόιδευαν σήμερα όταν είπα "Ειμαι άρρωστη,δεν το κόβω να βγαίνω" Ο Χ. "ναι καλα, γι'αυτο ντύθηκες έτσι¨, ο Γ "ε θα βρεις εσύ κάπου να πας", η Ι " εσυ μεσα;!;! πλακα κανεις, εισαι καλα;" Μα τι νομίζετε πια όλοι σας, τι είμαι σαν την Αρτεμη από το "Η εκδίκηση της ξανθιάς" που δήλωνε ως επάγγελμα/ενασχόληση "party animal" (ακόμη το θυμάμαι και γελάω)?!!!

Τεσπα, έχοντας δει την Μπακογιάννη για 10 λεπτά (τόσο άντεξα κι εγώ και ο Χατζηνικολάου που την έβγαλε λίγο πριν το τέλος του δελτίου), και τώρα παρακολουθώντας τον ΟΣΠΦ -αν και είναι ενδιαφέρον το ματς, δεν μπορώ να πω ότι ενδιαφέρομαι πραγματικά να το παρακολουθήσω-, βαρέθηκα. Αφού δε, παρακάλεσα τον Michael Owen  να μου χαρίσει τις υπογεγραμμένες μπότες του δεν έμεινε και τίποτα άλλο, παρά να γράψω για τις ταινίες που είδα! Αλλά, μόνο μία παράγραφο -μικρή- για την καθεμία.

Εχουμε και λέμε!

Abduction- Μια συνηθισμένη περιπέτεια με τον λυκάνθρωπο του Twilight και μια κοπελίτσα με μεγάλα φρύδια -μια χαρά βέβαια, χαριτωμένη- . Ε ξερετε, ξαφνικά, ο κούκλος -και πολυ καλο παιδι-  "ταδε", ανακαλύπτει ότι η ζωή του είναι όλη στηριγμένη στα ψέμματα και δεν είναι αυτός που νομίζει, οι γονείς του δεν είναι αυτοί που νομίζει, το γρασίδι του κήπου δεν είναι αυτό που ομίζει κτλ. Βρίσκεται αντιμέτωπος με FBI CIA, κου κλουξ κλαν και κάθε άλλη επικίνδυνη ομάδα με αρχικά, αρχίζοντας ένα κυνηγητό γεμάτο κλωτσομπουνίδια, λίγο (παρα λίγο) σεξάκι και πολύ τρέξιμο. Ασταμάτητο τρέξιμο. Τελος καλό , όλα καλά . 4 αστεράκια από 11

Colombiana- Η θηλυκή εκδοχή του ...μμμμ.... κάτσε.. James Bond όχι, Ιντιάνα Τζόουνς ούτε.. Ε, κάποια θαναι κι αυτή, αντε ας την πω η θηλυκή έκδοση του Statham  στο "the mechanic". Της σκοτώνουν τους γονείς και γίνεται hit-woman, όλου του μεξικανοβραζιλιανικου καρτελ της μαφίας. Για να σκοτώσει ΕΝΑΝ, στέλνει μήνυμα σκοτώνοντας 15 - μήνυμα ότι "να μαλ#@$ είμαι εδώ και θα σε βρω"- Θα γινω κακια, αλλά θα πω ότι ούτε αυτή μου αρέσει η κοπελιά, νομίζω ότι ειχε παίξει στο Mission Impossible 3 την κοπελιά που γούσταρε ο Tom Cruise αλλά ούτε και θα ασχοληθώ περαιτέρω. Βαριέμαι. 5 στα 11. -απλά γιατί σκοτώνει μία 45κιλη γυναίκα 5-6 άντρες μαζί-

