Εκκαθαρίσεις

Ο Άρης δεν ξέρω τι θα κάνει και αν τελικά θα καταφέρει να ανέβει στη β' εθνική, εγώ πάντως το 2016 έκανα ό,τι εκκαθάριση δεν έχω κάνει σε όλη μου τη ζωή. Συναισθηματικά, φιλικά, επαγγελματικά, υπαρξιακά και χωρο...ταξικά. Αναθεώρησα, έβγαλα ανθρώπους από τη ζωή μου οριστικά, ανθρώπους που σήμαιναν πολλά για 'μένα, ανθρώπους που δεν έλειπαν ποτέ επί χρόνια από τη ζωή μου. Ανθρώπους που με σημάδεψαν, που μοιραστήκαμε πολλές εμπειρίες, που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου επί μακρόν. 

Κάποια στιγμή, αναρωτιέσαι τι κανεις. Δεν ξέρω αν έπραξα σωστά, δεν ξέρω καν τι συνέπειες θα έχει όλο αυτό το ξεκαθάρισμα. Αλλά ξέρω ότι το χρειαζόμουν. Το χρειαζόμασταν, όλοι οι εμπλεκόμενοι. Πιστεύω πως μακροπορόθεσμα, θα δικαιωθώ. Ακόμη αγαπάω και πονάω και νοιάζομαι. Αλλά έρχεται ένα σημείο στη ζωή του καθενός (εμένα ήρθε τώρα, με τη νέα φάση) που δεν αντέχεις άλλο, τα έχεις μαζέψει πολύ καιρό, κάποια πράγματα συνειδητά, κάποια άλλα, όχι. Κι εκεί, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που σκέφτεσαι ποια ρέιμπαν να πάρεις και κοιτιέσαι στον καθρέφτη στο κατάστημα οπτικών Καρυπίδης, σε χτυπάει κατακούτελα η συνειδητοποίηση. Πόσο ακόμη θα το αφήσεις να σε τρώει, εκείνο το αίσθημα της αυτολύπησης, της καταπίεσης, του φόβου, της συνήθειας;  Και το παίρνεις απόφαση. Τουλάχιστον, εγώ. Δε γίνεται όμως σε μια στιγμή, δε γίνεται εκείνη τη μέρα. Το δουλεύεις χωρίς καν να το ξέρει ο μισός εγκέφαλος. 

Κάνεις ένα βήμα όταν απογοητεύεσαι για χιλιοστή φορά, όταν βλέπεις ότι με την καλύτερη σου φίλη σας χωρίζουν πια μίλια επικοινωνίας, όταν συνειδητοποιείς ότι το άτομο αυτό που αγαπούσες και συνεχίζεις να αγαπάς, δεν ήταν ποτέ εκεί. Ούτε εσύ ήσουν, να είμαστε ειλικρινείς. Έκανες πολλά λάθη, τράβηξες χωρίς λόγο ανέφικτες, ανύπαρκτες καταστάσεις, είπες ψέμματα στην προσπάθεια εξιδανείκευσης. Το προσπάθησες, κάποιες φορές από πείσμα, κάποιες από φόβο, κάποιες επειδή δεν είχες επιλογή. Μέχρι που έφτασες στη γραμμή τερματισμού και το κατάλαβες. Όχι αμέσως, ούτε κι εκείνη. Αλλά το ξέρετε και το φοβόσασταν χρόνια. Όμως, ποτέ δεν παύεις να νοιάζεσαι. Ποτέ.

Κάνεις ένα βήμα και σε άλλο σταυροδρόμι. Όταν ο άνθρωπος που ήσουν μαζί, σου έχει καταρρακώσει την ψυχολογία, σου έχει γαμήσει την ύπαρξη και το χειρότερο από όλα είναι αυτό που μόλις πρόσφατα κατάφερες να παραδεχτείς. Το ήξερες από νωρίς, και τον άφησες. Αφού είσαι ίδια, αφού το σίγουρο δεν το εγκαταλείπεις εύκολα, γιατί ζητάς τα ρέστα; Τι κι αν αυτή τη φορά για 'σένα ήταν διαφορετικά; Το έχεις κάνει κι εσύ σε τόσους, γιατί να μην στο ανταποδώσει ένας για αλλαγή; Και μάλιστα εν γνώσει σου; Ίσως ως ένα σημείο, να ένοιωθες ότι το άξιζες, για ό,τι έχεις κάνει εσύ. Ίσως όμως και να ήλπιζες ότι θα αλλάξει. Μέχρι τελευταία στιγμή, ήλπιζες. Παρότι η λογική είναι μια καριόλα που πάντα θα κερδίζει. Όποιος τραβάει στα 17 ή θα καεί, ή θα καεί. 

