Wild Duck by Yiannis Sakaridis

Μια ταινια η οποια με εξεπληξε ευχαριστα με το θεμα της, καθως το σεναριο ηταν, τουλαχιστον για’μενα, πρωτοτυπο και οι ερμηνειες καλες. 

Δυστυχως, δεν υπηρχε κατι παραπανω. Χωρις ενταση, εως και υποτονικο σε αρκετα σημεια. Ενοιωθες πως μπορουσες να δεις πολλα περισσοτερα, πως σε αυτη την ιστορια θα “κολλουσαν” πολυ πιο σημαντικα κομματια απο αυτα που υπηρχαν.
Ο σκηνοθετης ηταν πολυ ευγενικος, συμπαθητικος και απαντησε με προθυμια σε ολες τις ερωτησεις, μαζι με τον πρωταγωνιστη της ταινιας.
3 αστερακια. Για τα πλανα των τοπιων, για τον υπεροχο καταρρακτη και για τις πολυ καλες ερμηνειες.
Θα προτιμουσα να ηταν εκει και οι αλλοι πρωταγωνιστες, νομιζω το οφειλαν στο κοινο.
ΥΓ.Προσωπικο χαιλαιτ ηταν που ειδα συμφοιτητη μου σε ρολακι μερικων δευτερολεπτων. Αχωνευτος. Γλειφτης. Καριολακι. Αρα επρεπε να το περιμενω, αφου δε χωθηκε στην πολιτικη, οτι θα χωνοταν στη σοου μπιζ. Γεια σου ρε Α. αθανατε παπαρα.

Just

 Τι νέα; Υποτιτλίζω law and order, απο΄κει και το τραγούδι αυτό. Το αγάπησα.

Κάνω και εργασίες για το Stanford, CA.

Κοίτα, δηλαδή για να εξηγούμαστε ατο φεστιβάλ είδα 10 ταινίες στο σύνολο. Αλλά βαριέμαι να τις κάνω ριβιού όλες, οπότε, αν μου'ρθει κάποια στιγμή, ίσως.

Θα σας δώσω μόνο μία γεύση του τι χάνετε, αν πιστεύετε πως το τιφφ είναι βαρετό... Το απόσπασμα είναι από την ταινία ACAB (all cats are brilliant) - Συγχαρητήρια στους Αισιόδοξους? της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, μετά την προβολή, όπου το κοινό υποβάλλει ερωτήσεις στον σκηνοθέτη. Ετσι να δείτε τι ωραία περνάμε.  

Starlet (Σταρλετ)

Starlet by Sean Baker - 53rd Thessaloniki International Film Festival

(review)

This is a film about human relationships and how they can be created, strengthened and maintained even between two completely different people.

Jane wants to decorate her room, so she buys a thermos from Sadie, an old lady who's having a yard sale to get rid of some of her stuff. Things take an interesting turn when Jane discovers a great sum of money hidden in the thermos and starts wondering whether she should return or keep it. Upon visiting grumpy, rude old Sadie, Jane decides to keep the money and help this woman in return. She starts off doing little errands, like taking Sadie to the supermarket or going to Bingo nights with her. She tries to get to know suspicious Sadie, who initially thinks Jane wants to rob her.

After a while, the two women develop a very strange but true relationship; one that can be described as purely friendly. Jane no longer stays at home after work. She prefers to spend lots of her free time with Sadie, also bringing her little dog Starlet with her, something that at first, Sadie reluctantly accepts but later welcomes.

Meanwhile, viewers also get the chance to see how a porn movie or scene is actually shot, as Jane and her roommate are porn stars. They can see what this industry is really about and through the characters of the film, the audience can finally realise how human they are.

The women's relationshion runs deep; so deep that Jane decides to spend all of the money on a journey of the two to Paris, Sadie's favourite place in the whole world. Nothing will ever come between this odd friendship. Not even money.

This film attempts to fairly portray all sides of people's idiosyncrasies and emotions.

7 στα 11 Φισεράκια

Alata (Out in the Dark) - Έξω στο σκοτάδι

Alata (Out in the Dark) by Michael Mayer - 53rd Thessaloniki International Film Festival (Review)

This is the story of two young men, Nimer, a Palestinian Psychology student and Roy, a lawyer who fall in love and try to defy their countries' animosity and hatred. Of course, the terrible relations between Palestine and Israel are known to most people; however this is a completely different aspect of the matter.

The couple faces two major obstacles: one being the mere fact that they're gay and their nationality being the other. Despite hardships and public humiliation of homosexual people in both countries, they engage in a relationship and begin to seek ways allowing them to be together and safe. Everything is compromised when a Palestian friend of the two men, who illegally lives in Israel, is arrested by local police and sent back home where he is attacked and brutally murdered at his village. 

It is now Nimer's turn; Israeli police are willing to let him stay in the country and keep his "guilty" secret (of being gay) if he accepts to work for them by being their informant. In other words, they ask him to betray his family, friends and country. When he naturally says "no", he comes to realise that his student visa has been revoked and he has no right or authorisation to stay in Israel any longer. What is more, his secret is now revealed; his brother kicks him out of the house and the Israeli police are looking for him as he is considered a threat to national security. Roy sacrifices his career so that Nimer can have a chance of getting out of the situation alive and the couple promises to meet in France.

The end of the movie is rather ambiguous; I guess it depends on your personal view. Being a pessimist myself, I think that they are probably never going to meet again.

Even though the story of a gay couple being in great danger has been told before, it never seizes to be an ispiration to people who might see something new in the film.

Direction and script were very interesting. In a few words: Sentiment, humour, agony, injustice.

7,7 στα 11 Φισεράκια

Kame Koummando

"Kame Koummando" του Μανόλη Δαμιανάκη, 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης  Review

Δεύτερη ταινία που είδα στο Φεστιβάλ, η ταινία του Κρητικού σκηνοθέτη Μανόλη Δαμιανάκη, άφησε ήπιες έως αρνητικές εντυπώσεις. Ένας κύριος που παρακολούθησε την ταινία, είπε μετά το τέλος της πως ο κ. Δαμιανάκης είναι ο επόμενος Godard . Βέβαια, ο κύριος ήταν και συγχωριανός του.

Η ταινία αφηγείται με βασανιστικά αργό τρόπο το ταξίδι ενός ηλικιωμένου νεκρού ήρωα(;) στην Ελλάδα προκειμένου να την σώσει από την Τρόικα. Επί 78 λεπτά (που μοιάζουν αιώνας) βλέπουμε τον Κάμε Κουμάντο να περιφέρεται σε ένα μέρος της Κρήτης που κάποτε ήταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τον βλέπουμε να ανάβει φωτιές στην ύπαιθρο, να φωνάζει, να ψάχνει, να περιεργάζεται τον κόσμο. Μη φανταστείτε δράση, βέβαια. Οχι, αργά - σιωπηλά - ατελείωτα πλάνα.

