κι αυτό, εγώ

είπα, ας κατέβω κι εγώ κάτω, μετά από πολύ καιρό. Στην παραλία εννοώ. Στον Λευκό πύργο, αντί για καφετέρια (μπάι δε γουει, αυτό που έχουμε μια τουρκικη φυλακή για αξιοθέατο, με ξεπερνάει).

τι το 'θελα. κάθομαι ήσυχα κι όμορφα, έχουμε πιάσει μια συζήτηση, πίνω κι ένα ποτάκι (από το περίπτερο που σου ανοίγουν τα ποτά μεν, αλλά είναι τα πάντα, ΠΑΝΤΑ, ζεστά).

κι έρχεται.

«Εσύ κοπελιά, Πτολεμαΐδα δε θα ήσουν;!»
...
«Και καλά για το 2ήμερο δε θα ήσουν εδώ!»
Μα, εγώ, δε σας ξέρω... (μιλάω και στον πληθυντικό, κιουρία)
«Καλά, του Παλιούρα η γειτόνισσα δεν είσαι;»
Όοοχι, δεν είμαι....
«Α, καλά»

εντάξει, δεν υπάρχει πια αυτό.


Τώρα όμως που ανέφερα το περίπτερο, τι ωραίες βόλτες έχω κάνει σε εκείνον ακριβώς το δρόμο, με τα δεντρα, απέναντι από το συντριβάνι. Έρωτας, ρομάνς.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η μία η μαθήτρια πήρε το κέμμπριτζ προφ, η άλλη αντβάνστ και βλέπουμε για μίσιγκαν.

καλά, εγώ θα μου πεις σάββατο βράδυ κάθεσαι και γράφεις;
σήμερα πενθώ.
τη μαλακία μου.
την αγαπάω κιόλας.
αλλά πιο πολύ την πενθώ, να λέμε αλήθειες.

 

ενα απλό, καθημερινό εισερχόμενο.

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Απίστευτες στιγμές

Να βλέπεις τον πρώην σου γαμπρό, αξία ανεκτίμητη.

Θα μου πεις, τα είχατε το 2001, έχουν περάσει 11 χρόνια. Τί περίμενες; Αφού το ήξερες ότι έχει σχέση, είχατε ξαναβρεθεί πριν χρόνια, είχες την ευκαιρία και δεν την ήθελες. 6 χρόνια σε περνάει, 32 είναι. 6 χρόνια τα είχε με την κοπέλα. Αλλά και πάλι , είναι ένα μικρό πολιτισμικό σοκ να τον βλέπεις γαμπρό, με την άλλη δίπλα νύφη. Τώρα που έχουν περάσει και 2-3 μέρες, αρχίζω να το συνειδητοποιώ. Καλά να είναι, ευτυχισμένος.

Το αυτοκίνητο μου το πήρα 27/12/07. Το ξεπλήρωσα 3 χρόνια αργότερα. Η κολλητή μου, με ρώτησε το εξής χθες, 02/10/2012: "Πώς αισθάνεσαι τώρα που έχεις αυτοκίνητο;" .Δεν έχω το κουράγιο να σχολιάσω.

Κάνω ασκήσεις, πανδύσκολες,"Ι am, you are" μπλα μπλα, με B'juniorακι 9χρονο. Βλέπουμε εικόνα με 2 παιδάκια λυπημένα: 

".............................sad. ".

"They are " μου λέει. 

"Excellent" απαντάω. "Why are they sad?" την ρωτάω.

 "Εεε...Δεν ξέρω". 

"Σκέψου, για ποιό λόγο μπορεί να στενοχωριούνται καμιά φορά τα παιδιά;"

"Εεε.."