Δεν πειράζει, να είναι καλά. Αυτό μετράει.

Πλήγωσες πολύ κόσμο, πλήγωσες ανθρώπους που δεν σου έκαναν τίποτα, παρά μόνο να θέλουν να είναι μαζί σου. Τους εκμεταλλεύτηκες, όλα κάνουν ένα κύκλο και δεν θα έμενες ατιμώρητη. Και ντρέπεσαι να τους κοιτάξεις στα μάτια. Ντρέπεσαι να παραδεχτείς πως δεν είχες ποτέ σκοπό να νοιώσεις κάτι και ότι το έβλεπες μόνο σαν παιχνίδι. Κι εσύ, καριόλα είσαι. 

Τρέχεις για να ξεφύγεις και πάλι θα σε βρουν. ;

Επαγγελματικά, φεύγεις. Εγκαταλείπεις τη χώρα, προσωρινά ή μόνιμα θα δείξει. Κι άλλη εκκαθάριση. Νέα πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, χώρα, σπίτι, κρεβάτι, καζανάκι. Νέα δουλειά, τι δουλειά ακόμη δεν έχει καν καθοριστεί. Τα έχεις ακούσει όλα, από το «να κανεις αυτό που θέλεις, να κυνηγησεις το όνειρό σου» μέχρι «είναι το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου, αφήνεις στρωμένη δουλειά». Και δεν ξέρεις τι από όλα αυτά θα αποδειχτεί αλήθεια. Το μόνο που ξέρεις είναι πως πρέπει να το δοκιμάσεις. Το έχεις ανάγκη. Την εκκαθάριση. Το νέο.

19 Μαίου, λοιπόν. Για να δούμε.

Επ, πώς απο 'δω;

Βασικα, καλησπερα σας. 

Αυτη ηταν η πιο κουραστικη περιοδος της ζωης μου απο αποψη δουλειας. 

Επισης, καταφερα να διαβασω δυο βιβλια, να παω σινεμα και να εχω μια καποια προσωπικη ζωη.

Πηγα Λοδινο.

Να αναφερω οτι προσπαθω να μην δινω πολλα περιθωρια σε ανθρωπους που γενικα θα με κανουν αργα ή γρηγορα να νευριασω. Και για μενα, και για αυτους.

 Κουραστηκα με την επαναληψη.Του ιδιου μοτιβου. Της ιδιας πορειας. Και λεω λιγο να αλλαξω. Θα δουμε. 

Ενταξει, ξερω οτι το κουραστηκα με την επαναληψη ακουγεται,  το λιγοτερο, ειρωνικο αλλα καταλαβαινετε οτι δεν το λεω φιλοσοφικα.

Εχω καιρο να γραψω κειμενο,ε ; Μονο ασυνδετες σειρες. Ε, καλα, οχι και ασυνδετες. 

Ειναι που βαριεμαι να εξηγω, πια. Βαριεμαι να λεω κατι που για μενα ειναι αυτονοητο σε καποιον για τον οποιο κατι αλλο ειναι αυτονοητο. 

Ματαιοτητα. Εκει καταληγουμε παντα.

κι αυτό, εγώ

είπα, ας κατέβω κι εγώ κάτω, μετά από πολύ καιρό. Στην παραλία εννοώ. Στον Λευκό πύργο, αντί για καφετέρια (μπάι δε γουει, αυτό που έχουμε μια τουρκικη φυλακή για αξιοθέατο, με ξεπερνάει).

τι το 'θελα. κάθομαι ήσυχα κι όμορφα, έχουμε πιάσει μια συζήτηση, πίνω κι ένα ποτάκι (από το περίπτερο που σου ανοίγουν τα ποτά μεν, αλλά είναι τα πάντα, ΠΑΝΤΑ, ζεστά).