Βρίσκει έναν αστυνομικό ο οποίος τον βοηθάει να πάει ως ένα σημείο, όπου εκεί κάτι τύποι με σκυλιά του κλέβουν έναν ασύρματο (με τον οποίο είχε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, πλανήτη ή ό,τι άλλο προήλθε). Στο διάστημα της περιπλάνησής του, συναντάει ένα σκυλάκι, που επειδή κουτσαίνει, το πυροβολεί και το κηδεύει με στρατιωτικές τιμές.

Στο μεταξύ παρεμβάλλονται σκηνές όπου μία τύπισσα με καυτό ντεκολτέ (αλλά όχι ωραία) φωνάζει ότι ο Κάμε Κουμάντο άργησε και γέρνει το κεφάλι γελώντας σατανικά. Ίσως αυτή να είναι η Τρόικα, τι να πω. Πάντως ποτέ δεν συναντιούνται αυτοί οι δύο.

Η ταινία φτάνει στο τέλος της όταν έρχονται κάποιοι τύποι που φωνάζουν  "Μπράβο" "Εσύ θα σώσεις τη χώρα" και άλλα παρόμοια. Μπαίνουν σε μία εκκλησία, ανοίγει μία χωροχρονοπύλη (ή κάτι τέτοιο, έστω) και ο ήρωας φεύγει.

Κατά τον σκηνοθέτη, η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει τον σημαντικό ρόλο και τη θέση της στον γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου και να αναρωτηθεί γιατί οι υπόλοιπες χώρες επιμένουν να μας έχουν σκλαβωμένους. Νομίζω πως η ταινία εμπνέει και προάγει τον πατριωτισμό και τον τοπικισμό μέσω των συμβόλων της, υπάρχει πολλή ελληνική σημαία και Χριστιανισμός. Τίποτα από όλα αυτά δεν μου αρέσει , προσωπικά νομίζω πως υποθάλπτουν τον εθνικισμό. 

Ο σκηνοθέτης,κύριος Μανόλης Δαμιανάκης, απαντά σε ερωτήσεις του κοινού

Έχω προαναφέρει πως ιδιαίτερες κινηματογραφικές γνώσεις δεν έχω. Απλά μου αρέσει το σινεμά. Ανέκαθεν μου άρεσε. Αυτές οι εκφράσεις τύπου "Ο Ταραντίνο συναντά τον Φριτς Λανγκ, ο σκηνοθέτης του Old boy πάει Hollywood" ή "Ο ρωσοπολωνός σκηνοθέτης, φανερά επηρεασμένος από την παράδοση των φιλμ νουάρ και σύμφωνα με τα χιτσκοκικά πρότυπα, δεν διστάζει να βασανίσει τον ήρωά του" δεν σημαίνουν κάτι για'μενα.Όχι γιατί τους περιφρονώ, αλλά γιατί πολύ απλά δεν τους προσέχω, ή έστω "πρόσεχα παλιότερα".

Η ταινία λοιπόν, δεν μου άρεσε. Αλλά από την αίθουσα δεν έφυγα. Το θεωρώ αγένεια. 

4 στα 11 Φισεράκια.

Clip - Klip (Στιγμιότυπο)

 This film is about a young girl, Jasna, who in her desperate efforts to forget about her dying dad, tries everything to feel better, including sex, alcohol and drugs. Living a rather meaningless life on the verge of depression, Jasna is willing to do anything to get the boy she is madly in love with (Djole). She provokes him, every way she can think of, just to get his attention and accepts being taken advantage of just to be with him for a few moments. Those moments are the only ones that give her joy and make her smile; hence she does not seem to care about anything else. Djole becomes the centre of her life, with her family seeming an obstacle, a distraction.

What Jasna will eventually find out is that under the surface, she is filled with sorrow about the forthcoming death of her father. What she has been trying so hard to ignore will come rushing back into her soul and mind; the excruciating pain of an imminent loss.

After drinking, doing drugs and having sex, she comes to realize that she actually cares about her father.  She can finally cry, without even wanting to. 

At first, her "boyfriend" sees her only as a sex toy, commanding her to do anything he pleases to. But in time, he starts having feelings about this weird girl that he does not want to admit. The couple ends up making up at a party after having a big fight.

Being vulgar and direct, this movie attempts to narrate and depict the story of confused and melancholic young people in Serbia and all around the world. Teenagers, who even at that young age, feel incomplete and miserable. Sometimes it's poverty, sometimes it's illness, sometimes it's death, it doesn't matter; depression is the result. Leading to the major question, why? Why do teenagers become depressed and feel like life's not worth living? Has life become such a burden nowadays? Do kids see something we don't?

Short summary from Filmfestival.gr

Ελληνική περίληψη από Filmfestival.gr

Η επιτυχία μου αναγνωρίζεται επιτέλους

Ελα, όταν λέμε "είμαι άπαιχτη", είμαι πως να το κάνουμε. Εχουν αρχίσει κι άλλα Blogs να δανείζονται τις κριτικές μου σε ταινίες... 

Υπενθυμίζω για τους ΛΙΓΟΥΣ που δεν θυμούνται : Δική μου ανάρτηση

ανάρτηση άλλου Blog με ανακατεύθυνση στη σελίδα μου.

Χού εμ άι έντοφόλ άι γουόντερ.

(Ποια είμαι τελοσπάντων αναρωτιέμαι)

Dublin's Trap - by Bryan Carter

The summary of the documentary can be found on the title of this post

I must say that being Greek, it felt rather peculiar watching a film about my country, actually made by a foreigner. However, I was astonished by the vast amount of information I was given, such as the statements of the leader of "Chrisi Avgi"  (a neo-fascist group), concerning the fate of migrants should he gains total control of the country. He answered "Surprise!" Now, even more surprising is the fact that according to recent surveys, this very political party is expected to receive 5% of the Greeks' votes. It makes one wonder about what is worse: the future of this country due to the financial economic crisis or this.

Anyway, this documentary as said by the director himself, is not based so much on mere objectivity as on sympathising with migrants trying to have the opportunity of a better future, yet ending to be treated like animals in a foreign country where no one cares for them. Even worse, their inability to understand the language or to defend for themselves and their human rights makes them easy pray for people who want to take advantage of them, mostly by enslaving them and forcing them to earn a living selling illegal products or  begging at the streets.

