Dark Illusion - Μανος Καρυστινος

70κατι λεπτα κρατησε η φετινη μου πρεμιερα στο #tiff55 και οφειλω να ομολογησω πως ηταν μεγαλη απογοητευση. 

Καθοτι φετος θα παω σε ακομη λιγοτερες ταινιες λογω εργασιας, προσπαθω να πηγαινω σε καποιες που ακουγονται ή και φαινονται, βασει περιληψης, υποσχομενες· ελπιδοφορες.

Δυστυχως το dark illusion καθε αλλο παρα τετοια αποδειχτηκε. Μια ακομη ταινια με τα γνωστα "ποιοτικα" πλανα και  σκηνοθετικες πινελιες, με ενδιαφερον εως πρωτοτυπο σεναριο που ομως οι επιεικως μετριοι ηθοποιοι αδυνατουν να αναδειξουν. 

Ο πρωταγωνιστης ηταν τραγικος, με την υποτονικοτητα του να ειναι καλυτερη απο την ενταση, σε σημειο που ο θεατης να μπαινει στη διαδικασια να σκεφτει πώς θα μπορουσε ο ιδιος να ερμηνευσει τη σκηνη. Αστειος σε καποιες σκηνες, λυπηρος σε αλλες, το αποτελεσμα δε θα μπορουσε να ειναι αλλο απο τραγελαφικο. 

Οι υπολοιποι ηθοποιοι δυστυχως δεν αποτελεσαν την εξαιρεση με συνεπεια να κοιταζουμε το ρολοι καθε τεταρτο, περιμενοντας εναγωνιως τη ληξη του μαρτυριου. 

Θεωρω πως αυτο ειναι το αποτελεσμα του ελληνικου PR casting. Οταν παιζει γνωστος γνωστου και φιλος φιλου αντι ευλογης επιλογης μεσα απο audition, οσο αξιολογη και φιλοδοξη να ειναι μια προσπαθεια, χαραμιζεται.  

3 στα 11 αστερακια κι αυτο, μονο και μονο επειδη εχω δει το αλλο με μια τρελη να σκουζει πανω σε ενα πλυντηριο επι 1,5 ωρα.

(λινκ απο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1216&SectionID=257&MovieID=2746 )

Stephen King VS Stanley Kubrick

 What Stanley Kubrick got wrong about “The Shining”

Stephen King has always disliked Stanley Kubrick's film of "The Shining," and he has a point 

 

It’s no secret that Stephen King dislikes Stanley Kubrick’s film adaptation of his 1977 novel, “The Shining,” but now that King is publishing a sequel, “Doctor Sleep,” he’s being asked once again to explain why. “I felt that it was very cold, very, ‘We’re looking at these people, but they’re like ants in an anthill, aren’t they doing interesting things, these little insects,’” is what King said recently when a BBC interviewer asked him about the film. He also described Kubrick’s characterization of Wendy Torrance, played by Shelley Duvall, as “one of the most misogynistic characters ever put on film. She’s basically just there to scream and be stupid. And that’s not the woman I wrote about.”

Kubrick himself, and the film version of “The Shining” in particular, is the locus of a certain kind of obsessive yet strangely inarticulate worship; the faithful tend to incant the words “genius” and “masterpiece” and “great” over and over again, as if those terms constituted the workings of an argument rather than its conclusion. These are people in thrall to the very idea of greatness, and they cleave ferociously to their idol. Almost as soon as a clip of King’s interview was released, a haughty but insubstantial retort came in the form of an article on the website of the British magazine the New Statesman, “Stephen King still won’t accept Kubrick’s genius” by Mark Hodge. The title sums up the entirety of Hodge’s argument. “[Kubrick's] film has usurped the book within pop culture,” he writes. “That rare achievement is perhaps something which irks King the most.”

This supposition that King resents Kubrick as a rival reveals more of the person making it than it does of King himself; few bestselling authors offer a more modest and unassuming public face than King. Kubrick buffs also like to point tauntingly at King’s poorly regarded 1997 miniseries adaptation of “The Shining,” labeling it a failed attempt to better the master. But by all accounts King is motivated not by competition but rather by a protective instinct toward characters who clearly mean a lot to him. Kubrick’s detachment sticks in his craw. King wants to do right by his own story — his own in more ways than one, since King has stated that Jack Torrance, the deranged aspiring writer played by Jack Nicholson in the film, is the most autobiographical of all his creations.

---

---

You don’t have to dislike Kubrick’s “The Shining” to see King’s point. The two men represent diametrically opposed approaches to creating narrative art. One is an aesthete and the other is a humanist. Kubrick was a consummate and famously meticulous stylist; King’s prose is workmanly and his novels can have a shambolic bagginess. The great theme of King’s fiction is the capacity of the average person — especially working-class or similarly humble men and women — both for evil and for heroism. Although there’s almost always a battle against a supernatural antagonist in King’s books, the best of his novels hinge on the protagonists’ struggles with themselves. In “Doctor Sleep,” it is just as valiant for Danny Torrance — the psychic child character in “The Shining,” now grown up — to stay sober as it is for him to challenge the novel’s Big Bad.

King has always thought Jack Nicholson seems “too crazy” at the very beginning of Kubrick’s “The Shining.” Everything that makes Nicholson’s performance iconic — his grinning, campy, manic nastiness — undermines King’s point, which is that Jack Torrance could be you. We all love Jack Nicholson, but he’s no Everyman. In King’s novel, the Overlook Hotel’s seduction of Jack Torrance is rooted in the nebbishy failed writer’s frustrated desire to be extraordinary, larger than life. It’s impossible to imagine Jack Nicholson wanting to be anyone but himself. In Kubrick’s film, Jack’s madness becomes that of an imperious auteur, convinced of his own importance, running amok and seeking to wipe out the mere human beings whose inconvenient presence muddles his vision. That two such different men as King and Kubrick were able to see themselves in this character indicates what a remarkable creation Jack Torrance is.