"Εσύ γιατί στενοχωρήθηκες τελευταία φορά;" (εγώ να σκέφτομαι τώρα "Δεν βγήκα να παίξω", "Ειχα πολλά μαθήματα" "Εβρεχε", "Μου πήρε την Μπάρμπι ο αδερφός μου" κτλ)

"Ε, να ...Που δεν κάναμε αγγλικά από πιο παλιά...που δεν κάναμε μάθημα όταν ήμουν πιο μικρή".

(υγ. την έχω από A'j. Εννοούσε ακόμη πιο παλιά).

Εκείνη την ώρα, κάπου πέταξα, νομίζω έφτασα στο φεγγάρι.

Ε, γύρισα νωρίς!

Ανάμεσα στα περιστατικά που μου έχουν συμβεί, θυμόμασταν τις προάλλες και ένα ακόμη που δεν το έχω γράψει. Σήμερα και μέχρι αυτή την ώρα μου διαφεύγει.ΑΑΑΑΑ! Μόλις επανήλθε!

 

Υπότιτλος: TOP κουλών που μου έχουν συμβεί!

 

 

Λοιπόν, ήταν μία από τις αμέτρητες συναυλίες του Χατζηγιάννη στο Θέατρο Γης. Πριν πολλά χρόνια, αμάξι δεν είχα άρα πριν το 2007. Σεπτέμβριος καλή ώρα. Λοιπόν, πληρώσαμε να δούμε τον Μιχάλη (θα το προσπεράσετε), ήρθε η ώρα της επιστροφής. Μετά από 6 επαναλήψεις του "Χερια Ψηλά "  είχε περάσει 12, λεωφορεία νόου, ταξί νόου, διότι τα είχαν πάρει όλα οι πρώτοι. Οπότε αρχίζουμε κι εμείς ποδαρόδρομο όλη την κατηφόρα, μέχρι τα Πανεπιστήμια. Από εκεί, το μόνο λεωφορείο που περνούσε ήταν το 78 που κάνει την διαδρομή ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ-ΚΤΕΛ. Το παίρνουμε. Κατεβαίνουμε σχετικά κοντά από το σπίτι μου, απέναντι από το σημερινό Grand Hotel Palace επί της Μοναστηρίου. Η Μοναστηρίου για όσους δεν την ξέρουν, δεν είναι δρόμος με σπίτια, αλλά ως επί το πλείστον καταστήματα, ιδιαίτερα σχετικά με αυτοκίνητα (η άχρηστη λεπτομέρεια της ημέρας).

 

Εν πάσει, κατεβαίνουμε με σκοπό να πάρουμε ταξί από'κει. Βρισκόμαστε, εγώ και κολλητή στη στάση του λεωφορείου, όπου κάθεται στο παγκάκι ένας τύπος. Από πίσω,αλάνα, και σε ορισμένα σημεία, ψηλά χόρτα. Ορατότης, ελάχιστη. Σκοτάδι πλην της μίας λάμπας δίπλα. Λέμε, δεν πάμε κοντά του, άσε, στεκόμαστε δίπλα, κάτω από την στάση και περιμένουμε. Τον βλέπουμε, κοιτάει. Μας ρωτάει αν περιμένουμε λεωφορείο, λέμε "όχι, ταξί". Να μην τα πολυλογώ, προσπαθεί να μας πιάσει την κουβέντα.

 

Σε κάποια φάση, σηκώνεται η κολλητή λίγο παραδίπλα γιατί βλέπει ένα ταξί, πηγαίνει προς το δρόμο να κάνει νόημα. Και ΤΟΤΕ συμβαίνει. Ετσι όπως μου μιλάει αυτός και με ρωτάει τα διάφορα, γυρνάω το κεφάλι μου τυχαία  προς το μέρος της αλάνας και βλέπω μία σκιά να τινάζεται και να κρύβεται πίσω από τα χόρτα, ενώ φαίνεται στην άκρη και το μπροστινό μέρος ενός βαν. Να, τέτοιο.