Migrants often end up in Greece, trying to get to Europe through our country,  yet being sent back here because of the "Dublin II regulation" : an international law according to which, the "asylum seeker" - AKA "the migrant"-  must be sent back to  the state through which the asylum seeker first entered the EU. Thusly, migrants return here, with nowhere else to go and not a hope to live for. 

While not completely objective, this documentary does try to maintain a global perpective of things, by interviewing both parties, the migrants and the locals. It is clearly illustrated in this film that the modern societies become more and more heterogeneous and therefore ethnicistic and racistic tendencies emerge more often and in a greater extend than in the past.Needless to say, Greece has a history of intolerance towards differentiality, let alone the fascist groups like "Chrisi Avgi" mentiοned above, whose members support beliefs and ideologies usually involving the idea that one's own race is intrinsically superior and has the right to rule others.

The vast majority of migrants in Greece live in terrible conditions, having to put up with hunger, poverty and humiliation. They have no source of steady income while facing the uncertainty of tomorrow. The documentary is a real mind opener to those of course willing to take the leap. And certainly, to those among us who still HAVE a mind to use.

Highly recommended 

6 Budάκια

Η κόκκινη νεράιδα και το Αγιο Πνεύμα - Red fairy in the Holy Ghost (Balaka Ghosh)

Είπαμε και πριν, τίτλος -σύνδεσμος- περίληψη. Μην ξεχνιόμαστε. 

Ντοκυμαντέρ για τη βία κατά των γυναικών. Παιδιά, σόρυ που θα το πω, αλλά κουφάθηκα. Η φωνή ήταν υπερβολικά δυνατά, πολλές λήψεις ήταν χάλια -κάτι που δε με πείραξε τόσο- αλλά αυτό με τη φωνή με κούρασε τρομακτικά. Ηταν και αυτή η κυριούλα χωρίς δόντια, ήταν και η γλώσσα κουραστική, ήταν και 2 μ#λ#κισμένα δίπλα, που μιλούσαν και κατάφερναν να ακούγονται πιο δυνατά από την κυριούλα. Αστα να πάνε.

 

Γυναίκες στην Ινδία καταδικάζονται -μη σας μπερδεύει το "δικάζονται", εννοώ τους δείχνεις και λες "τιμωρείσαι", δεν περιλαμβάνεται καμία δίκη- ως μάγισσες από συγχωριανούς τους επειδή "έτσι τους κάπνισε" ή καλύτερα "επειδή είναι άντρες και μπορούν". Η καταδικη αυτή σημαίνει κοινωνικός αποκλεισμός και αιώνιος στιγματισμός στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη αποκεφαλισμός και θριαμβευτικός γύρος του δολοφόνου με το νεκρό κεφάλι της άτυχης γυναίκας στο χωριό. Το φιλμ ξεκινά με αυτή τη σοκαριστική εικόνα και λίγα μέτρα παραδίπλα να κείτεται το ακέφαλο πτώμα της "μάγισσας". 

Η πρωταγωνίστρια του ντοκυμαντερ, μετά από μία τέτοια εξευτελιστική διαδικασία κατά την οποία την ανάγκασαν να πιει ούρα και να φάει ανθρώπινα περιττωματα, αγωνίζεται προσπαθώντας μέσα από το σάπιο και παρηκμασμένο ανδροκρατούμενο σύστημα να υπερασπιστεί τον εαυτό της αλλά και τις πολλές άλλες γυναίκες που κατηγορούνται ως μάγισσες επειδή αρνήθηκαν να κάνουν σεξουαλικές χάρες ή επειδή είναι αντιπαθείς σε άλλα άτομα. 

Είναι τρομακτικές και μοιάζουν μακρυνές, αλλά οι συνθήκες διαβίωσης των γυναικών στην Ινδία είναι πέρα για πέρα αληθινές. Μακριά από τον "πολιτισμό", το να χάσει μία γυναίκα τη ζωή της αποτελεί καθημερινό και συνηθισμένο φαινόμενο ενώ η εναντίωση και ο υβρισμός ενός αντρός από μία γυναίκα αποτελεί άμεση αιτία πρόκλησης του θανάτου της -συνέβη μπροστά στην κάμερα και είμαι σίγουρη ότι ο μόνος λόγος που η γυναίκα έζησε ήταν εξαιτίας της κάμερας-.

Ενα ντοκυμαντέρ που πραγματικά θα πρέπει όλες οι γυναίκες να δουν, μήπως και αφυπνιστούν. 5 στα 6 Budάκια

Krisis - του Νίκου Κατσαούνη και της Νίνας Μαρίας Πασχαλίδου

Πατώντας στον τίτλο μεταφέρεστε στην περίληψη. -κουράστηκα το copy - paste, sorry) 

Κυριακή λοιπόν, δέκα και μισή η επόμενη ταινία, Krisis από το ρήμα "κρίνω" και όχι Crisis σύμφωνα με την κ, Νίνα Μαρία Πασχαλίδου. 

Βέβαια για την κρίση μιλούσε.

Οι δημιουργοί της ταινίας (η οποία αποτελεί μέρος του multimedia έργου The Prism GR2011, μιας συλλογικής αφήγησης για την Ελλάδα ) ήταν εκεί και μάλιστα συζήτησαν για αρκετή ώρα με το κοινό . Μία παρέα μάλιστα από θεατές -γυναίκες- διαπληκτίστηκαν μαζί τους ρωτώντας τους επίμονα "αν πληρώθηκαν", "πόσο πληρώθηκαν", "γιατί διάλεξαν να δείξουν αυτά που έδειξαν" κτλ, μέχρι που γύρισε η μισή αίθουσα και τις αγριοκοίταξε. Δυστυχώς καθόμουν σχετικά μπροστά και έχασα το θέαμα. Νομίζω ήταν το highlight της βραδιάς, μιας που ο τραβεστί του Φεστιβάλ Κινηματογράφου απουσιάζει και η απουσία του μου είναι κάτι παραπάνω απο αισθητή. Με πονάει.

Επανερχόμαστε λοιπόν, η ταινία έχει έντονο καλλιτεχνικό, αρτιστικό χαρακτήρα, αφού οι φωτογραφίες κυριαρχούν. Πολυ όμορφες, μας παρουσιάζουν τις δύο πλευρές της Ελλάδας, μιας Ελλάδας που πλήττεται από την κρίση και βομβαρδίζεται από αρνητική δημοσιότητα· είναι η Ελλάδα των ΜΜΕ, η εικόνα που έχει η παγκόσμια κοινή γνώμη για τη χώρα, αυτή των αναταραχών,της ξένοιαστης ζωής, της διαφθοράς, της διαπλοκής και του "ανοιχτού χωραφιού". 