But while everything in Kubrick’s “The Shining” — especially Nicholson’s suppressed energy — pushes eagerly toward the spectacular release of Jack’s rampage, in King’s novel the man’s disintegration is a tragedy. A key difference between the two versions is the prominence of alcohol, which is more or less incidental in the film. In King’s novel, booze is the key that unlocks the monster inside a regular guy, and the beast’s first victim is the regular guy himself. The most significant thing about any character in King’s fiction is how he or she responds to such monsters, whether they come from within or without. That’s surely the chief reason why he detests Kubrick’s portrayal of Wendy as a gibbering victim; King’s Wendy chooses to be a heroine.

King is, essentially, a novelist of morality. The decisions his characters make — whether it’s to confront a pack of vampires or to break 10 years of sobriety — are what matter to him. But in Kubrick’s “The Shining,” the characters are largely in the grip of forces beyond their control. It’s a film in which domestic violence occurs, while King’s novel is about domestic violence as a choice certain men make when they refuse to abandon a delusional, defensive entitlement. As King sees it, Kubrick treats his characters like “insects” because the director doesn’t really consider them capable of shaping their own fates. Everything they do is subordinate to an overweening, irresistible force, which is Kubrick’s highly developed aesthetic; they are its slaves. In King’s “The Shining,” the monster is Jack. In Kubrick’s, the monster is Kubrick.

King told the BBC that he’d met Kubrick just once, during the filming of “The Shining,” and that he found the director “compulsive.” His distaste is evident, if unstated. In King’s eyes, Kubrick didn’t just get “The Shining” wrong; the director — with his domineering ways, his I’m-a-genius stance and the glassy perfection of his cinematic vision — embodied the very pathology King’s novel cautions against. Of course, Kubrick, unlike Jack Torrance, was both brilliant and talented; “The Shining,” in my opinion, is a terrific film. But I suspect that even if King accepted the brilliance and the talent (and for all I know he does) they would not make up for what he feels the movie lacks in humanity. Humanity is what matters most to him, and all the browbeating of all the fanboys in the world is not going to change his mind on that. Kubrick can be the bigger genius; King would rather be the bigger man.

( Original source )

Γουντι Αλεν- Δυστυχως, πρεπει να ειμαι δικαιη

Ενταξει, το παραδεχομαι. Ειχα παραπληροφορηθει. Οταν ξεσπασε αυτο το τωρινο, με την κορη που αλετζεντλι κακοποιησε το 1992, αναγκαστηκα να ψαξω. Απλα, εκανε εναν γαμο με τεραστια διαφορα ηλικιας, κατι για το οποιο η γυναικα του ειναι η τελευταια που μπορει να τον κρινει, οπως θα διαπιστωσετε σε αυτο το σουπερ θοροου αρθρο.

http://www.thedailybeast.com/articles/2014/01/27/the-woody-allen-allegations-not-so-fast.html

La Vénus à la fourrure 2013 by Roman Polanski

Clearly downhearted after a disastrous and seemingly endless audition, the producer-director Thomas is about to call it a day when Vanda, appears all of a sudden claiming -demanding, to be exact- she wants to audition for the part of the leading actress. Her clothes, appearance and attitude are evident of her vulgarity, something which obviously annoys Thomas. Unwillingly, he lets her try a few lines, thinking there is no better way to end this torture as Vanda won't take no for an answer.

And then it happens. The minute she reads the lines, she makes the part hers. Vanda is literally tranformed into a sensual, dominant being, the perfect woman for the play. And perhaps, for Thomas.

Never having seen a similar concept of "theatre being incorporated into the cinema" before, it took me by surprise the fact that I quickly adjusted and more than enjoyed this pleasant film. 

The alternation from mere abhorrence to emotional and later on, sexual tension between the two characters could only be described as "unfeigned". Thomas's abnegation of the truth about his inmost thoughts and desires, makes him vulnerable to Vanda who will gladly  manipulate him into granting her every wish and caprice. 

We are virtually watching Thomas's transformation; his gradual liberation from the constraints and restrictions he has been putting up with all these years. During this otherworldly, mysterious night with Vanda, Thomas has the unique chance of fulfilling his destiny which is no other than to serve, obey and surrender to his mistress. Finally, he receives the greatest gift of all; pure and complete helplessness, nothing less than his goddess promised him.

This film is definitely worth watching; if not for the outstanding performances of the two actors,  then certainly for the introduction into the world of the S&M, from a whole new perspective. That of love.

Gravity

«Η ταινία που ξεσήκωσε κοινό και κριτικούς»

Ετσι άκουσα και νόμιζα ότι ήταν καλή αλλά βλέποντας την, κατάλαβα πως ίσως μιλούσαν για άλλο ξεσήκωμα, να πάνε να βρουν τον Γιωργάκη τον Κλούνει και την Σάντρα να τους χώσουν κανά 2 φάπες. 

Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια μιας απλής, διαδικαστικής αποστολής συλλογής δεδομένων από έναν δορυφόρο στο διάστημα, Μπουλοκ και Κλούνει δέχονται «επίθεση» από βροχή μετεωριτών που έχει ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί όλο το υπόλοιπο πλήρωμα (οι πρωταγωνιστές που είναι απροστάτευτοι και εκτεθεμένοι γλυτώνουν, εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους οι οποίοι βρίσκονται ΜΕΣΑ στο σκάφος). Μετά αρχίζει ένας αγώνας, ας πουμε για επιβίωση στο αχανές, απέραντο και πανέμορφο διάστημα. Πανικοβάλλεται η Μπούλοκ αλλά ο Κλούνει ως «βετεράνος» πια αστροναύτης, την ηρεμεί, καθοδηγώντας την στον διαστημικό σταθμό προς αναζήτηση βοήθειας. Long story short, τα καταφέρνει η Σαντρούλα.  Μετά παλεύει να φτάσει στη Γη, ενώ έχει κοπεί κάθε επικοινωνία με Χιούστον (αυτό στο Τέξας είναι; Γιατί έτσι μου έχει κολλήσει.)

Από δω και πέρα, σπόιλερ για όσουν δεν την έχουν δει. Γελάω και μόνη μου που τα γράφω αυτά, λες και με παρακολουθεί κοινό για να διαβάζει  τις κριτικές μου. Χου χου.

