Gravity

«Η ταινία που ξεσήκωσε κοινό και κριτικούς»

Ετσι άκουσα και νόμιζα ότι ήταν καλή αλλά βλέποντας την, κατάλαβα πως ίσως μιλούσαν για άλλο ξεσήκωμα, να πάνε να βρουν τον Γιωργάκη τον Κλούνει και την Σάντρα να τους χώσουν κανά 2 φάπες. 

Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια μιας απλής, διαδικαστικής αποστολής συλλογής δεδομένων από έναν δορυφόρο στο διάστημα, Μπουλοκ και Κλούνει δέχονται «επίθεση» από βροχή μετεωριτών που έχει ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί όλο το υπόλοιπο πλήρωμα (οι πρωταγωνιστές που είναι απροστάτευτοι και εκτεθεμένοι γλυτώνουν, εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους οι οποίοι βρίσκονται ΜΕΣΑ στο σκάφος). Μετά αρχίζει ένας αγώνας, ας πουμε για επιβίωση στο αχανές, απέραντο και πανέμορφο διάστημα. Πανικοβάλλεται η Μπούλοκ αλλά ο Κλούνει ως «βετεράνος» πια αστροναύτης, την ηρεμεί, καθοδηγώντας την στον διαστημικό σταθμό προς αναζήτηση βοήθειας. Long story short, τα καταφέρνει η Σαντρούλα.  Μετά παλεύει να φτάσει στη Γη, ενώ έχει κοπεί κάθε επικοινωνία με Χιούστον (αυτό στο Τέξας είναι; Γιατί έτσι μου έχει κολλήσει.)

Από δω και πέρα, σπόιλερ για όσουν δεν την έχουν δει. Γελάω και μόνη μου που τα γράφω αυτά, λες και με παρακολουθεί κοινό για να διαβάζει  τις κριτικές μου. Χου χου.

Υποτίθεται πως βλέπουμε την έκρηξη των συναισθημάτων της ηρωίδας, η οποία μέσα από μία (παντού χωράει) εσωτερική αναζήτηση επηρεασμένη από τον άδικο χαμό της κόρης της, καταλήγει πως προτιμά να πεθάνει και είναι έτοιμη να τα παρατήσει (γαυγίζοντας, λες να φταίει ο Κυνόδοντας;), αλλά την τελευταία στιγμή παρεμβαίνει η δύναμη (ξέρω γω ποια δύναμη, «της θέλησης για επιβίωση» ας πουμε) και αποφασίζει πως πρέπει να παλέψει για να ζήσει.

Λες και την έχεσε πατώκορφα όλος ο περιστερικός πληθυσμός της πλατείας Αριστοτέλους, όλα πάνε σκατά. Η άτρακτος, τα οξυγόνα, τα καύσιμα (ίσως κάτι να είχε παιχτεί και με τον Δία, κυριολεκτικά αυτή τη φορά). 

Κάνε ότι σπας ένα κρακεράκι μπροστά τους αν σου βαστάει

2 δευτερόλεπτα προτού καεί ζωντανή πέφτει στον ωκεανό, μόνο και μόνο για να ανοίξει την πορτούλα και να πνιγεί. Εχοντας παρολίγον πνιγεί (λόγω ασφυξίας) καεί και ξαναπνιγεί (λόγω νερού) διαδοχικά, καταφέρνει να κολυμπήσει (κάπου βρήκε και σε κάτι φύκια, αλλά τα κλώτσησε) για να πάρει επιτέλους την πολυπόθητη ανάσα στη Γη. Τέλος.

Η ταινία άξιζε για να δεις τι σωματάρα έχει η Σαντρα μετά από τόσα χρόνια (θεάρα). Εμ, επίσης άξιζε για το διάστημα. Μη με φέρνετε σε δύσκολη θέση να πω καλά λόγια για τα παιδιά. Εντάξει, δεν ήταν και ο πρωταγωνιστής του «Χειμώνα». Καλοί ήταν μωρέ. Η ταινία ήταν ψιλομαλακιούλα. Πάντως δε συγκινήθηκα. 

6,5 στα 11

Επίσης άξιζε γιατί είχα μια προσωπική αναλαμπή.

Αν μπορούσα να διαλέξω, έτσι θα ήθελα να πεθάνω. Ασφυξία (τι να κάνουμε τώρα), ενώ αιωρούμαι σε μία απεραντοσύνη πολύ μεγαλύτερη από όσο θα μπορέσω ποτέ να συλλάβω με το μυαλό μου με την πιο μαγευτική θέα που έχει δει άνθρωπος: πλανήτες και αστέρια.

Captain Phillips

Αφού το είδα κι αυτό, ας πω και δυο λόγια. 