Είναι όμως και η άλλη Ελλάδα, αυτή η άγνωστη πλευρά της χώρας, ανεξερεύνητη ακόμη και από τους ίδιους τους κατοίκους της. Η ζωή των νησιών (συγκεκριμένα Ικαρία), η ζωή μακριά από τον θόρυβο και τους αγχωτικούς ρυθμούς, η ζωή στη φύση. 

Μέσα από συνεντεύξεις διαφόρων προσωπων από όλες τις παρατάξεις και τις εκφάνσεις της Ελλάδας, αποκτούμε μία συνολική οπτική για τη χώρα. 

Δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν κυρίως γιατί κατά τη γνώμη μου, η ταινία δεν αποσκοπούσε τόσο στο να περάσει κάποιο μήνυμα, όσο στο να καταγράψει. Αξίζει να τη δει κανείς για τον πλούτο φωτογραφιών.

4 Budάκια στα 6

Ο λόγος των αποκλεισμένων - The words of the excluded (Γιώργος Κεραμιδιώτης)

Ημέρα Κυριακή είδαμε 2 ταινίες στην φίλη Φρίντα Λιάππα. Πρώτη ήταν "Ο λόγος των αποκλεισμένων" της οποίας την περίληψη θα παραθέσω και πάλι προτού εκφέρω άποψη από filmfestival.gr: 

Ο Κώστας Μπαϊρακτάρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχολογίας στο ΑΠΘ, παραχώρησε την παράδοση του μάθηματός του σε ομάδες αποκλεισμένων, όπως άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, κρατουμένους των φυλακών Διαβατών (άνδρες και γυναίκες), ανάπηρους, άνεργους, πρώην τοξικομανείς και μετανάστες. Δηλαδή, οι ίδιοι οι αποκλεισμένοι μεταφέρουν τις εμπειρίες τους, τις σκέψεις τους και τα βιώματά τους στους φοιτητές. Στόχος αυτού του μαθήματος είναι να ανοιχτεί το πανεπιστήμιο στην κοινωνία. Υπάρχει και μια δεύτερη κίνηση – η δημιουργία ομάδων αλληλεγγύης των φοιτητών προς τις ομάδες των αποκλεισμένων. Το μάθημα αυτό γίνεται παγκοσμίως μόνο στο ΑΠΘ. Το ντοκιμαντέρ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παρακολουθήσει αυτές τις δύο κινήσεις.

Καταρχάς να αναφέρω ότι ο σκηνοθέτης κ. Κεραμιδιώτης και ο κ. Μπαϊρακτάρης, καθηγητής Ψυχολογίας, παρεβρίσκονταν στην αίθουσα και είχαμε την τιμή να συνομιλήσουμε μαζί τους μετά το τέλος του έργου (δυστυχώς μόνο για 10'). 

Ομολογώ ότι η ταινία είχε αρκετά ενδιαφέροντα σημεία, ακριβώς όπως αναφέρει και ο τίτλος τον λόγο είχαν αυτή τη φορά οι αποκλεισμένοι: φυλακισμένοι, πρώην χρήστες ναρκωτικών, εκδιδόμενες γυναίκες, μετανάστες, άνεργοι, ανάπηροι, ψυχικά ασθενείς, πολλοί εκ των οποίων ήταν παρόντες και κατά τη διάρκεια της προβολής.

(Σε αυτό το σημείο, να επισημάνω πως ρώτησα τον κ. Μπαϊρακτάρη για ποιο λόγο απουσίαζε η γνώμη των ομοφυλόφιλων, όντας να μη τι άλλο,  αποκλεισμένοι μέσα σε μία τόσο συντηρητική κοινωνία.Μου απάντησε πως υπήρχαν κι άλλες κατηγορίες, όπως άνθρωποι με σκλήρυνση κατά πλάκας ή παιδιά με καρκίνο και αναγκαστικά θα έπρεπε να επιλέξουν ορισμένες λόγο έλλειψης χρόνου. Προσωπικά, θα προτιμούσα να δω τις τελευταίες αυτές κατηγορίες οι οποίες είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσες, παρά ανέργους ή πρώην χρήστες με τους οποίους όλοι λίγο πολύ είμαστε εξοικειωμένοι έστω μέσω τηλεόρασης.Είχα επίσης την τύχη να γνωρίσω και την Πέρσα Καραγιάννη, συμμετέχουσα στο ντοκυμαντέρ καθως στο δρόμο για το Λιμάνι με ρώτησε κατά που είναι - :) - και της έδειξα γιατί πήγαινα εκεί κι εγώ. Τις εύχομαι τα καλύτερα. )

Η ταινία οφείλω να ομολογήσω πως δεν με ενθουσίασε. Δηλαδή σίγουρα ήταν καλή από άποψη ενημερωτική αλλά ήταν και μονότονη σε πολλά σημεία. Σίγουρα μία χρήστης ναρκωτικών που έχει αποτοξινωθεί και έχει πλέον οικογένεια είναι κάτι πολύ ευχάριστο αλλά η προσήλωση της κάμερας με συνεχή πλάνα στην κοιλιά της -εγκυμονούσας- κοπέλας, ήταν ακατανόητη και μετά από λίγο ανησυχητική. Πραγματικά, δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο σκηνοθέτης με αυτό. Μιλούσε η κοπέλα, εστίαζε στην κοιλιά. Συνέχεια. Fixation. Δεν ξέρω γιατί. Αισθητικά, δεν μου άρεσε.  

Οπως και να'χει, μαθαίνει κανείς πολλά για τον τρόπο μεταχείρισης των ψυχικά ασθενών ,που ουσιαστικά τους απαγορεύεται η συναναστροφή με άλλους ανθρώπους. Επίσης, καταγράφεται κάτι που είναι ευρέως διαδεδομένο στην Ελλάδα· το πάρκινγκ τύπου "και τι έγινε που κλείνω πεζοδρόμιο/ ράμπα/ διαβάσεις". Αθάνατος Ελληνάρας που εμποδίζει την διέλευση ανθρώπων με αναπηρίες και μη.