κι έρχεται.

«Εσύ κοπελιά, Πτολεμαΐδα δε θα ήσουν;!»
...
«Και καλά για το 2ήμερο δε θα ήσουν εδώ!»
Μα, εγώ, δε σας ξέρω... (μιλάω και στον πληθυντικό, κιουρία)
«Καλά, του Παλιούρα η γειτόνισσα δεν είσαι;»
Όοοχι, δεν είμαι....
«Α, καλά»

εντάξει, δεν υπάρχει πια αυτό.


Τώρα όμως που ανέφερα το περίπτερο, τι ωραίες βόλτες έχω κάνει σε εκείνον ακριβώς το δρόμο, με τα δεντρα, απέναντι από το συντριβάνι. Έρωτας, ρομάνς.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η μία η μαθήτρια πήρε το κέμμπριτζ προφ, η άλλη αντβάνστ και βλέπουμε για μίσιγκαν.

καλά, εγώ θα μου πεις σάββατο βράδυ κάθεσαι και γράφεις;
σήμερα πενθώ.
τη μαλακία μου.
την αγαπάω κιόλας.
αλλά πιο πολύ την πενθώ, να λέμε αλήθειες.

 

ελα μωρε, δε γαμείς

αφού μπήκα στον κόπο και ξανάγραψα, ας πούμε και κανά δυο νέα, τα γνωστά τηλεγραφικά. 

πήρα phone. ενέδωσα. εντυπώσεις από ίντερνετ πολύ καλύτερες, από λειτουργικό, αντρόιντ χίλιες φορές. 

πήγαν να με χρεώσουν 1,200 € σε πιστωτική μου. με ενημέρωσε η τράπεζα, μου έκλεψαν τα στοιχεία, τεσπα, τίποτα δεν κατάφεραν. εκτός από το να πάρω μια τρομάρα. 

(ελένη, αν δε σ'αρέσουν αυτά που γράφω, πες μου ό,τι θέλεις και προτιμάς. ) 

έχω ψιλοβαρεθεί ΚΑΙ το τουίτερ. καλά, είπα ψιλό. καλά, γάμα το. μπαίνω.

δίνουν φέτος 2 προφ, λόουερ δεν έχω, τελειώσαν όλα πέρσυ και μου έμειναν πιο μικρά. και κανά 2 φοιτητικά που δεν τα πολυμετράω, είναι toeic, city & guilds και τέτοια. ένιγουέι, από τις 2 προφ, η μία ίσως, η άλλη νόου γουέι. δεν έρχεται, δε διαβάζει, γάμησέ τα. η άλλη, αμα βελτιώσει το ράιτινγκ, ίσως.

μάκρυναν τα μαλλιά μου. ξέρετε.

θέλω να ταξιδέψω, ιντερέιλ φάση. ευρώπη, 1 μήνας ταξίδια.

το σεμινάριο τελείωσε, το δίπλωμα το πήρα.

με θυμήθηκε ο αθύμητος (μην το ψάχνεις, δεν υπάρχει η λέξη, δική μου είναι).

μου άρεσε το olympus has fallen, βέβαια φταίει σίγουρα ο πρωταγωνιστής. αλλά να σου πω, εμένα, Ελένη, δεν είναι τόσο του στυλ μου ο μπρατσαράς, 6 pack. τώρα θα μου πεις, γιατί μωρή, θα σου έρθει και θα του πεις όχι; και θα σου απαντήσω Ελένη, όχι βέβαια αλλά μιλάμε για το ιδανικό μας υποθετικά. Δλδ, αφού δεν πρόκειται που δεν πρόκειται να μας τύχει , ε τουλάχιστον ας έχουμε το δικαίωμα να είναι ο ιδανικός. Λοιπόν, που λες, από διάσημους, παλιά μου άρεζε ο μάικλ όουεν. ποδοσφαιριστής είναι , ψάξτον. αλλά με 4-5 παιδιά και γυναίκα, σε κάποια φάση κουράστηκα. (αν έρθει, είναι παντα πρώτος στην καρδιά μου). Μετά... ποιος άλλος;

Α, ναι. Ενας που έπαιζε τον κλέφτη στο white collar, ( να, δες φώτος). Καλός, ε; Γκέι με 1-2 παιδιά. 