Υποτίθεται πως βλέπουμε την έκρηξη των συναισθημάτων της ηρωίδας, η οποία μέσα από μία (παντού χωράει) εσωτερική αναζήτηση επηρεασμένη από τον άδικο χαμό της κόρης της, καταλήγει πως προτιμά να πεθάνει και είναι έτοιμη να τα παρατήσει (γαυγίζοντας, λες να φταίει ο Κυνόδοντας;), αλλά την τελευταία στιγμή παρεμβαίνει η δύναμη (ξέρω γω ποια δύναμη, «της θέλησης για επιβίωση» ας πουμε) και αποφασίζει πως πρέπει να παλέψει για να ζήσει.

Λες και την έχεσε πατώκορφα όλος ο περιστερικός πληθυσμός της πλατείας Αριστοτέλους, όλα πάνε σκατά. Η άτρακτος, τα οξυγόνα, τα καύσιμα (ίσως κάτι να είχε παιχτεί και με τον Δία, κυριολεκτικά αυτή τη φορά). 

Κάνε ότι σπας ένα κρακεράκι μπροστά τους αν σου βαστάει

2 δευτερόλεπτα προτού καεί ζωντανή πέφτει στον ωκεανό, μόνο και μόνο για να ανοίξει την πορτούλα και να πνιγεί. Εχοντας παρολίγον πνιγεί (λόγω ασφυξίας) καεί και ξαναπνιγεί (λόγω νερού) διαδοχικά, καταφέρνει να κολυμπήσει (κάπου βρήκε και σε κάτι φύκια, αλλά τα κλώτσησε) για να πάρει επιτέλους την πολυπόθητη ανάσα στη Γη. Τέλος.

Η ταινία άξιζε για να δεις τι σωματάρα έχει η Σαντρα μετά από τόσα χρόνια (θεάρα). Εμ, επίσης άξιζε για το διάστημα. Μη με φέρνετε σε δύσκολη θέση να πω καλά λόγια για τα παιδιά. Εντάξει, δεν ήταν και ο πρωταγωνιστής του «Χειμώνα». Καλοί ήταν μωρέ. Η ταινία ήταν ψιλομαλακιούλα. Πάντως δε συγκινήθηκα. 

6,5 στα 11

Επίσης άξιζε γιατί είχα μια προσωπική αναλαμπή.

Αν μπορούσα να διαλέξω, έτσι θα ήθελα να πεθάνω. Ασφυξία (τι να κάνουμε τώρα), ενώ αιωρούμαι σε μία απεραντοσύνη πολύ μεγαλύτερη από όσο θα μπορέσω ποτέ να συλλάβω με το μυαλό μου με την πιο μαγευτική θέα που έχει δει άνθρωπος: πλανήτες και αστέρια.

Διεθνες Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης - Review

Η αλλιως, tiff54.

Απ' ο,τι καταλαβα, ειναι πλεον της μοδας ο Σανιτας. Σανιτας, σανιτας αλουμινοχαρτα παντου. Γιναμε Ευρωπη (ξερεις, αυτη του πολιτισμου αλλα ισως και των γιαπηδων). Σε καθε ταινια, ηταν καποια διπλα μου που ανοιγε -χρατσαχρουτσαχρατσαχτουτσαχρατσαχρουτσα- το αλουμινοχαρτο της και εβγαζε το σαντουιτσακι της να το φαει μεσα στην αιθουσα. Αυτα εγω δεν τα καταλαβαινω,αλλα ισως φταιει που δεν ειμαι πολιτισμενη κουλτουρο-ιντελέ. Φετα, ριγανη, αλλαντικα, να γινεται το Ολυμπιον "Πολιτικη Κουζινα" απο μυρωδιες. Τι να πεις... Αμα πειναει ο ανθρωπος.

Απο ταινιες φετος, ξεχωρισα το μις βαιολενς και το ραγισμενα ονειρα. 7 ειδα ολες κ ολες, ντροπη μου, ξερω. Αλλα αμα δουλευεις ως τις 9, ειναι χλωμο να αντεξει το μυαλο παραπανω. Ασε που δεν εχει και προβολες, εγω σε μεταμεσονυκτια δεν ξαναπαω, να τυχω παλι σε καμια του Κωστα του (δε θυμαμαι επιθετο) να τραβαω τα μαλλια μου. 

Το miss violence του Αβρανα, μπορω να πω πως ηταν παραπανω απο καλο, εχω αναφερθει και στο τουιτερ για την αποψη μου. Σκληρο αλλα αληθινο. Αυτη η πλευρα του ανθρωπου, υπαρχει. Δε γινεται να την αγνοουμε, ο,τι αποτυπωσε το εργο, ειναι η καθημερινοτητα καποιων. Οι χαρακτηρες αληθοφανεις, οι ερμηνειες αξιοζηλευτες, ακομη και των παιδιων. Ο ψυχολογικος και ηθικος ξεπεσμος της εποχης, η διαστροφη που κρυβεται πισω απο την ταμπελα του " ησυχου οικογενειαρχη", ολα τοσο οικεια.

Ο Αβρανας, αλλη ιστορια. Ισως να φταιει οτι δεχτηκε πολλη κριτικη. Ισως φταιει οτι ηταν κουρασμενος. Ισως οτι ηταν το κλημα στραβο, τοφαγε κι ο γαιδαρος, δεν ξερω και δε με ενδιαφερει. Οφειλε να ειναι πιο ευγενικος. Το "εριστικος" στην περιπτωση του, ειναι understatement. Τοπ 3 απο ατακες του στο Q&A: 

"διαβασε κανα βιβλιο"

"Αμα νομιζεις οτι αυτο το εργο ειναι σοκαριστικο, εσυ εισαι ευαισθητος, οχι η κοινωνια"

"Δεν εχει καμια σχεση με τον Κυνοδοντα και προτου μιλησετε δειτε το without"

(Ολα, με σνομπ υφος, ετσι;)

Ραγισμενα Ονειρα - the broken circle breakdown

Alabama & Monroe

Κλαμα; Κλαμααα; ΚΛΑΜΑΑΑΑΑ;;;

Ολη η αιθουσα σπαραξε. Η διπλανη μου απο την πρωτη σκηνη με το παιδι μεχρι την τελευταια. Εμενα με επιασε μετα που βγηκα απο την αιθουσα. Μεχρι το αυτοκινητο. Καλα, μεχρι το φαναρι. Ωχουυυ, καλα μεχρι το σπιτι!