Κατά τη διαρκεια της ταινίας, παρακολουθούσαμε συχνά και παρεμβάσεις με "κομμάτια" συνεντεύξεων/διαλέξεων στην αίθουσα του ΑΠΘ με παρόντες τους φοιτητές Ψυχολογίας και ήταν εκεί που κατά τη γνώμη μου εντοπίζεται το πιο παραγωγικό σημείο του ντοκυμαντέρ. Μέσα από τη συνδιάλεξη, τον διάλογο και την αντιπαράθεση που συχνά έφτανε στα όρια της διαμάχης, προέκυπταν οι προσωπικές και συλλογικές γνώμεις και αντιλήψεις που καθένας έχει ως ατομο αλλά και ως μέρος του συνόλου, πάντα αυστηρά συνδεδεμένα με την καταγωγή του, φυλετικά, μορφωτικά, ιδεοληπτικά.

Θεωρώ πως είναι μία ταινία ενδιαφέρουσα από κοινωνιολογική άποψη.

Δεν έχει Fischer, δεν έχει Kaizer, τι να βάλω; Θα βάζω Bud που πίνω. 3,5 Bud στα 6 λοιπόν.

Παγωμένος Χρόνος - Frozen time (του Ηλία Ιωσηφίδη)

Παραθέτω την περίληψη αυτούσια από filmfestival.gr : Το Κυπριακό αποτελεί μία από τις σκοτεινότερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Μετά την λήξη του πολέμου στην Κύπρο το 1974, οι ελληνικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης απαξίωσαν τους Έλληνες φαντάρους και αξιωματικούς που έλαβαν μέρος στον πόλεμο, και στάθηκαν εχθρικά απέναντί τους. Της ίδιας συμπεριφοράς έτυχαν και οι συγγενείς των αγνοουμένων, που δεν έπαψαν να αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να απαιτούν εξηγήσεις από την ελληνική πολιτεία για την τύχη των δικών τους. Θύματα του πολέμου στην Κύπρο τελικά δεν είναι μόνο οι νεκροί στο πεδίο της μάχης, αλλά και όσοι κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα. Για όλους αυτούς, ο χρόνος σταμάτησε στις 20 Ιουλίου του ’74.

Εξαιρετικό φιλμ μακριά από τις αποστειρωμένες περιλήψεις των βιβλίων Ιστορίας σχετικά με ένα μεγάλο μέρος του Κυπριακού και των αδικοχαμένων Ελλήνων στρατιωτών που εγκαταλείφθηκαν από την ίδια τους την κυβέρνηση στα πεδία μάχης και τα στρατόπεδα χωρίς ελπίδα διάσωσης ή φυγής. 

Βιώνουμε την φρικαλεότητα του πολέμου και τον πόνο κάθε ανθρώπινης απώλειας ξεχωριστά μέσα από επιζήσαντες στρατιώτες και διοικητές λόχων. Βιώνουμε την αδικία και την αχαριστία, την αλλαζονεία και τον υπέρτατο ορισμό του εξευτελισμού μέσα από την ίδια την ελληνική κυβένηση η οποία μέχρι και σημερα αρνείται να λογοδοτήσει, ή έστω να αναγνωρίσει την συνεισφορά αυτών των φαντάρων που στάλθηκαν να πολεμήσουν. Αρνείται να τους αποδώσει τις αρμόζουσες τιμές και μέχρι και το 2006 δεν δεχόταν να νοσηλευτούν σε στρατιωτικά νοσοκομεία για τραύματα που είχαν υποστεί εξαιτίας του πολέμου, κάτι που σήμαινε πως οι στρατιώτες έπρεπε να πληρώσουν οι ίδιοι τα νοσήλεια των επαναλαμβανόμενων επί χρόνια εγχειρήσεων τους. 

Βιώνουμε την επί μακράν άρνηση της Τουρκίας μέχρι και σήμερα να αναφέρει πληροφορίες για 401 "αγνοούμενους" αιχμαλώτους, τους οποίους αναγνώρισε ο Ερυθρός Σταυρός Ελλάδος και ο αντίστοιχος τουρκικός, με την παράλληλη αδιαφορία της ελληνικής κυβερνησης να ασκήσει πίεση για την επιστροφή όσων ζουν στην πατρίδα τους. Αιχμάλωτοι Ελληνες -αγνοούμενοι- οι οποίοι μέχρι και σήμερα κρατούνται παράνομα σε στρατόπεδα και αναγκάζονται να δουλεύουν ως σκλαβοι. Κανείς δεν νοιάζεται για την μοίρα τους και σε όσους συγγενείς τολμούν να τους αναζητήσουν το κράτος απαντά "Εάν νομίζεις ότι δεν είναι νεκρός, τοτε να σου κόψουμε τη σύνταξη του που παίρνεις"

Μία βαθιά, επώδυνη αλλα ειλικρινής ματιά μέσα στην πραγματικότητα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων μακριά από την προκατειλλημένη παρουσίαση της συντριπτικής πλειονότητας των εγχώριων βιβλίων.

5 budάκια

Give Up Tomorrow by Michael Collins

Premiere of  the 14th Documentary Festival held in Thessaloniki today, so I decided to pay a visit. The film I chose after serious consideration was "Give up Tomorrow" by Michael Collins, as mentioned above.

This documentary narrates the true story of a young Philippinese boy named Paco who, along with 6 other people, was wrongly accused of rape and murder thus being given the death penalty, A.K.A the "Capital punishment". According to the story, he was sentenced to life imprisonment due to two teenage girls' disappearance followed by the discovery of a dead body that could not be identified, not even by the parents of the girls. In spite of the testimonies of approximately 30 of his classmates about his whereabouts the night of the alleged murder, the Philippinese police arrested Pako after having led him to the police station under false pretenses.

Being a troublemaker himself, it was relatively easy to be tied to the crime as the police desperately needed a scapegoat because of the pressure put on them. Of significant importance was surely the immense influence exerted on the law enforcement and justice system by the victim's family, which led to a judge's suspicious "suicide" after condemning Paco to life imprisonment and not death (which was the initial request of the victim's family). 

After a long and exhausting period of continuous struggle of the members of his family and after the Supreme Court ruled against him twice, it took the United Nations intervention to examine Paco's case and demand that he be pardoned due to lack of evidence and multiple violations of his constitutional rights during the trial. The Philippinese president did eventually pardon him and arranged for his transfer to a Spanish prison.

To this day, 13 years later, Paco refuses to plead guilty even if this means that he is deprived the opportunity of walking the streets of Spain a free man. What he has to say is that he would very much rather be condemned to death once more than admit to a crime he never committed.

All in all, this documentary sets a bright example of how documentaries should be made. It is also exemplary of evidence, objectivity and cross examination, three key elements to a man's conviction yet missing in Paco's case.

It is a constant reminder of the fact that freedom is often taken for granted  by most people. And of course, of how easily innocence and human rights can be trampled  when dealing with biased authorities.