Καλά τον Τζακ δεν τον αναφέρουμε (από το λοστ, ελένη). Για σχέση μιλάμε (αχ.)

Και μετά, είναι ο Χότσνερ, (να εδώ) που, εντάξει, θεός. τι ύφος ε; όταν νευριάζει; 

να τι μου αρέσει, ελένη. το ύφος τους. το στυλ τους. να δείχνουν ωραίοι όταν είναι σοβαροί, όταν γελάνε αλλά κυρίως, όταν είναι θυμωμένοι.

Νέα δεν είχα, είπα να γεμίσω τα κενά, αν και βγήκα εκτός.

 

Σκόρπιες

Μου έλειψες ρε μπλογκ. Είχα πολύ καιρό να γράψω. Αλλά σε σκεφτόμουν, αλήθεια. Σκεφτόμουν τις στιγμές που με βοήθησες, άθελά σου. Έχουμε περάσει ωραίες στιγμές μαζί. (η λήψη ολοκληρώθηκε)

Ούτε καν μπορώ να δικαιολογηθώ λέγοντας πως είμαι καλλιτέχνης. Κατάλαβες, η ασυνάρτητη σκέψη δε χωράει εδώ. 

Απίστευτα τα πράγματα που θα σε εμπνεύσουν, που θα σε κάνουν να αναθεωρήσεις σκέψεις και ιδέες. Ζηλεύω τη λογική. Την ψυχραιμία. Έχω αυθορμητισμό. Σκατά.

Κάτι με τρώει να γράψω. Ταινίες· ψέμματα, από το φεστιβάλ έχω να δω κάτι που να αξίζει. Κι αυτό παίζεται. Βιβλία, άλλο ψέμα. Διαβάζω μαλακίες. Δε μου αρέσει να διαβάζω ό,τι διαβάζω πια. Ιστορία, με συνάρπαζε. Τώρα, με πονάει η ματαιότητά της. 

Δεν έπρεπε να κάνω διάλλειμμα. Γιατί;

Γιατί θέλω να γράψω; Υστερίες, υστεροφημία, μοιάζουν. 

Έρχονται πάλι, τα ακούω, τα νοιώθω. Ναι, ρε μαλάκες, εγώ το νοιώθω θα το γράψω πάντα με ομικρον γιώτα. Ούτε τότε το 2003 που πήγες να με διορθώσεις μες τη χαρά που βρήκες λάθος μου στη Γραμματική, ούτε τότε το πέτυχες να με μειώσεις. Όσες φορές και να το διορθώσετε, όσοι κι αν έρθετε, εγώ θα το γράφω με όμικρον γιώτα. Ίσως φανεί να λυγίσω κάπου, ίσως, δεν ξέρω. Μετά, θα το ξαναγράψω, μη γελιέστε.

Τα νοιώθω, πλημμυρίζουν....Γάμησέ τα. 

(η λήψη ολοκληρώθηκε) 

Παράνοια. 

Με εκνευρίζει που εκνευρίζομαι, ακόμη. Παραβιάζονται τα απαραβίαστα. 

Κάθε τέλος είναι μία αρχή... Ποιος τη σκέφτηκε, αυτή τη μαλακία; Κάθε τέλος είναι σκοπός. Το τέλος είναι αυτοσκοπός. Δεν έχει άλλη αρχή, αδιαφορώ για άλλες αρχές. 

Αλλάζει κάθε μέρα η γνώμη μας. Λυπάμαι όσους παραμένουν σταθεροί. Να ποιους λυπάμαι.

Αλλάζω κι εγώ. Αρχίζω να προτιμώ άλλες γραμματοσειρές από τη verdana. Φοβάμαι, όμως. Μήπως. Αλλά, όχι.

i dont know you anymore. i dont recognise this place.

the picture frames have changed and so has your name
we don't talk much anymore
we keep running from the pain

 Να σου πω πως , όχι; 

(δεν υπάρχουν άλλες λήψεις) 

Απίστευτες στιγμές

Να βλέπεις τον πρώην σου γαμπρό, αξία ανεκτίμητη.