Ποναει να επαληθευεται το μοτο σου στη ζωη "πολυ καλο για να ειναι αληθινο". Αν εισαι καλα, δε υπαρχει περιπτωση να εισαι για πολυ. Θα γαμηθει ο Διας, για να μιλησω ευπρεπως. 

Εκπληκτικες ερμηνειες. Σεναριο που ενω εχει ξαναπαιχτει, αναδεικνυεται και ξεχωριζει απο τα αλλα, χαρη σε αυτους τους 2 (ειπαμε, Αλαμπαμα και Μονρο, προσεχε.) Και φυσικα ενα θερμο χειροκροτημα στη μικρη Μειμπελ, για τη σκηνη με το νεκρο πουλι. 

Καλα, ο Χειμωνας και The wild duck εμενα δε μου αρεσαν. Ο χειμωνας σχεδον καθολου, η παπια λιιιγο. Για τον Χειμωνα τα ειπα, ερασιτεχνικη η ερμηνεια του πρωταγωνιστη, βεβαια ειχε μερικες ωραιες στιγμες. Και ο Κουτσολιωτας, τι ευγενικος και συμπαθης! Η αγριοπαπια, εεεεεε... Ξερω γω. Αμα ειναι βαρετο, ειναι βαρετο. Δε σωζεται. Πας νομιζοντας θα δεις μια περιπετεια, ενα σασπενς, κατι. Βγαινεις και αναρωτιεσαι τι εγινε. Η Μπαζακα δε μ'αρεσει (φατε με!). 

Επισης, απ'ο,τι εχω καταλαβει, για να κανεις ταινια που θα παιχτει στο τιφφ πρεπει να εχεις οπωσδηποτε "εσωτερικη αναζητηση -καλυτερα βουβη- ή/και δραμα". Απαγορευεται η κωμωδια. 

Φετος δεν ειχαμε το τσουχτερο κρυο, ουτε τον αερα αλλων ετων, κατι ηταν αυτο. Αλλα επρεπε να πληρωνουμε για τα εισιτηρια, σπαστικο. Το φιλμφεστιβαλ του τουιτερ, απο περσυ την ειδε κι αυτο Αβρανας και εχει παψει τα ριτουι ή σχολιασμους απο φεστιβαλ γκοερς. Χαρη μας κανει. Παλιοψωναρα.

Καλα, μερικοι υποτιτλοι ηταν τραγικοι αλλα κλαιν.

Σπαστικο να βγαινει το προγραμμα 3-4 μερες πριν την εναρξη! 

Τελος, η φετινη πανινη τσαντουλα θα φορεθει πολυυυ και μετα τη ληξη του!

Wild Duck by Yiannis Sakaridis

Μια ταινια η οποια με εξεπληξε ευχαριστα με το θεμα της, καθως το σεναριο ηταν, τουλαχιστον για’μενα, πρωτοτυπο και οι ερμηνειες καλες. 

Δυστυχως, δεν υπηρχε κατι παραπανω. Χωρις ενταση, εως και υποτονικο σε αρκετα σημεια. Ενοιωθες πως μπορουσες να δεις πολλα περισσοτερα, πως σε αυτη την ιστορια θα “κολλουσαν” πολυ πιο σημαντικα κομματια απο αυτα που υπηρχαν.
Ο σκηνοθετης ηταν πολυ ευγενικος, συμπαθητικος και απαντησε με προθυμια σε ολες τις ερωτησεις, μαζι με τον πρωταγωνιστη της ταινιας.
3 αστερακια. Για τα πλανα των τοπιων, για τον υπεροχο καταρρακτη και για τις πολυ καλες ερμηνειες.
Θα προτιμουσα να ηταν εκει και οι αλλοι πρωταγωνιστες, νομιζω το οφειλαν στο κοινο.
ΥΓ.Προσωπικο χαιλαιτ ηταν που ειδα συμφοιτητη μου σε ρολακι μερικων δευτερολεπτων. Αχωνευτος. Γλειφτης. Καριολακι. Αρα επρεπε να το περιμενω, αφου δε χωθηκε στην πολιτικη, οτι θα χωνοταν στη σοου μπιζ. Γεια σου ρε Α. αθανατε παπαρα.

Starlet (Σταρλετ)

Starlet by Sean Baker - 53rd Thessaloniki International Film Festival

(review)

This is a film about human relationships and how they can be created, strengthened and maintained even between two completely different people.

Jane wants to decorate her room, so she buys a thermos from Sadie, an old lady who's having a yard sale to get rid of some of her stuff. Things take an interesting turn when Jane discovers a great sum of money hidden in the thermos and starts wondering whether she should return or keep it. Upon visiting grumpy, rude old Sadie, Jane decides to keep the money and help this woman in return. She starts off doing little errands, like taking Sadie to the supermarket or going to Bingo nights with her. She tries to get to know suspicious Sadie, who initially thinks Jane wants to rob her.

After a while, the two women develop a very strange but true relationship; one that can be described as purely friendly. Jane no longer stays at home after work. She prefers to spend lots of her free time with Sadie, also bringing her little dog Starlet with her, something that at first, Sadie reluctantly accepts but later welcomes.

Meanwhile, viewers also get the chance to see how a porn movie or scene is actually shot, as Jane and her roommate are porn stars. They can see what this industry is really about and through the characters of the film, the audience can finally realise how human they are.

The women's relationshion runs deep; so deep that Jane decides to spend all of the money on a journey of the two to Paris, Sadie's favourite place in the whole world. Nothing will ever come between this odd friendship. Not even money.

This film attempts to fairly portray all sides of people's idiosyncrasies and emotions.