 

Τρόμος, κόβονται πόδια, ύπαρ, εβριθινγκ και σχεδόν τρέχοντας πιάνω αγκαζέ την κολλητή και απομακρύνομαι προς την λάμπα και τον δρόμο.Ευτυχώς σε 2' περνάει ταξί, το παίρνουμε και φεύγουμε.

 

Για την ιστορία, η αλάνα αυτή  υπάρχει ακόμη αλλά τα χόρτα τα έχουν κόψει και υπάρχει απόλυτη ορατότητα. Προσπερνάμε λοιπόν αυτό το τυχαίο περιστατικό που θυμηθήκαμε, συνεχίζοντας.

 

Τα παιδιά μου πήραν το lower. Πολύ χάρηκα, εγώ νομίζω πιο πολύ απ'τα παιδιά!

 

Σήμερα μου ευχήθηκαν πολλοί.Πάρα πολλοί για μία γιορτή που συνήθως ούτε εγώ δεν θυμάμαι. Μέχρι και το βαθύ, σε ντι-εμ.

 

Πήγαμε και στα σεμινάριά μας και φέτος. Καλά το MET θεϊκό ξενοδοχείο. Εκεί θέλω να πάω (κάτι δικά μου).Διάλεξα και τα βιβλία που θα κάνω φέτος. Θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές.

 

Ακόμη δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα της ΕΚΔΔ. Οχι τίποτ'άλλο, τα περιμένω να γελάσω.

 

Ξεκινήσαμε να βλέπουμε μία σειρά, το Missing (2012), σε 10 επεισόδια τελειώνει, είναι αρκετά καλή.

 

Επίσης μία που είδα ένα επεισόδιο και μ'άρεσε ήταν ένα με Roughness, κάτσε να το ψάξω...αχα! Necessary Roughness .

 

Καλά, έχω ξεσκιστεί σε South Park, όπως παλιά, θα μου επιτρέψετε μερικό Καρτμαν, έτσι;

 

 

 

 

 

 

 

 

Aυτά!

 

Ειμαι ο Μάικ

Σήμερα άκουσα το καινούριο τραγούδι του "παιδικού" ήρωα της Μαρί Κυριακού, "Μάικ ο Φασολάκης" και πάει ως εξής:

"Είμαι ο Μάικ,
το φασολάκι,
κι έχω τριχούλες,
στο κεφαλάκι"


Πείτε μου, είμαι η μόνη που έχει τόσο πρόστυχο μυαλό ή αυτός ο στίχος είναι απίστευτα ανάρμοστος;;;;;!!!!!

Στελλα ζουμε, το λατιν σου να δουμε

Τα'πα δεν τα'πα ? Δεν εφυγες να γλυτωνες το αξιντάν....

TOP TEN κουλών πραγμάτων που μου έχουν συμβεί (BONUS)

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
( παταμε στον κοκκινο συνδεσμο για να ακουσουμε την συναρπαστικη συνομιλία)

Σήμερα και ώρα 2 το μεσημέρι, πήραμε το λεωφορείο με την κολλητή μου για να κατέβουμε Αριστοτέλους, αφού το αμάξι μου ήταν για service. Να σημειώσω σε αυτό το σημείο ότι είχα να πάρω λεωφορείο 2 χρόνια. 2. Και λέω, άντε πλάκα θα έχει, να ξαναθυμηθώ και πως είναι. Πηγαίνω στη στάση που είχαμε δώσει ραντεβού στον Εύοσμο, κεντρικός δρόμος όπως ακούγεται και από το .avi, παίρνω καμαρωτή καμαρωτή τα εισητήρια μου και βλέπω και την κολλητή να έρχεται. Δίπλα μου κάθεται ένας τύπος. Με σακούλες από σούπερ μάρκετ. Και ένα χυμό (του 1,5 λίτρου) στο χέρι. Και αρχίζει να μας λέει με την χαρακτηριστική αυτή προφορά του χωριού για τις ακάθαρτες φυλές, τους βρωμό-Πακιστανούς, το ότι είναι ακροδεξιος ("Καρατζαφέρης;" τολμαω να ρωτήσω, "Οχι αυτός μας τα χάλασε, πιο άκρη" μου απαντάει), τα πουτ#$%^&ρια που κυκλοφορούν και ένα δισεκατομμύριο άλλες μ@#$%@#%.