Θα μου πεις, τα είχατε το 2001, έχουν περάσει 11 χρόνια. Τί περίμενες; Αφού το ήξερες ότι έχει σχέση, είχατε ξαναβρεθεί πριν χρόνια, είχες την ευκαιρία και δεν την ήθελες. 6 χρόνια σε περνάει, 32 είναι. 6 χρόνια τα είχε με την κοπέλα. Αλλά και πάλι , είναι ένα μικρό πολιτισμικό σοκ να τον βλέπεις γαμπρό, με την άλλη δίπλα νύφη. Τώρα που έχουν περάσει και 2-3 μέρες, αρχίζω να το συνειδητοποιώ. Καλά να είναι, ευτυχισμένος.

Το αυτοκίνητο μου το πήρα 27/12/07. Το ξεπλήρωσα 3 χρόνια αργότερα. Η κολλητή μου, με ρώτησε το εξής χθες, 02/10/2012: "Πώς αισθάνεσαι τώρα που έχεις αυτοκίνητο;" .Δεν έχω το κουράγιο να σχολιάσω.

Κάνω ασκήσεις, πανδύσκολες,"Ι am, you are" μπλα μπλα, με B'juniorακι 9χρονο. Βλέπουμε εικόνα με 2 παιδάκια λυπημένα: 

".............................sad. ".

"They are " μου λέει. 

"Excellent" απαντάω. "Why are they sad?" την ρωτάω.

 "Εεε...Δεν ξέρω". 

"Σκέψου, για ποιό λόγο μπορεί να στενοχωριούνται καμιά φορά τα παιδιά;"

"Εεε.."

"Εσύ γιατί στενοχωρήθηκες τελευταία φορά;" (εγώ να σκέφτομαι τώρα "Δεν βγήκα να παίξω", "Ειχα πολλά μαθήματα" "Εβρεχε", "Μου πήρε την Μπάρμπι ο αδερφός μου" κτλ)

"Ε, να ...Που δεν κάναμε αγγλικά από πιο παλιά...που δεν κάναμε μάθημα όταν ήμουν πιο μικρή".

(υγ. την έχω από A'j. Εννοούσε ακόμη πιο παλιά).

Εκείνη την ώρα, κάπου πέταξα, νομίζω έφτασα στο φεγγάρι.

Ε, γύρισα νωρίς!

Ανάμεσα στα περιστατικά που μου έχουν συμβεί, θυμόμασταν τις προάλλες και ένα ακόμη που δεν το έχω γράψει. Σήμερα και μέχρι αυτή την ώρα μου διαφεύγει.ΑΑΑΑΑ! Μόλις επανήλθε!

 

Υπότιτλος: TOP κουλών που μου έχουν συμβεί!

 

 

Λοιπόν, ήταν μία από τις αμέτρητες συναυλίες του Χατζηγιάννη στο Θέατρο Γης. Πριν πολλά χρόνια, αμάξι δεν είχα άρα πριν το 2007. Σεπτέμβριος καλή ώρα. Λοιπόν, πληρώσαμε να δούμε τον Μιχάλη (θα το προσπεράσετε), ήρθε η ώρα της επιστροφής. Μετά από 6 επαναλήψεις του "Χερια Ψηλά "  είχε περάσει 12, λεωφορεία νόου, ταξί νόου, διότι τα είχαν πάρει όλα οι πρώτοι. Οπότε αρχίζουμε κι εμείς ποδαρόδρομο όλη την κατηφόρα, μέχρι τα Πανεπιστήμια. Από εκεί, το μόνο λεωφορείο που περνούσε ήταν το 78 που κάνει την διαδρομή ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ-ΚΤΕΛ. Το παίρνουμε. Κατεβαίνουμε σχετικά κοντά από το σπίτι μου, απέναντι από το σημερινό Grand Hotel Palace επί της Μοναστηρίου. Η Μοναστηρίου για όσους δεν την ξέρουν, δεν είναι δρόμος με σπίτια, αλλά ως επί το πλείστον καταστήματα, ιδιαίτερα σχετικά με αυτοκίνητα (η άχρηστη λεπτομέρεια της ημέρας).