7 στα 11 Φισεράκια

Alata (Out in the Dark) - Έξω στο σκοτάδι

Alata (Out in the Dark) by Michael Mayer - 53rd Thessaloniki International Film Festival (Review)

This is the story of two young men, Nimer, a Palestinian Psychology student and Roy, a lawyer who fall in love and try to defy their countries' animosity and hatred. Of course, the terrible relations between Palestine and Israel are known to most people; however this is a completely different aspect of the matter.

The couple faces two major obstacles: one being the mere fact that they're gay and their nationality being the other. Despite hardships and public humiliation of homosexual people in both countries, they engage in a relationship and begin to seek ways allowing them to be together and safe. Everything is compromised when a Palestian friend of the two men, who illegally lives in Israel, is arrested by local police and sent back home where he is attacked and brutally murdered at his village. 

It is now Nimer's turn; Israeli police are willing to let him stay in the country and keep his "guilty" secret (of being gay) if he accepts to work for them by being their informant. In other words, they ask him to betray his family, friends and country. When he naturally says "no", he comes to realise that his student visa has been revoked and he has no right or authorisation to stay in Israel any longer. What is more, his secret is now revealed; his brother kicks him out of the house and the Israeli police are looking for him as he is considered a threat to national security. Roy sacrifices his career so that Nimer can have a chance of getting out of the situation alive and the couple promises to meet in France.

The end of the movie is rather ambiguous; I guess it depends on your personal view. Being a pessimist myself, I think that they are probably never going to meet again.

Even though the story of a gay couple being in great danger has been told before, it never seizes to be an ispiration to people who might see something new in the film.

Direction and script were very interesting. In a few words: Sentiment, humour, agony, injustice.

7,7 στα 11 Φισεράκια

Kame Koummando

"Kame Koummando" του Μανόλη Δαμιανάκη, 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης  Review

Δεύτερη ταινία που είδα στο Φεστιβάλ, η ταινία του Κρητικού σκηνοθέτη Μανόλη Δαμιανάκη, άφησε ήπιες έως αρνητικές εντυπώσεις. Ένας κύριος που παρακολούθησε την ταινία, είπε μετά το τέλος της πως ο κ. Δαμιανάκης είναι ο επόμενος Godard . Βέβαια, ο κύριος ήταν και συγχωριανός του.

Η ταινία αφηγείται με βασανιστικά αργό τρόπο το ταξίδι ενός ηλικιωμένου νεκρού ήρωα(;) στην Ελλάδα προκειμένου να την σώσει από την Τρόικα. Επί 78 λεπτά (που μοιάζουν αιώνας) βλέπουμε τον Κάμε Κουμάντο να περιφέρεται σε ένα μέρος της Κρήτης που κάποτε ήταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τον βλέπουμε να ανάβει φωτιές στην ύπαιθρο, να φωνάζει, να ψάχνει, να περιεργάζεται τον κόσμο. Μη φανταστείτε δράση, βέβαια. Οχι, αργά - σιωπηλά - ατελείωτα πλάνα.

Βρίσκει έναν αστυνομικό ο οποίος τον βοηθάει να πάει ως ένα σημείο, όπου εκεί κάτι τύποι με σκυλιά του κλέβουν έναν ασύρματο (με τον οποίο είχε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, πλανήτη ή ό,τι άλλο προήλθε). Στο διάστημα της περιπλάνησής του, συναντάει ένα σκυλάκι, που επειδή κουτσαίνει, το πυροβολεί και το κηδεύει με στρατιωτικές τιμές.

Στο μεταξύ παρεμβάλλονται σκηνές όπου μία τύπισσα με καυτό ντεκολτέ (αλλά όχι ωραία) φωνάζει ότι ο Κάμε Κουμάντο άργησε και γέρνει το κεφάλι γελώντας σατανικά. Ίσως αυτή να είναι η Τρόικα, τι να πω. Πάντως ποτέ δεν συναντιούνται αυτοί οι δύο.

Η ταινία φτάνει στο τέλος της όταν έρχονται κάποιοι τύποι που φωνάζουν  "Μπράβο" "Εσύ θα σώσεις τη χώρα" και άλλα παρόμοια. Μπαίνουν σε μία εκκλησία, ανοίγει μία χωροχρονοπύλη (ή κάτι τέτοιο, έστω) και ο ήρωας φεύγει.

Κατά τον σκηνοθέτη, η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει τον σημαντικό ρόλο και τη θέση της στον γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου και να αναρωτηθεί γιατί οι υπόλοιπες χώρες επιμένουν να μας έχουν σκλαβωμένους. Νομίζω πως η ταινία εμπνέει και προάγει τον πατριωτισμό και τον τοπικισμό μέσω των συμβόλων της, υπάρχει πολλή ελληνική σημαία και Χριστιανισμός. Τίποτα από όλα αυτά δεν μου αρέσει , προσωπικά νομίζω πως υποθάλπτουν τον εθνικισμό. 

Ο σκηνοθέτης,κύριος Μανόλης Δαμιανάκης, απαντά σε ερωτήσεις του κοινού

Έχω προαναφέρει πως ιδιαίτερες κινηματογραφικές γνώσεις δεν έχω. Απλά μου αρέσει το σινεμά. Ανέκαθεν μου άρεσε. Αυτές οι εκφράσεις τύπου "Ο Ταραντίνο συναντά τον Φριτς Λανγκ, ο σκηνοθέτης του Old boy πάει Hollywood" ή "Ο ρωσοπολωνός σκηνοθέτης, φανερά επηρεασμένος από την παράδοση των φιλμ νουάρ και σύμφωνα με τα χιτσκοκικά πρότυπα, δεν διστάζει να βασανίσει τον ήρωά του" δεν σημαίνουν κάτι για'μενα.Όχι γιατί τους περιφρονώ, αλλά γιατί πολύ απλά δεν τους προσέχω, ή έστω "πρόσεχα παλιότερα".

Η ταινία λοιπόν, δεν μου άρεσε. Αλλά από την αίθουσα δεν έφυγα. Το θεωρώ αγένεια. 

4 στα 11 Φισεράκια.