Τhe Ides of March - Καλά, μου είπε η κολλητή ότι θα δούμε πολιτικό θρίλερ, λέω μέσα. Τον Clooney έχασε να αναφέρει και δυστυχώς το κατάλαβα όταν ήταν πολυυυυυ αργά. Ε τι να πω, η ταινία προσπαθούσε να μας περάσει το μήνυμα ότι "όραμα" στην πολιτική δεν υπάρχει . Στο τέλος, όλα τα ιδανικά, πουλιούνται χάριν του χρήματος ακόμη κι αν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Ο Γκόσλινγκ (τον οποίο λάτρεψα στο "Ημερολόγιο" ) ήταν καλός.. νομίζω. By far καλύτερος του Clooney, ο οποίος σκηνοθετούσε κιόλας.....Ο George πάλι, ήταν ότι και ο Cage -κατά τη γνώμη μου πάντα-  : SHALLOW. E, δεν θα συγκλονιστείτε, σας το εγγυώμαι. 6 στα 11.

The Smurfs - Το καλύτερο για το τέλος! Την είδαμε μεταγλωτισμένη κιόλας! Πήγαμε Σάββατο μεσημέρι με τον ξάδερφο και μιλάμε τα είδαμε όλα. Κάθε 5 λεπτά ξεκαρδιζόμασταν, τα 5χρονα απέναντι μας κοιτούσαν! Ειλικρινά, έχει γίνει απιστευτη δουλειά στη μεταγλώτιση και οι σκηνές, είναι απίστευτα αστείες. Αφού, εγώ, έλεγα δεν υπήρχε περίπτωση να πάω, πέρασαν 3 μήνες κι ακόμα το έλεγα, μέχρι που αναγκάστηκα γιατί ήθελε ο Θ. "Ε", λέω "για σενα θα θυσιαστώ". Επειδή μάλιστα, τυχαία το καλοκαίρι, με την αδερφή μου και την κολλητή είχαμε πιάσει τους χαρακτήρες από τα Στρουμφάκια και λέγαμε ποιος είναι ποιος, είχε ακόμη πιο πολλή φάση το θέμα γιατί ήταν σαν να μας βλέπω! Η αδερφή "Γκρινιάρης" -ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΕΤΕ!!!- , H κολλητή "Λιχούδης" - αχ πεινάω τώρα και πριν μια ώρα έφαγα", εγώ "Σπιρτούλης" -Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, νομίζω ότι ...- Ξέρετε το γνωστό σπασ@%$δι. Θα το ξαναπώ, δείτε το!!!!!! 9 στα 11! -επειδή μου τη σπάει ο Barney από το How I met ur mother που παίζει-

PS. 4 του μηνα ξεκινάει το ΦΕΣΤΙΒΑΛ και πάλι!!!! More tickets, more movies, more talk!!!!!! Can't wait

Final Destination 5

Είχα πολύ καιρό να πάω σινεμά και το ξέρετε! Ολο το καλοκαίρι ταλαιπωρήθηκα, υπομένοντας καρτερικά να περάσει το βασανιστήριο των αλλεπάληλων χτυπημάτων (βλ. Harry Potter, Κόναν, Green Lantern κτλ.) και να έρθουν μερικές καλές ταινίες. Εις μάτην αγαπητοί μου φίλοι. Εις μάτην τόση υπομονή διότι όχι τίποτα καλό -καλά τώρα, μην περιμένετε με την λέξη "καλό" να αναφέρομαι σε ταινίες στυλ "Καζαμπλάνκα", τύπου "Saw" εννοώ - , αλλά ούτε καν κάτι μέτριο δεν είχαν οι κατα τ'άλλα πολλές κινηματογραφικές αίθουσες της Θεσσαλονίκης.

Και μετά έρχεται το τελειωτικό χτύπημα, η χαριστική βολή: Ανοίγω το πρόγραμμα των προβολών και βλέπω "Στρουμφάκια", "Captain America" και "Final Destination 5". Πείτε μου ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, εφόσον έχετε περάσει τα 12 και απεχθάνεστε τον Bush, ποια επιλογή σας μένει; Τι να κάνω κι εγώ, πήγα. Κι οποιος σκέφτεται να πει κακία, του κάνω καθρεφτάκι/όποιος το λέει είναι/ ζήλια ψώρα.