 

Εν πάσει, κατεβαίνουμε με σκοπό να πάρουμε ταξί από'κει. Βρισκόμαστε, εγώ και κολλητή στη στάση του λεωφορείου, όπου κάθεται στο παγκάκι ένας τύπος. Από πίσω,αλάνα, και σε ορισμένα σημεία, ψηλά χόρτα. Ορατότης, ελάχιστη. Σκοτάδι πλην της μίας λάμπας δίπλα. Λέμε, δεν πάμε κοντά του, άσε, στεκόμαστε δίπλα, κάτω από την στάση και περιμένουμε. Τον βλέπουμε, κοιτάει. Μας ρωτάει αν περιμένουμε λεωφορείο, λέμε "όχι, ταξί". Να μην τα πολυλογώ, προσπαθεί να μας πιάσει την κουβέντα.

 

Σε κάποια φάση, σηκώνεται η κολλητή λίγο παραδίπλα γιατί βλέπει ένα ταξί, πηγαίνει προς το δρόμο να κάνει νόημα. Και ΤΟΤΕ συμβαίνει. Ετσι όπως μου μιλάει αυτός και με ρωτάει τα διάφορα, γυρνάω το κεφάλι μου τυχαία  προς το μέρος της αλάνας και βλέπω μία σκιά να τινάζεται και να κρύβεται πίσω από τα χόρτα, ενώ φαίνεται στην άκρη και το μπροστινό μέρος ενός βαν. Να, τέτοιο.

 

Τρόμος, κόβονται πόδια, ύπαρ, εβριθινγκ και σχεδόν τρέχοντας πιάνω αγκαζέ την κολλητή και απομακρύνομαι προς την λάμπα και τον δρόμο.Ευτυχώς σε 2' περνάει ταξί, το παίρνουμε και φεύγουμε.

 

Για την ιστορία, η αλάνα αυτή  υπάρχει ακόμη αλλά τα χόρτα τα έχουν κόψει και υπάρχει απόλυτη ορατότητα. Προσπερνάμε λοιπόν αυτό το τυχαίο περιστατικό που θυμηθήκαμε, συνεχίζοντας.

 

Τα παιδιά μου πήραν το lower. Πολύ χάρηκα, εγώ νομίζω πιο πολύ απ'τα παιδιά!

 

Σήμερα μου ευχήθηκαν πολλοί.Πάρα πολλοί για μία γιορτή που συνήθως ούτε εγώ δεν θυμάμαι. Μέχρι και το βαθύ, σε ντι-εμ.

 

Πήγαμε και στα σεμινάριά μας και φέτος. Καλά το MET θεϊκό ξενοδοχείο. Εκεί θέλω να πάω (κάτι δικά μου).Διάλεξα και τα βιβλία που θα κάνω φέτος. Θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές.

 

Ακόμη δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα της ΕΚΔΔ. Οχι τίποτ'άλλο, τα περιμένω να γελάσω.

 

Ξεκινήσαμε να βλέπουμε μία σειρά, το Missing (2012), σε 10 επεισόδια τελειώνει, είναι αρκετά καλή.

 

Επίσης μία που είδα ένα επεισόδιο και μ'άρεσε ήταν ένα με Roughness, κάτσε να το ψάξω...αχα! Necessary Roughness .

 

Καλά, έχω ξεσκιστεί σε South Park, όπως παλιά, θα μου επιτρέψετε μερικό Καρτμαν, έτσι;

 

 

 

 

 

 

 

 

Aυτά!

 

Τα νέα των εννιά

Χρεοκοπούμε.

Ερχεται η δραχμή.

Κατα τ'αλλα,  ο Michael Owen έκανε μπλογκ.

Αυτά με τα τηλεγραφικά νέα.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος, διότι χθες που ήμουν κάτω κέντρο ΠΟΙΟΝ ΕΙΔΑ;;;!! Οχι, πείτε μου, μπορείτε να το βρείτε, έχει αναφερθεί στο μπλόγκ! Θα σας θυμίσω, εσάς τους 0,5-2 τακτικούς αναγνώστες μου, πως έχει αναφερθεί σε ένα τοπ κουλαμάρας.

Ετοιμοι; Λοιπόν, ενώ έπινα το ποτό μου ήσυχα κι ωραία και χαχάνιζα με την παρέα, ξάφνου βλέπω μπροστά μου να περνάει.... Ο Χ.Τ!! (θα τεστάρω τη μνήμη σας και δεν θα σας πω τι σημαίνουν τα αρχικά).