Uncut Family by Costas Zapas

Uncut Family #tiff53 

 

http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1057&SectionID=218&MovieID=2327

Τελευταια ταινια για σημερα,η ταινια του Κωστα Ζαπα που αφησε το κοινο αφωνο (και κουφο).

Κινουμενη και αυτη, στο τριπτυχο οχι διαλογοι - κοντινα πλανα - μακρας διαρκειας πλανα, η ταινια "Uncut Family" η οποια εγκαινιασε το αφιερωμα ”Νυχτερινες Εικονες” του φεστιβαλ, αφησε ηπιες εντυπωσεις.

Οι 3 ηρωες,πατερας, μανα και γιος, βουβοι στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας, ανοιγοκλειναν ματια, κοιτουσαν επιμονα, αναστεναζαν που και που αλλα κυριως, εστεκαν ακινητοι. Η μανα πανω στο πλυντηριο,ο γιος ορθιος, ο πατερας στην κουζινα. Και σα να μην εφτανε η πληξη αυτων των ατελειωτων πλανων, καθε λιγο παρεμβαλλοταν και ο εκκωφαντικος ηχος κατειλλημενου τηλεφωνου. Σε καποια στιγμη αρχισαν να βουιζουν τα αυτια μου.

Δε γνωριζω αν ηταν επιλογη του σκηνοθετη αυτος, οπως και αλλοι υπερβολικα δυνατοι,διαπεραστικοι ηχοι, παντως ηταν μια, επιεικως, ενοχλητικη επιλογη. Ο σκηνοθετης δεν ηθελε να κανει καμια δηλωση. Δεν ειναι το οτι δεν μπορω ταινια χωρις διαλογο. Εχω δει το Μοντεβιδεο. Οσοι το εχουν δει, καταλαβαινουν. Ειναι οτι και αυτη η τεχνη στην Ελλαδα βιωνει κριση. Οχι εξαιτιας της ελλειψης χρηματων, αλλα της ελλειψης εμπνευσης.

Νομιζω οτι το ελληνικο σινεμα πρεπει επειγοντως να βρει το δρομο του. Η κουλτουρα απο μονη της ειναι απλα μια λεξη. Δεν αναγει την ταινια σου σε τεχνη ουτε το αιωνιο πλανο, ουτε η απουσια λεξεων απο μονη της.

Ποσες Φισερ να δωσω; 4 στις 11

53rd Thessaloniki Film Festival

Τί όμορφα που είναι, τώρα που ήρθε η φθινοπωρινή μελαγχολία κι όλα είναι γκρι! Με την βροχούλα μας, το αεράκι μας, τις κουβερτούλες μας και τις ταινιούλες μας! 

Φυσικά, αφορμή για την ανάρτηση αυτή είναι το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου,το οποίο θα παρακολουθήσω για 3η συνεχόμενη χρονιά (βεβαίως με μοναδική παρέα την κολλητή, αφού ΚΑΝΕΙΣ δεν θέλει να δει ταινίες ...πιο... κουλτουρέ.) Εχω λίστα ανθρώπων που θα προτιμούσαν να τους βάλω το "The Beach" ή το "The Village" σε repeat, παρά να δουν μια ταινία του TIFF53. Αυτοί χάνουν. Εγώ και μόνη μου θα πήγαινα, αν και αγριεύομαι λίγο στον γυρισμό ως το αμάξι, αλλά θα το τολμούσα.

Ταινίες, πλακόστρωτο, κρύο (καλά, το κρύο για να λέμε και την αλήθεια, είναι υπερβολικό), παρέα, το καλύτερο μου.

Θα γραφα κι άλλα, αλλά ήρθε η αδερφή μου και αρχίσαμε τα γκομενικά. 

Ένα θα σας πω...

...ακούω Σφακιανάκη αυτή τη στιγμή. Παίζει και να είναι η πρώτη φορά. Και μάλιστα προηγουμένως άκουσα -επιτέλους- το άσμα "δεν ταιριάζουμε σου λέω" του Παντελή Παντελίδη. Παίζοντας πόκερ. Κάτι τερμάτισα αλλά το ψάχνω ακόμη.

 

(Παράλληλα, περπατάμε παράλληλα)

 

Σήμερα είχα μία συζήτηση με το @enikos_gr σχετικά με τον τίτλο μιας είδησης. Συγκεκριμένα ανέφερε "Σε χαμηλές θέσεις τα ελληνικά πανεπιστήμια" με λινκ αυτό. Θεώρησα πως ο τίτλος ήταν παραπλανητικός, διότι αυτή η "θέση" ήταν αποτέλεσμα μίας μόνο μέτρησης του QS World University Ranking ενώ υπάρχουν άλλες μετρήσεις, πρόσφατες μάλιστα, όπως της Webometrics η οποία κατατάσσει το ΑΠΘ στην 177η θέση μεταξύ 20,000 πανεπιστημίων παγκοσμίως, με άλλα δύο ελληνικά πανεπιστήμια να κατέχουν περίοπτες θέσεις στην πρώτη 400άδα. Υπενθυμίζουμε σε αυτό το σημείο πως πρόκειται για ΔΗΜΟΣΙΑ πανεπιστήμια ενώ στη λίστα υπάρχουν και ιδιωτικά.

 

(Μήπως είμαι τρελός, μήπως τα'χω χαμένα)

 

Σχολίασα λοιπόν, το κατά τη γνώμη μου παραπλανητικό του τίτλου, ο οποίος αφήνει τον αναγνώστη με την εντύπωση ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν πάρει την κατιούσα, κάτι που είναι εν μέρει αλήθεια, αν πιστέψουμε την μέτρηση της αναφερθείσας εταιρείας (QS). Κάτι πήγε εκεί να μου πει ο ενικόςτζιαρ, ότι λέει αυτή είναι η δική μου διαφορετική άποψη, αλλά του απάντησα ότι δεν έγκειται θέμα άποψης αλλά παραπλάνησης. Αν διαβάζει κάποιος, θα ήθελα μία γνώμη. Δεν έχω δίκιο; Δεν είναι ο τίτλος παραπλανητικός; Μία μέτρηση αποτελεί αδιάψευστο γεγονός; Και αν ναι, γιατί όχι να μην είναι της Webometrics; Οπως και να'χει, εφόσον δηλώνεις κάτι τόσο βαρυσήμαντο, δεν οφείλεις να ξεκαθαρίσεις ότι είναι η είδηση αυτή προκύπτει από την εταιρεία τάδε; Και γιατί όχι, να αναφέρει στο άρθρο ότι υπάρχει μέτρηση που την διαψεύδει;

 

(Ολα τα σ'αγαπώ, αξίζεις να στα πω)

 

Εν πάσει, πήρε αρκετή ώρα η συζήτηση. Νομίζω ότι το δίκιο είναι με το μέρος μου.