I highly suggest that everyone watch it. 

5,5 Budάκια

Τα αγγλικά του Φεστιβάλ

Την είχα ακούσει και πέρσυ αυτή την κυρία που λέει τους κανόνες : "Απαγορεύεται η βιντεοσκόπηση κτλ κτλ " αλλά είχα ξεχάσει να μαγνητοφωνήσω τα αγγλικά της... φέτος το έκανα. Την αγαπώ

To link here

Παράδεισος

Paradise η χθεσινή ταινία που είδαμε, στο πανέμορφο, υπέροχο, μαγευτικό Ολύμπιον, που λίγο ακόμη και θα κατέρρεε από τον τόσο κόσμο που περίμενε χθες να μπει στην αίθουσα. Τελευταία φορά που είχα πάει στο Ολύμπιον ήταν όταν μας πήγαν με το σχολείο να δούμε το "Και οι 7 ήταν υπέροχοι" το οποίο θυμάμαι ακόμη ότι αντιμετωπίστηκε με τρόμο από τους συμμαθητές. Εγώ, ήμουν απο του τυχερούς, έκατσα πίσω στα όμορφα κόκκινα καθίσματα και κοιμήθηκα.

Anyway,  η χθεσινή ταινία ουδεμία σχέση είχε. Ο κ. Φαφούτης Παναγιώτης, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ήταν παρών, η αίθουσα ήταν πήχτρα, ο τραβεστί με το κοντό μαλλί και τις γυναικείες μπότες (τον έχετε πετύχει;) καθόταν δύο σειρές παρακάτω, όλα ήταν φυσιολογικά. 

Και σβήνουν τα φώτα.... Η ταινία διαδραματιζόταν στην Πάτρα και συγκεκριμένα την περίοδο του Καρναβαλιού (δεν είχα ιδέα ότι γίνεται τέτοιος πανικός εκεί πέρα). Ζωές που ενώνονται από ένα άσχετο γεγονός (ένα καρναβαλικό άρμα) και εμείς τις παρακολουθούμε παράλληλα. Σχέσεις που τελειώνουν, σχεσεις που αρχίζουν και σχέσεις που δεν άρχισαν ποτέ.

Μου άρεσαν πολύ οι αστείες στιγμές (-Χρυσή; -οχι, Βίκυ τη λένε) αλλά και οι δραματικές. Είχε και μερικές σκηνές σεξ που ο διπλανός της κολλητής μου έβαλε το μπουφάν πάνω στα πόδια του (δεν ξέρω τι έκανε εγώ δεν το είδα). Μου άρεσε η πλοκή, οι ηθοποιοί ήταν καλοί (οι περισσότεροι τουλάχιστον). Ο Λούλης ήταν ευχαριστη έκπληξη στο έργο και η ερμηνεία του με ξάφνιασε ευχάριστα.

Αυτό το "φάντασμα" με ανατρίχιασε, το ηλίθιο. Εκείνη γενικά η σκηνή με το κρεβάτι που χώνεται και ο άλλος είναι ξύπνιος, ακούει τι γίνεται και δεν αντιδρά, με νευρίασε απίστευτα. Βασικά με αηδίασε. Δεν ξέρω... Και να μην την θέλεις πια την κοπέλα σου, δεν το κάνεις αυτό. 

Επίσης βρίσκω υπερβολικό το ότι όλοι οι σκηνοθέτες, όταν θέλουν να περιγράψουν  τα "πάρτυ" και τις καταστάσεις ξέφρενου γλεντιου των εφήβων και γενικά της νεολαίας, πάντα τους παρουσιάζουν να κάνουν ναρκωτικά (έστω και λίπασμα Μπονζάι). Αυτό το βρίσκω υπερβολικό. Κι εμείς περάσαμε γλέντια χωρίς όμως να ρουφάμε σκόνες κάθε 3 και 5. 

Δεν μου άρεσε το "Σαγαπω" του βλαμμένου πράσινου βάτραχου (και καλά ήταν ντυμένος Αδαμ) προς την κοπέλα του τη Μαριάννα. Αμα έτσι αγαπάς... Θα μου πεις όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας, αυτός την αγαπάει και δεν έχει πρόβλημα να της βάζει χέρι ο φίλος του που έρχεται στο κρεβάτι τους. 

Νατος λοιπόν ο Παράδεισος... Στο τέλος τέθηκαν κάποιες ερωτήσεις και ήθελα κάτι να ρωτήσω κι εγώ αλλά ντράπηκα.. είχε πολύ κόσμο.. Οπότε την κάνω εδώ την ερώτηση :  Ο κ. Φαφούτης είπε πως ο παράδεισος είναι υποκειμενικός και για κάθε άνθρωπο ξεχωριστός, το τέλος της ταινίας για ποιον από τους ήρωες του αντιπροσωπεύει τον παραδεισο; Για την κοπέλα που κάνει χιλιάδες χιλιομετρα για να ανακαλύψει ότι η σχέση της δεν είναι αυτή που νομίζει; Για την γυναίκα που έχει μία εφήμερη σχέση; Για την σύζυγο που προσπαθεί να εγκαταλείψει τον άντρα της; Η για τον gay που ομολογεί τον έρωτα του αλλά δεν έχει ανταπόκριση;

Γενικά η ταινία αφήνει καλές εντυπώσεις. Εβαλα Καλή στα Καιζεράκια. Σκέφτηκα και το "πολύ καλή" αλλά είπα ότι φέτος θα είμαι πιο αυστηρή. 

Αρχικα θα πηγαίναμε να δουμε το Babycall αλλά ήταν sold out. Αυτά για να μη λένε κάποιοι κάποιοι ότι στο Φεστιβάλ πάμε για την κουλτούρα... Και εδώ τα θρίλερ σκίζουν :)

Δεκαπενταύγουστος

Την Δευτέρα ξανακατέβηκα και είδα τον Δεκαπενταύγουστο, μια ταινία από το αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Γιάνναρη.

Ομολογώ ότι τον εν λόγω σκηνοθέτη, τον είχα μεν ακουστά αλλά δεν είχα δει καμιά ταινία του και ούτε ήξερα ότι ήταν τόσο παλιά. επαθα ένα σοκ όταν άκουσα την ταμία στο σούπερμαρκετ να λέει "Είναι 15.100" ... Χαζή, το ξέρω.