Ποιον κοροϊδεύω, κανείς δεν θυμάται. Σας δίνω σύνδεσμο για να τον θυμηθείτε. Πλεόν έχει σγουρά μαλλιά, μακριά. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω να τον βγάλω μία φωτογραφία που με περίσσια άνεση θα ανέβαζα στο μπλογκ να πάρετε μία γεύση. Ακόμη τριγυρνάει στο κέντρο, ποιος ξέρει, ίσως ψάχνοντας για το επόμενο του θύμα. Δεν θέλω να ξέρω τι έκανε με εκείνη τη φωτογραφία.

Τελικά δεν θα είναι το τέλος. Τώρα θυμήθηκα κι άλλο. Αρχισα υποτιτλισμό στη σειρά Law&Order SVU,τη δωδέκατη σεζόν. Θα μου πεις, 1,5 επεισόδιο μωρή και το λες υποτιτλισμό; Αλλά και πάλι.

Ολα ξεκίνησαν. όταν, πριν χρόνια, επιχείρησα να ξεκινήσω μετάφραση και βαρέθηκα τη ζωή μου. Αλλά επειδή βαρέθηκα να με πρήζει η αδερφή μου ότι βλέπω μόνη μου σειρές, είπα μιας και κάθομαι αυτόν τον μήνα, να ξεκινήσω. Και μ'άρεσε. Βάζω η ψωνάρα και το όνομά μου εκεί σε ενδιάμεσες κενές σκηνές, ξέρετε να μη δυσκολευτεί να με βρει η αστυνομία.

Και μετά κάθομαι και καμαρώνω. Η φάση είναι ότι αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ'όσο νόμιζα, κυρίως γιατί πολλές λέξεις ξέρω τι σημαίνουν αλλά δεν ξέρω πως να τις μεταφράσω. Τι σας λέω τώρα κι εσάς.

Εν πάσει, αν τύχει αργότερα και δείτε κανένα επεισόδιο, να είστε επιεικείς μη σας $%#.

Τί άλλα; Θέλω να πάω εξωτερικό. Σπάνιο ε; Και το να λέτε από μέσα σας "Χεστηκαμε" δεν είναι σπάνιο, αλλά το λέτε!

Αυτά.

Κι άλλες σκόρπιες

1. Ειδα μία αγγελία σε ένα αμερικανικό site από ένα μεταφραστικό γραφείο στη Νέα Υόρκη,έστειλα CV+cover letter όπως ήθελαν και ως εκ θαύματος, ενδιαφέρθηκαν! Αφού πέρασα από μία μίνι συνέντευξη, μου έστειλαν να υπογράψω συμβόλαια. Τώρα περιμένω καμια δουλειά. :)
 

2. Είδαμε και το American Pie: Reunion . Δεν είμαι αντικειμενική,λατρεύω αυτή την παρέα και αγάπησα το 1,2,3 American Pie. (όχι το 4 που δεν έπαιζαν οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί). 9 στα 11 αστεράκια.

3. Oh the irony...

Ηταν μια κοπέλα στο TDF14

Ηταν μια μέρα μία κοπέλα που έγραψε κριτική για ένα ντοκυμαντέρ που είδε ( στα αγγλικά, για να μπορούν να το διαβάσουν και από το εξωτερικό γιατί ήθελε να κάνει διεθνή καριέρα).

Και μετά από μέρες αποφάσισε να μιλήσει στον σκηνοθέτη ο οποίος ήταν παρεπιπτόντως και cute -αλλά είχε κομπλάρει να τον συγχαρεί από κοντά και τις 3 φορές που τον πέτυχε μετά-. Τον βρήκε λοιπόν στο Vimeo και έμαθε ότι έχουν σπουδάσει το ίδιο αντικείμενο και μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες και ενδιαφέροντα. 

Ο σκηνοθέτης και παραγωγός λοιπόν της δίνει το FB του για να τον κάνει add και όταν το κάνει η κοπέλα συνειδητοποιεί ότι αυτός έχει ποστάρει στο Fb του το λινκ για την κριτική που του είχε κάνει η ίδια. χωρίς φυσικά να ξέρει ότι είναι αυτή με την οποία μιλούσε στο Vimeo και Fb. 