Σε άλλα νέα, δουλειά δεν υπάρχει, ο κόσμος δυσκολεύεται, αργεί και στις πληρωμές του.

Ετοιμαζόμαστε να δούμε μία ταινία, μάλλον την "Πλεκτάνη" ή "το Μυστικό του Ποταμού".

 

(Οι αγάπες χάνονται, σβήνουν σαν τ'αστέρια)

 

Και κλείνω με αθάνατο, υπέροχο Μητροπάνο

 

(Πώς να γλυτώσει μάτια μου, ο ένας απ'τον άλλο)

 

Ηταν μια κοπέλα στο TDF14

Ηταν μια μέρα μία κοπέλα που έγραψε κριτική για ένα ντοκυμαντέρ που είδε ( στα αγγλικά, για να μπορούν να το διαβάσουν και από το εξωτερικό γιατί ήθελε να κάνει διεθνή καριέρα).

Και μετά από μέρες αποφάσισε να μιλήσει στον σκηνοθέτη ο οποίος ήταν παρεπιπτόντως και cute -αλλά είχε κομπλάρει να τον συγχαρεί από κοντά και τις 3 φορές που τον πέτυχε μετά-. Τον βρήκε λοιπόν στο Vimeo και έμαθε ότι έχουν σπουδάσει το ίδιο αντικείμενο και μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες και ενδιαφέροντα. 

Ο σκηνοθέτης και παραγωγός λοιπόν της δίνει το FB του για να τον κάνει add και όταν το κάνει η κοπέλα συνειδητοποιεί ότι αυτός έχει ποστάρει στο Fb του το λινκ για την κριτική που του είχε κάνει η ίδια. χωρίς φυσικά να ξέρει ότι είναι αυτή με την οποία μιλούσε στο Vimeo και Fb. 

H κοπέλα νοιώθει τεράστια χαρά, συγκίνηση και περηφάνια που ο κύριος αυτός θεώρησε την κριτική της σημαντική και την έβαλε στην προσωπική του σελίδα.

!

Dublin's Trap - by Bryan Carter

The summary of the documentary can be found on the title of this post

I must say that being Greek, it felt rather peculiar watching a film about my country, actually made by a foreigner. However, I was astonished by the vast amount of information I was given, such as the statements of the leader of "Chrisi Avgi"  (a neo-fascist group), concerning the fate of migrants should he gains total control of the country. He answered "Surprise!" Now, even more surprising is the fact that according to recent surveys, this very political party is expected to receive 5% of the Greeks' votes. It makes one wonder about what is worse: the future of this country due to the financial economic crisis or this.

Anyway, this documentary as said by the director himself, is not based so much on mere objectivity as on sympathising with migrants trying to have the opportunity of a better future, yet ending to be treated like animals in a foreign country where no one cares for them. Even worse, their inability to understand the language or to defend for themselves and their human rights makes them easy pray for people who want to take advantage of them, mostly by enslaving them and forcing them to earn a living selling illegal products or  begging at the streets.

Migrants often end up in Greece, trying to get to Europe through our country,  yet being sent back here because of the "Dublin II regulation" : an international law according to which, the "asylum seeker" - AKA "the migrant"-  must be sent back to  the state through which the asylum seeker first entered the EU. Thusly, migrants return here, with nowhere else to go and not a hope to live for. 

While not completely objective, this documentary does try to maintain a global perpective of things, by interviewing both parties, the migrants and the locals. It is clearly illustrated in this film that the modern societies become more and more heterogeneous and therefore ethnicistic and racistic tendencies emerge more often and in a greater extend than in the past.Needless to say, Greece has a history of intolerance towards differentiality, let alone the fascist groups like "Chrisi Avgi" mentiοned above, whose members support beliefs and ideologies usually involving the idea that one's own race is intrinsically superior and has the right to rule others.

The vast majority of migrants in Greece live in terrible conditions, having to put up with hunger, poverty and humiliation. They have no source of steady income while facing the uncertainty of tomorrow. The documentary is a real mind opener to those of course willing to take the leap. And certainly, to those among us who still HAVE a mind to use.

Highly recommended 

6 Budάκια

Krisis - του Νίκου Κατσαούνη και της Νίνας Μαρίας Πασχαλίδου

Πατώντας στον τίτλο μεταφέρεστε στην περίληψη. -κουράστηκα το copy - paste, sorry) 

Κυριακή λοιπόν, δέκα και μισή η επόμενη ταινία, Krisis από το ρήμα "κρίνω" και όχι Crisis σύμφωνα με την κ, Νίνα Μαρία Πασχαλίδου. 

Βέβαια για την κρίση μιλούσε.

Οι δημιουργοί της ταινίας (η οποία αποτελεί μέρος του multimedia έργου The Prism GR2011, μιας συλλογικής αφήγησης για την Ελλάδα ) ήταν εκεί και μάλιστα συζήτησαν για αρκετή ώρα με το κοινό . Μία παρέα μάλιστα από θεατές -γυναίκες- διαπληκτίστηκαν μαζί τους ρωτώντας τους επίμονα "αν πληρώθηκαν", "πόσο πληρώθηκαν", "γιατί διάλεξαν να δείξουν αυτά που έδειξαν" κτλ, μέχρι που γύρισε η μισή αίθουσα και τις αγριοκοίταξε. Δυστυχώς καθόμουν σχετικά μπροστά και έχασα το θέαμα. Νομίζω ήταν το highlight της βραδιάς, μιας που ο τραβεστί του Φεστιβάλ Κινηματογράφου απουσιάζει και η απουσία του μου είναι κάτι παραπάνω απο αισθητή. Με πονάει.