Στο έργο έπαιζαν η Καστάνη, ο Χειλάκης, ο Ιατρόπουλος και άλλοι σχετικά γνωστοί ηθοποιοί. Το στόρυ αφορά τις παράλληλες ιστορίες ενοίκων μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας, που όπως όλοι οι Ελληνες αποφασίζουν να πάνε εκδρομή την αργία του 15αύγουστου. Ενας διαρρήκτης μπαίνει στα διαμερίσματα τους και ανακαλύπτουμε μαζί του κρυφές σκέψεις των ανθρώπων που ζουν εκεί.Ο ίδιος αποφασίζει να περάσει εκεί τη μέρα του, μην έχοντας που αλλού να πάει, καταζητούμενος από τις αρχές (ε δεν θα βάλω και κεφαλαίο τώρα στο "αρχές", για την ΕΛ.ΑΣ μιλάμε)

Το 1ο ζευγάρι (μητέρα η Καστάνη) πηγαίνει στην Παναγία Σουμελά (ή κάπως έτσι) αναζητώντας ένα θαύμα ωστε να ζήσει η μικρή τους κόρη. Το 2ο ζευγαρι (Με τον Χειλάκη) πηγαίνει στο εξοχικό τους, παίρνοντας με οτοστόπ έναν -φαινομενικά- φαντάρο ο οποίος στην πραγματικότητα τους ληστεύει και καταστρέφει το σπίτι τους. Το 3ο ζευγάρι (με τον Ιατρόπουλο) χτυπάει στον δρόμο μία γυναίκα, τραυματίζοντας την μάλλον θανάσιμα και αρχικά επιλέγει να φύγει, αλλά οι τύψεις τους οδηγούν τελικά στο αστυνομικό τμήμα.

Η ταινία πραγματεύεται τους κρυφούς πόθους και επιθυμίες των ηρώων που έρχονται σε σύγκρουση πολλές φορές με αυτές των συντρόφων τους. Και αυτή η ταινία επιλέγει να μας αφήσει με μία γλυκιά αίσθηση ελπίδας. οπως άλλωστε δηλώνεται και στην περίληψη , κάθε Δεκαπενταύγουστο όλοι μας έχουμε ανάγκη από ένα θαύμα.

Giochi d'estate

Αυτή τη στιγμή ανακοινώνεται ο Παπαδήμος ως νέος πρωθυπουργός αλλά εγώ γράφω τι είδα την Παρασκευή στις 4 Νοεμβρίου. Πραγματικά το βρίσκω πιο ενδιαφέρον.

Η καλύτερη ταινία της Παρασκευής! Το στόρυ επικεντρώνεται σε παιδιά της προεφηβείας, από οικογένειες με μεγάλα προβλήματα επικοινωνίας και έλλειψη αγάπης από τους γονείς τους. Ο Νικ, ένα παιδί με βαθιά τραύματα από τις συνεχείς συγκρούσεις των γονιών του και τα βίαια ξεσπάσματα του πατέρα του, προσπαθεί να βρει διέξοδο στην εκούσια απουσία συναισθημάτων, προσπαθωντας παράλληλα να προστατέψει τον μικρότερο του αδερφό από το ανθυγιεινό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν.

Στις διακοπές τους σε ένα κάμπινγκ (βλ. Πλατανίτσι ) γνωρίζουν την Μαρί, ένα κορίτσι το οποίο βρίσκεται επίσης εγκλωβισμένο στα ψέμματα της μητέρας της που επιμένει να μην της λέει την αλήθεια για τον πατέρα της. Αποφασισμένη να τον βρει, η Μαρί καταστρώνει σχέδια για να τον επισκεφτεί και να τον γνωρίσει επιτέλους, μέχρι που η μητέρα της, της αποκαλύπτει ότι δεν ζει. 

Τα δύο παιδιά, έρχονται σε επαφή και μέσα από τα παιχνίδια με την παρέα τους, επικοινωνούν, μοιράζονται σκέψεις και εμεπειρίες, προσπαθώντας να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό και την οικογένεια τους.

Η κορύφωση έρχεται όταν ο Νικ αντιμετωπίζει τον πατέρα του, εκδηλώνει τα συναισθήματα απέχθειας που τρέφει γι'αυτόν και κυρίως όταν ο ίδιος ο πατέρας συνειδητοποιεί την πραγματικότητα και τη ζημιά που έχει προκαλέσει στον γιο του. Μετά από αυτό το περιστατικό, ακολουθεί μία "λύτρωση" του παιδιού, που αφήνει επιτέλους τα δάκρυα του να κυλήσουν χωρίς ενοχές.

Οι ερμηνείες και το συναίσθημα που βγάζουν αυτά τα παιδιά είναι εκπληκτικό. Η ταινία είναι όμορφη και κυλάει ομαλά,χωρίς κούραση, αφήνονταςμε μία γλυκόπικρη αίσθηση ανεμελιάς. Μιας ανεμελιάς που έχει πια περάσει ανεπιστρεπτί.

Εβαλα "καλή" στα Καιζεράκια.

Le consequenze dell'amore

"Oι συνέπειες του έρωτα" η ταινία -3η στη σειρά- που παρακολούθησα την Παρασκευή -και ακολούθησε και 4η-. Νοιώθω περήφανη για τον εαυτό μου, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι η ταινία τέλειωσε 21:53 και 10 είμασταν στο Ολύμπιον με γόβες.

Η ταινία αφορούσε έναν περίεργο τύπο, Ιταλό, κυνικό, ακοινώνητο, ο οποίος έχοντας φαινομενικά εγκαταλείψει την προσπάθεια να ζήσει, παρατημένος από την οικογένεια του που δεν θέλει καν να του μιλήσει, περνά τα χρόνια σε ένα ξενοδοχείο, ακολουθώντας το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα καθημερινά. Με ελάχιστες κοινωνικές συναναστροφές πέραν από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, επίσης ενοικων του ξενοδοχειου, ο Τίτα περνάει τη ζωή του καθισμένος είτε στο δωμάτιο του, είτε καπνίζοντας στο λόμπι του ξενοδοχείου.

Απορείς γιατί. Απορείς πως το κάνει.Η σερβιτόρα τον κοιτάει,τον χαιρεταέι κάθε μέρα κι αυτός φαίνεται ότι έχει πράγματα να της πει αλλά δεν το κάνει. Οι εσωτερικοί μονόλογοι μου άρεσαν πάρα πολύ.Σιγά σιγά αποκαλύπτει τα μυστικά του που τον κρατούν αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, οι υποχρεώσεις που τον κρατούν δέσμιο μιας επαναλαμβανόμενης ρουτίνας χωρίς να μπορεί να την διακόψει. 