Επανέρχομαι λοιπόν γιατί πολύ μακρυγόρησα, στο θέμα του σημερινού μου post, που είναι το "Βλέπω τον θάνατο σου 5" -και τελευταίο, δοξα σοι ο Θεός/Αλλαχ/ Βούδας/ Δίας κτλ. Βρισκόμαστε ΜΑΛΛΟΝ στο 1994 - και λέω μάλλον γιατί στην τελευταία σκηνή μεταφερόμαστε στο έτος 2000-. Ανάθεμα κι αν έβγαζε νόημα έτσι όπως συνέδεσαν το χρονικό περιθώριο 6 ετών με μία και μόνο σκηνή, χωρίς να δώσουν περαιτέρω λεπτομέρειες αλλά τελοσπάντων.





Κλασικά, μία ομάδα ανθρώπων γλυτώνουν από τραγικό θάνατο -και θεαματικό όμως- εξαιτίας ενός "οράματος" που έχει ο "Oracle" (αχ Μάτριξ τι μας έκανες) τύπος της παρέας. Κλασικά η αστυνομία του την πέφτει χοντρά και τον περνάει για τρομοκράτη και ακόμη πιο κλασικά, η παρέα του λέει ότι δεν έχει σημασία ποια είναι η αλήθεια και ότι αρκεί που σώθηκαν.



Για να πρωτοτυπήσει, ο σεναριογράφος, does ΝΟΤ do the unexpected. Εκει που περιμένεις ότι θα δεις κάτι διαφορετικό γιατί λες εντάξει, πόσα FD θα βγάλουν με ακριβώς το ίδιο σενάριο, ακριβώς εκεί εκπλήσσεσαι με το πέμπτο sequel, που βαδίζει στα ίδια, πανομοιότυπα χνάρια. Λες και ήθελε επίτηδες ολόκληρο το επιτελείο -παραγωγός/ σεναριογράφος/ σκηνοθέτης- να σε κοροϊδέψουν, να σε χλευάσουν που ήρθες και πλήρωσες λεφτά για να δεις την ταινία.





Και συνεχίζω. Κλασικά ένας ένας αρχίζουν να πεθαίνουν με τη σειρά του οράματος. Κλασικά έρχεται ο μαύρος τρομακτικός τύπος, που σε αυτή την ταινία παίζει τον -ναι καλα- ιατροδικαστή ενώ στην πραγματικότητα είναι το τσιράκι του Χάρου. Ο Χάρος τους παίρνει έναν έναν θεαματικά για να μην χαλάσει το όραμα, και μπλα μπλα μπλα πεθαίνουν.... Ολοι. Κλασικά, το είπα;

Αντε το τέλος που γίνεται μία αποκάλυψη δεν θα το πω, έτσι για να μη σας χαλάσω το σασπένς. Οσοι ψυχάκηδες, κατά συρροήν δολοφόνοι, Τεντ Μπάντι, Τ-Βag και λοιποί, πηγαίνετε. Θα ευχαριστηθείτε εντόσθια, αίματα, κόκκαλα και κρανία που συνθλίβονται ή και κρέμονται από γάντζους, σπασιματα σπονδυλικής στήλης και αυχένα και πολλά άλλα συναρπαστικά.

Στα συν :Το ότι πήγα σινεμά, κατά τ'άλλα τίποτα.
Στα πλην : Βαρετοί ηθοποιοί, υπόθεση, μέχρι και η μουσική ηλίθια. Οι θάνατοι πολύ προβλέψιμοι -προέβλεψα μέχρι και ότι το κινητό θα χτυπήσει και η δόνηση θα σπρώξει το κερί προκαλώντας πυρκαγιά-.

Πραγματικά προσπαθώ να είμαι καλή, αλλά να αγιάσω δεν μπορώ. Αθλια η ταινία. 2 αστεράκια στα 11. Και πολλά είναι.