H κοπέλα νοιώθει τεράστια χαρά, συγκίνηση και περηφάνια που ο κύριος αυτός θεώρησε την κριτική της σημαντική και την έβαλε στην προσωπική του σελίδα.

!

Σκόρπιες σκέψεις

Η καλύτερη ώρα της "μέρας" είναι η νύχτα. Οσοι λένε το αντίθετο, είναι ανώμαλοι. Οσοι προτιμούν το φως του ήλιου από τη λάμψη του φεγγαριού είναι ανίδεοι και χαζοί. Αναλογιστείτε, την καλύτερη στιγμή σας,- ΣΤΙΓΜΗ, όχι επιτυχία- , τι ώρα τη ζήσατε;

Το λέω εδώ και πολλά χρόνια : Κόκκινες εντολές, τρίτοι κύκλοι και δέκατοι νόμοι είναι ΓΤΠ. Βασικά, είναι για χτυπημένους, αλλά για τους ανώμαλα χτυπημένους. Διότι κύριοι, κι εγώ είμαι χτυπημένη. Από 13 χρονών διαβάζω Stephen King και συναρπάζομαι, φτιάχνομαι, τη βρίσκω. Ο άνθρωπος έχει τον τρόπο να κάνει τις πιο κρυφές σου σκέψεις πραγματικότητα. Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι ο χρόνος, τι θα πει "υπάρχω", για ποιο λόγο ακόμη και τώρα φοβάμαι πράγματα όπως το σκοτάδι ή τους θορύβους -ξέρετε εκείνα τα κλάσματα δευτερολέπτου που το μέσα στο μυαλό παλεύει να επικρατήσει η λογική έναντι του πανικού-, τι συμβαίνει στο μυαλό μας και αν μπορούν πράγματι όλοι να το χάσουν στα ξαφνικά, αν μία απίστευτα σπάνια αλλά υπαρκτή αλληλουχία συνταρακτικών και ανατρεπτικών γεγονότων μπορούν να "σπάσουν" και το πιο συγκροτημένο μυαλό.... Αλλά ρε π$#$% μου, το ποιος θα γα@#$σει ποιον/α και πως θα εκδικηθεί ο κερατάς την πεθαμένη γυναίκα του -βιάζοντας την κόρη του- , αυτά τα βλέπω στις ειδήσεις. Δεν τα θεωρώ ούτε κατά διάνοια τέχνη, το εχω ξαναπεί, τα θεωρώ κακομοιριές. Κακέκτυπα, φτηνά αντίγραφα γεγονότων εμπλουτισμένα με σάλτσες -που πάντα έχουν να κάνουν με σεξ, γιατί εν κατακλείδι ΟΛΟΙ αυτό χρειάζονται σήμερα για να είναι καλά- .


Πάντα προτιμούσα τη σύγκρουση από την ηρεμία. Βαριέμαι την ηρεμία. Βαριέμαι γενικά πολύ εύκολα. Δεν καταλάβαινα ποτέ τους ανθρώπους γύρω μου που λένε : "όλο μαλώνουμε, που θα πάει αυτό , δεν θέλω να μαλώνουμε". Γιατί; Εγώ δεν βαριέμαι. Αν δεν νευριάσεις, αν δεν φωνάξεις που και που, τι σκατά σχέσεις έχεις με τους γύρω σου; Τί αισθήματα έχεις; "Η αέναη σύγκρουση είναι η ρίζα της δημοκρατίας", είχε πει ένας γνωστός πολιτικός φιλόσοφος -του οποίου το όνομα μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή- και δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο. Ολοι βλέπουν τη σύγκρουση σαν κάτι το αρνητικό. Εκτός απο'μένα. Εγώ συνήθως φοβάμαι όταν επικρατεί "επίπεδη" κατάσταση για μεγάλο διάστημα. Κάτι πάει στραβά.

avira.com/free είναι ένα πολύ καλό δωρεάν antivirus. Εγω το έβαλα ήδη.



Mάθατε για τον καινούριο Quick Response code? Σκάναρεις με το κινητό σου ένα κουτάκι με τελίτσες όπως αυτό παραπάνω και σου βγαζει όλες τις πληροφορίες για προϊόντα . Καλό;