Τον βοηθά η κοπέλα αυτή. Οχι με πράξεις. Απλά με την παρουσία της, με λόγια, με συζήτηση. Ο Τίτα, ο οποίος είναι φανερά ερωτευμένος με την κοπέλα, κάνει κάτι ριψοκίνδυνο για χαρη της, κλέβει τη Μαφία. Και χάνει τη ζωή του γι'αυτό, χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα, αφού έτσι κι αλλιώς η ζωή του είχε ήδη σταματήσει να υπάρχει. 

Ποτέ δεν μας είπε αν η κοπέλα πήγαινε πράγματι να τον συναντήσει. Και δεν νομίζω να ενδιέφερε τον σκηνοθέτη, άλλωστε οι συνέπειες είναι το σημαντικό σ'αυτή την ταινία. Νομίζω ο  Sorrentino προσπάθησε να μας πει ότι, όσο χάλια και να φαίνεται η ζωή μας, μπορεί να αλλάξει χάρη σε αυτό το συναίσθημα -μη βιάζεστε, δεν τελείωσα-. Και αυτό που μετράει στο τέλος, δεν είναι το αν θα είσαι με αυτόν που ερωτεύτηκες αλλά το πόσο μπορείς να προχωρήσεις, να ανοιχτείς, να υποστείς. 

Ο άνθρωπος αυτόν βυθιζόταν σε μπετόν και ήταν γαλήνιος. Πιστεύοντας μάλιστα ότι η κοπέλα αυτή τον άφησε την ημέρα των γενεθλίων του. 

Η ταινία μου άρεσε αρκετά. Δεν μας έδωσαν "Καιζεράκια" οποτε δεν ψήφισα αλλά θα έβαζα "καλή".

La Partita lenta - Paolo Sorrentino

Η αλλιώς "Το αργό παιχνίδι" η ταινία που "άνοιξε" την αυλαία για την επόμενη του Ιταλού σκηνοθέτη, "Le consequenze dell'amore" μόλις 10 λεπτά σε διάρκεια και αρκετά περίεργη.

Πες η βλακεία μου,  πες ότι είχε προηγηθεί και η "Τα άνθη του Κακού" που με ζάλισε, δεν πολυκατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής. Ασπρόμαυρο φιλμάκι, χωρίς διαλόγους -κάτι όχι απαραίτητα κακό για την πλοκή- με μία μέση οικογένεια όπου ο πατέρας με τον γιο παίζουν ράγκμπι -νομίζω δηλαδή, δεν ξέρω αν στην Ιταλία το λένε αλλιώς-. Να ήθελε να πεεριγράψει την σχέση μεταξύ πατέρα και γιου; Να ήθελε να καταδείξει το πόσο έντονα είναι τα συναισθήματα σε μια οικογένεια που εκφράζονται μέσα από εντάσεις; Ο τύπος που βαρούσε το ντουλάπι στα αποδυτήρια τι ρόλο έπαιζε δεν κατάλαβα. Τελοσπάντων, δεν θα σκάσω κιόλας, 10 λεπτά ήταν, μέχρι να το σκεφτώ, τελείωσε η ταινία με την μάνα να καμαρώνει τους άντρες της ζωής της από μακριά.

Τι; Για 10λεπτη ταινία περιμένατε να γράψω κάτι παραπάνω;

Τα άνθη του Κακού - Fleurs du Mal

Ηρθε η ώρα να μιλήσω λοιπόν... Ξεκίνησε το φεστιβάλ κι εμείς το τιμούμε. Φυσικά, ως γνήσια γκαντέμω όταν πήγα στο σταντ-περίπτερο για να αγοράσω το πρόγραμμα, είχαν κολλήσει οι ταμειακές στον μπροστινό μου και σκ@τ@ πρόγραμμα πήρα. Το ασπρόμαυρο χωρίς περιλήψεις... Οπότε αποφασίσαμε τις ταινίες της Παρασκευής καθαρά από τίτλο. 

Πάμε... Τα άνθη του κακού όπως καταλαβαίνετε αποπνέει μία ωραία αίσθηση κι αν μη τι άλλο σε προκαταβάλλει θετικά. Το στόρυ αφορά την ιστορία μίας κοπέλας από το Ιράν που αναγκάζεται να μετακομίσει προσωρινά στο Παρίσι λόγω των βίαιων συγκρούσεων που συμβαίνουν στην χώρα της. Συναντά έναν φευγάτο "παρκουρ" γκρούμ ξενοδοχείου,γνωρίζονται  και παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται ένα περίεργο λαβ στόρυ με φόντο βιντεάκια youtube με τις άγριες εξελίξεις στην πανεπιστημιακή κοινότητα της κοπέλας όπου φοιτητές τραυματίζονται ή και σκοτώνονται. 

Στο τέλος, μετά από διάφορες συγκρούσεις των πρωταγωνιστών, κυρίως λόγω των όσων συμβαίνουν στο Ιραν, οι 2 ήρωες αποχωρίζονται καθώς η κοπέλα επιστρέφει στην πατρίδα της και ο γκρούμ παραιτείται από τη δουλειά του.

Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία αυτή με ενθουσίασε (και προσέξτε, έχω δει το The Beach του Ντικάπριο και το Μοντεβιδέο του ΚΙΝΕ, έχω αντοχές). Αν ήθελε να παρουσιάσει τις εξελίξεις στο Ιραν, απέτυχε. Τα βίντεο στο youtube ήταν απλά ένα μέρος του τι συμβαίνει. Δεν απέδωσε κατά τη γνώμη μου σωστά την κατάσταση, ή έστω πλήρως. Αυτό που προσπάθησε να πετύχει η ταινία, δηλαδή να αντιληφθούμε τι γίνεται στο Ιράν, δεν επετεύχθει ολοκληρωτικά.

Τα πλάνα ήταν τόσο κοντινά και κάποια τόσο γρήγορα εναλασσόμενα που σε ζάλιζαν. Θα μου πεις, ίσως αυτό να ήταν και ο σκοπός. Η ιστορία νομίζω μπορούσε να έχει ειπωθεί πολύ καλύτερα, χωρίς να μοιάζουν τόσα κομμάτια της ασύνδετα. Χωρίς οι αντιδράσεις των ηρώων να μοιάζουν ακατανόητες, χωρίς τόσα κενά. 

Στα θετικά, το παρκούρ, η κουκλα που πρωταγωνιστεί (πανέμορφο χαμόγελο), οι ερμηνείες, και το μαγευτικό Παρίσι. Τι καλά να τα μιλούσα κι εγώ ετσι τα γαλλικά.

Εβαλα "μέτρια" στην έξοδο μου.