Κλασικά πράγματα για μένα θα μου πείτε, κάθε φορά που παίρνω λεωφορείο. Αλλά αυτή τη φορά, μου έκοψε και έβαλα το recording και έγραψα ένα μικρό και διασκεδαστικό απόσπασμα. Μετά με κατάλαβε. Ετσι για να μη με λέτε φαντασιόπληκτη. Αυτά μονο σε μένα συμβαίνουν τελικά.

PS.Αγοράστε μία εικόνα της Παναγίας και keep it with u at all times. Seriously, είναι παραψυχολόγος. Και θα μου κολλήσει και ένας τύπος 38-46 μου είπε,αλλά θα με θέλει μόνο για απόλαυση. Οπότε όσοι εμπίπτετε σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία, don't bother. Sons of bitches.

Top (still lookin for the exact number) κουλών - χαζών πραγμάτων που μου έχουν συμβεί σε σχέση/γνωριμία/ραντεβου

Χαζευοντας το blog μου, θυμήθηκα ότι έχω αφήσει στη μέση μία εξέχουσας σημασίας σειρά αναρτήσεων με θέμα "γεια σου Σάντιμπελ" τύπους σε ραντεβού.

Περιστατικό 2: Ημουν τότε περίπου 16. Δηλαδή πολύ μικρή. Δεν θυμάμαι καν πως είχε τύχει και γνωριστηκα με τον Γ. Λέμε θα βγούμε να γνωριστούμε, ο Γ. τότε φαντάρος, δηλαδή άνω των 18. Πρέπει να ήταν 21, αλλά δεν παίρνω και όρκο. Βγαίνουμε παραλία, στα γνωστά και δημοφιλή τότε "Καστέλο" "Μπελούγκα" "Στίβενς" και άλλα που ούτε θυμάμαι πλέον. Καθ'όλη τη διάρκεια του ραντεβού, ψύχρα, αμηχανία και παρατεταμένες παύσεις. Εγώ να ανακατεύω το ποτό (δεν θυμάμαι τι έπινα,μάλλον χυμό) αυτός να μετράει τις χαρτοπετσέτες/ψίχουλα πάνω στο τραπέζι.

Οι κλασικές συγκλονιστικές αναφορές στη μουσική που ακούμε (εγώ savage garden, αυτός τερλέγκα) ,στον καιρό (πωπω δεν έχει σταματήσει να βρέχει), στα ζώδια (έλεος), στα χόμπυ (καταδύσεις και paragliding, καμία φορά και bungee) και κάπου εκεί λέμε να φεύγουμε αφού έχει περάσει 1,5 -βασανιστική- ώρα.

Με τα λεωφορεία τότε, με πάει ως την στάση του Σταθμού -ενώ πήγαινε από την αντιθετη πλευρά της πολης-, λέω "πω τι ωραία χειρονομία, τι ευγενικός, ίσως να ξαναβγώ, μπορεί να έτυχε να μην μιλούσαμε, να είναι πολύ κλειστός τύπος". Eρχεται το λεωφορείο, με αγκαλιάζει, μου λέει χάρηκε πάρα πολύ και θέλει να με ξαναδεί. Χαμογελάμε, φεύγω. 5 λεπτά μετά ακολουθεί ο εξής sms διάλογος:

Αυτός:Α.. μου άρεσες πάρα πολύ θέλω να τα φτιάξουμε.Πέρασα τέλεια σήμερα.
Εγώ(απορημένη αν μιλούσε για το ίδιο ραντεβού στο οποίο πήγα κι εγώ): Γ.. Γιατί όχι, αλλά πρέπει να ξαναβγούμε να γνωριστούμε και λίγο καλύτερα δεν συμφωνείς;
Αυτός: Είσαι τέλεια θέλω σαν τρελός να σου γλ%%# το μου@#$^.