Το στόρυ ξεκινάει με ενδιαφέρον, πειρατεία στη σημερινή εποχή από ανθρώπους που αναγκάζονται να το κάνουν για να επιβιώσουν ενώ παράλληλα επισημαίνεται και η σοβαρή παράλειψη/έλλειψη προστασίας των εμπορικών πλοίων. Το πλήρωμα κινδυνεύει ανα πάσα στιγμή αφού δεν επιτρέπεται η οπλοφορία αλλά χάριν κέρδους, δεν προσλαμβάνονται κάποιοι ειδικοί φρουροί οι οποίοι να μπορούν να υπερασπιστούν το πλοίο σε ώρα κινδύνου. Μόνο όπλο ενάντια στους πειρατές είναι οι μάνικες του πλοίου και η στρατηγική του καπετάνιου.

Μέχρι εκεί, δηλαδή η πρώτη ώρα του έργου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Οι πειρατές εξανθρωπίζονται, αφού δεν πρόκειται απλά για «κλέφτες», αλλά για ανθρώπους που θέλουν να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί για αυτούς και τις οικογένειές τους, γνωρίζοντας ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο και επικίνδυνο αλλά μη έχοντας εναλλακτική.

Από εκεί και πέρα, γίνεται ό,τι και στον «Ναυαγό». Δηλαδή, όλη η ταινία είναι ο Χανκς. Αν είστε φαν του συγκεκριμένου ηθοποιού, τότε θα σας αρέσει. Συμβαίνει ακριβώς ό,τι και όταν παίζει ο Νίκολας Κέιτζ. Μπορεί η ταινία να είναι καλή, αλλά με αυτή την ερμηνεία, δεν μπορώ να την απολαύσω(με εξαίρεση το «8 ΜΜ»). 

Γνώμη μου είναι ότι η δεύτερη ώρα της ταινίας, μπορούσε άνετα να συμπυκνωθεί σε μισάωρο. Βλέπουμε (ή μάλλον, ήλπιζαν να δούμε) την περιπέτεια, ψυχική και σωματική ενός ανθρώπου που από ένα σημείο και μετά συνειδητοποιεί πως πρόκειται να πεθάνει και ενώ αρχικά κάνει ό,τι μπορεί για να σωθεί, ερχόμενος αντιμέτωπος με συνεχείς απειλές και εμπόδια, τελικά καταφέρνει να συμφιλιωθεί με την ιδέα. 

Ειδικά, στο τέλος η ερμηνεία του δε μου θυμίζει άνθρωπο που συνειδητοποιεί τι συνέβη, αλλά περισσότερο παιδί που του πήραν την πιπίλα. Επαναλαμβάνω, δε μου αρέσει ο Τομ Χανκς. Φταίει βέβαια και μία ακόμη εσωτερική αναζήτηση :)

Χμμ... 6 στα 11 αστεράκια. Για το πρώτο μέρος

Σπόιλερ: 

Στο τέλος σώζεται.

Uncut Family by Costas Zapas

Uncut Family #tiff53 

 

http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1057&SectionID=218&MovieID=2327

Τελευταια ταινια για σημερα,η ταινια του Κωστα Ζαπα που αφησε το κοινο αφωνο (και κουφο).

Κινουμενη και αυτη, στο τριπτυχο οχι διαλογοι - κοντινα πλανα - μακρας διαρκειας πλανα, η ταινια "Uncut Family" η οποια εγκαινιασε το αφιερωμα ”Νυχτερινες Εικονες” του φεστιβαλ, αφησε ηπιες εντυπωσεις.

Οι 3 ηρωες,πατερας, μανα και γιος, βουβοι στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας, ανοιγοκλειναν ματια, κοιτουσαν επιμονα, αναστεναζαν που και που αλλα κυριως, εστεκαν ακινητοι. Η μανα πανω στο πλυντηριο,ο γιος ορθιος, ο πατερας στην κουζινα. Και σα να μην εφτανε η πληξη αυτων των ατελειωτων πλανων, καθε λιγο παρεμβαλλοταν και ο εκκωφαντικος ηχος κατειλλημενου τηλεφωνου. Σε καποια στιγμη αρχισαν να βουιζουν τα αυτια μου.

Δε γνωριζω αν ηταν επιλογη του σκηνοθετη αυτος, οπως και αλλοι υπερβολικα δυνατοι,διαπεραστικοι ηχοι, παντως ηταν μια, επιεικως, ενοχλητικη επιλογη. Ο σκηνοθετης δεν ηθελε να κανει καμια δηλωση. Δεν ειναι το οτι δεν μπορω ταινια χωρις διαλογο. Εχω δει το Μοντεβιδεο. Οσοι το εχουν δει, καταλαβαινουν. Ειναι οτι και αυτη η τεχνη στην Ελλαδα βιωνει κριση. Οχι εξαιτιας της ελλειψης χρηματων, αλλα της ελλειψης εμπνευσης.

Νομιζω οτι το ελληνικο σινεμα πρεπει επειγοντως να βρει το δρομο του. Η κουλτουρα απο μονη της ειναι απλα μια λεξη. Δεν αναγει την ταινια σου σε τεχνη ουτε το αιωνιο πλανο, ουτε η απουσια λεξεων απο μονη της.

Ποσες Φισερ να δωσω; 4 στις 11