Γεια σου, γεια σου, γεια σου Σάντιμπελ.....................

Top (still lookin for the exact number) κουλών - χαζών πραγμάτων που μου έχουν συμβεί σε σχέση/γνωριμία/ραντεβου

Μετά την ανείπωτη επιτυχία που είχε η σειρά "Top ten κουλαμάρας", αποφάσισα ότι αφού το κοινό θέλει κουλά, θα του δώσω κουλά.Εάν έχεις φτάσει στην ηλικία των 25, αυτό σημαίνει ότι έχεις πίσω σου μία δεκαετία γνωριμιών με αγόρια, ραντεβού με κάποιους από αυτούς και σχέσεις με ένα μικρότερο ποσοστό. Αναλογικά λοιπόν, μέσα σε τόσους ανθρώπους, ειναι πασιφανές ότι υπάρχουν και κάποιοι γνωστοί ως "γκάου" "γεια σου Σάντιμπελ" "κύπελλα" και πολλά άλλα.

Για αρχή όμως θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι,που δεν μοιάζει με ατάκα από σειρά που παίζεται δεκατέσσερις σεζόν: Οποιαδήποτε ομοιότητα καταστάσεων, γεγονότων και χαρακτήρων -ακόμη και όσα βασίζονται σε αληθινούς ανθρώπους - είναι τελείως φανταστική. (Ο δικηγόρος μου είπε ότι έτσι γλυτώνω τις μηνύσεις, αλλά έτσι και τύχει συγκεκριμένα ατομα να διαβάσουν το blog, o hitman είναι σίγουρος). Σε περίπτωση που το blog μου μείνει ορφανό, θέλω να του πείτε ότι το αγαπούσα πολύ και επιθυμώ να δοθεί σε αντάξιο διάδοχο μου για να συνεχίσει το λαμπρό μου έργο.

Φτάνει με τις μα%^# ες, και ξεκινάμε αφού υπενθυμίσω ότι τα περιστατικά είναι με τυχαία σειρά :

• Περιστατικό πρώτο : Εγώ και η Ι. περιμένουμε χειμωνιάτικα στην πιάτσα (των ταξί,κατευθείαν το μυαλό σας το βρώμικο!) και μετά από ξενύχτι παρακαλάμε να έρθει κάποιο ταξί γιατί από το κρύο είμαστε έτοιμες να αφήσουμε την τελευταία μας πνοή. Ερχεται ένα αμάξι με δύο αγόρια μέσα και σταματάει μπροστά μας. Βγαίνει ο συνοδηγός. Νέος και ωραίος.Μας κοιτάει,χαμογελάει και προσφέρεται να μας πάει. Λέμε οχι ευγενικά (ε δεν θα μπαίναμε και 3 τα ξημερώματα σε αμάξι αγνώστων, έχω δει πολύ Law&Order για να το κάνω!). "Σ..." μου λέει και μου δίνει το χέρι του (μου συστήθηκε δηλαδή, για όσους απορούν για το "Σ" για τους οποίους μόλις διαπιστώθηκε η ακαταλληλότητα τους για την παρακολούθηση του Inception). Δεν θα τα πολυλογήσω γιατί δεν εγινε το κουλό εδώ.Ξαναπέρασαν κι άλλες φορές και ζητούσε ο ¨Σ¨ το τηλέφωνο μου, μου άρεσε κι εμένα του το έδωσα κι αφού ξαναπροσφέρθηκαν να μας πάνε και ξανααρνηθήκαμε έφυγαν.Στέλνει μήνυμα 1-2 μέρες μετά για να βγούμε. Κανονίζουμε την επόμενη. (παρένθεση σημαντικη: Εγώ στα ραντεβού μου είμαι Αγγλίδα,σιχαίνομαι το στήσιμο και δεν το κάνω ποτέ. Και αντίστοιχα σιχαίνομαι να με στήνουν. Οι τσιριδες που θα ακολουθήσουν έχουν κάνει όσους με γνωρίζουν να συμμορφωθούν, θέλουν δεν θέλουν). Με έστησε 5 λεπτά (στο τέταρτο έχω φύγει και δεν το λέω για εντυπωσιασμό). Λέω δεν ξεκινάμε καλα, αλλά ΑΣ το ξεχάσω προς στιγμήν. Πάμε Αριστοτέλους. Κάτσαμε μία ώρα. Τόσο άντεξα. Σε όλη τη διάρκεια αυτής της μίας ώρας δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μου αριθμεί τα περιουσιακά του στοιχεία (ξεκινώντας με την μπέμπα του την οποία μου έδειξε και σε φωτογραφία με απίστευτο καμάρι, μετά το εξοχικό στην Πάρο, μετά το άλογο του κτλ κτλ κτλ). Να έχω βαρεθεί του θανατά,να κοιτάζω το ρολόι μου και να συνεχίζει ακάθεκτος. Να μου λέει ότι θα με πάει εδώ, θα με πάει εκεί, να περηφανεύεται σα γύφτικο σκεπάρνι και εγώ να θέλω μια lethal injection να ανακουφιστώ. Είχαμε παραγγείλει εγώ έναν χυμό και αυτός ένα ποτό κάτι τέτοιο, όλα μαζί 9 ευρώ, 4 ο χυμός και 5 το ποτό. Ναι, τα θυμάμαι γιατί έχουν σημασία.Μετά από όλο αυτόν τον πρόλογο, έρχεται η άγια ώρα να πληρώσουμε και να φύγουμε. Φωνάζουμε την σερβιτόρα και τον βλέπω να βγάζει ένα 5ευρω.Πείτε με όπως θέλετε, εγώ ξέρω τα λεφτά που ξοδεύω για αυτους που αγαπάω και αυτους που βγάζω έξω και γενικά τα λεφτά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου.Τα δίνω χωρίς να το σκέφτομαι . Αλλά ρε μα$%^ πρώτο ραντεβού με μια κοπέλα που εσύ της ζήτησες το τηλέφωνο της επίμονα,εσύ της ζήτησες να βγείτε, εσύ της έστελνες ένα σωρό μηνύματα, ΠΡΩΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ και δεν την κερνάς έναν ψωροχυμό;Ετσι, για την χειρονομία ρε ηλίθιε. Δεν είπαμε να κερνάς σε κάθε ραντεβού, ούτε να της αγοράσεις αμαξι. Αλλά μία κίνηση ευγένειας ρε τούβλο κάν'την! Και μάλιστα αφόυ μου τα έχεις πρήξει για τα πλούτη σου τα ατελείωτα! Επειδή λοιπόν μου έχει ξανατύχει τέτοιο άτομο, αλλά τότε ήμουν πιο μικρή και είπα δεν πειράζει, μου γύρισε το μάτι. Βγάζω εγώ ενα 10ευρω, λέω στη σερβιτόρα που πάει να δώσει και ρέστα (1 ολόκληρο ευρώ) "κράτα τα", πάει αυτός να μου δώσει το 5ευρω και λέω "άστο δεν πειράζει". Με κοιτάει,χαμογελάει και μου λέει "ΟΚ την επόμενη φορά κερνάω εγω" "Μπααα,δεν νομίζω να υπάρξει επόμενη φορά" λέω με ύφος περιφρόνησης και βλέπω την σερβιτόρα να φεύγει -χαμο-γελώντας και αυτόν να με κοιτάει με ύφος απορίας. Τέλος ιστορίας.