Επανερχόμαστε λοιπόν, η ταινία έχει έντονο καλλιτεχνικό, αρτιστικό χαρακτήρα, αφού οι φωτογραφίες κυριαρχούν. Πολυ όμορφες, μας παρουσιάζουν τις δύο πλευρές της Ελλάδας, μιας Ελλάδας που πλήττεται από την κρίση και βομβαρδίζεται από αρνητική δημοσιότητα· είναι η Ελλάδα των ΜΜΕ, η εικόνα που έχει η παγκόσμια κοινή γνώμη για τη χώρα, αυτή των αναταραχών,της ξένοιαστης ζωής, της διαφθοράς, της διαπλοκής και του "ανοιχτού χωραφιού". 

Είναι όμως και η άλλη Ελλάδα, αυτή η άγνωστη πλευρά της χώρας, ανεξερεύνητη ακόμη και από τους ίδιους τους κατοίκους της. Η ζωή των νησιών (συγκεκριμένα Ικαρία), η ζωή μακριά από τον θόρυβο και τους αγχωτικούς ρυθμούς, η ζωή στη φύση. 

Μέσα από συνεντεύξεις διαφόρων προσωπων από όλες τις παρατάξεις και τις εκφάνσεις της Ελλάδας, αποκτούμε μία συνολική οπτική για τη χώρα. 

Δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν κυρίως γιατί κατά τη γνώμη μου, η ταινία δεν αποσκοπούσε τόσο στο να περάσει κάποιο μήνυμα, όσο στο να καταγράψει. Αξίζει να τη δει κανείς για τον πλούτο φωτογραφιών.

4 Budάκια στα 6

Ο λόγος των αποκλεισμένων - The words of the excluded (Γιώργος Κεραμιδιώτης)

Ημέρα Κυριακή είδαμε 2 ταινίες στην φίλη Φρίντα Λιάππα. Πρώτη ήταν "Ο λόγος των αποκλεισμένων" της οποίας την περίληψη θα παραθέσω και πάλι προτού εκφέρω άποψη από filmfestival.gr: 

Ο Κώστας Μπαϊρακτάρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχολογίας στο ΑΠΘ, παραχώρησε την παράδοση του μάθηματός του σε ομάδες αποκλεισμένων, όπως άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, κρατουμένους των φυλακών Διαβατών (άνδρες και γυναίκες), ανάπηρους, άνεργους, πρώην τοξικομανείς και μετανάστες. Δηλαδή, οι ίδιοι οι αποκλεισμένοι μεταφέρουν τις εμπειρίες τους, τις σκέψεις τους και τα βιώματά τους στους φοιτητές. Στόχος αυτού του μαθήματος είναι να ανοιχτεί το πανεπιστήμιο στην κοινωνία. Υπάρχει και μια δεύτερη κίνηση – η δημιουργία ομάδων αλληλεγγύης των φοιτητών προς τις ομάδες των αποκλεισμένων. Το μάθημα αυτό γίνεται παγκοσμίως μόνο στο ΑΠΘ. Το ντοκιμαντέρ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παρακολουθήσει αυτές τις δύο κινήσεις.

Καταρχάς να αναφέρω ότι ο σκηνοθέτης κ. Κεραμιδιώτης και ο κ. Μπαϊρακτάρης, καθηγητής Ψυχολογίας, παρεβρίσκονταν στην αίθουσα και είχαμε την τιμή να συνομιλήσουμε μαζί τους μετά το τέλος του έργου (δυστυχώς μόνο για 10'). 

Ομολογώ ότι η ταινία είχε αρκετά ενδιαφέροντα σημεία, ακριβώς όπως αναφέρει και ο τίτλος τον λόγο είχαν αυτή τη φορά οι αποκλεισμένοι: φυλακισμένοι, πρώην χρήστες ναρκωτικών, εκδιδόμενες γυναίκες, μετανάστες, άνεργοι, ανάπηροι, ψυχικά ασθενείς, πολλοί εκ των οποίων ήταν παρόντες και κατά τη διάρκεια της προβολής.

(Σε αυτό το σημείο, να επισημάνω πως ρώτησα τον κ. Μπαϊρακτάρη για ποιο λόγο απουσίαζε η γνώμη των ομοφυλόφιλων, όντας να μη τι άλλο,  αποκλεισμένοι μέσα σε μία τόσο συντηρητική κοινωνία.Μου απάντησε πως υπήρχαν κι άλλες κατηγορίες, όπως άνθρωποι με σκλήρυνση κατά πλάκας ή παιδιά με καρκίνο και αναγκαστικά θα έπρεπε να επιλέξουν ορισμένες λόγο έλλειψης χρόνου. Προσωπικά, θα προτιμούσα να δω τις τελευταίες αυτές κατηγορίες οι οποίες είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσες, παρά ανέργους ή πρώην χρήστες με τους οποίους όλοι λίγο πολύ είμαστε εξοικειωμένοι έστω μέσω τηλεόρασης.Είχα επίσης την τύχη να γνωρίσω και την Πέρσα Καραγιάννη, συμμετέχουσα στο ντοκυμαντέρ καθως στο δρόμο για το Λιμάνι με ρώτησε κατά που είναι - :) - και της έδειξα γιατί πήγαινα εκεί κι εγώ. Τις εύχομαι τα καλύτερα. )

Η ταινία οφείλω να ομολογήσω πως δεν με ενθουσίασε. Δηλαδή σίγουρα ήταν καλή από άποψη ενημερωτική αλλά ήταν και μονότονη σε πολλά σημεία. Σίγουρα μία χρήστης ναρκωτικών που έχει αποτοξινωθεί και έχει πλέον οικογένεια είναι κάτι πολύ ευχάριστο αλλά η προσήλωση της κάμερας με συνεχή πλάνα στην κοιλιά της -εγκυμονούσας- κοπέλας, ήταν ακατανόητη και μετά από λίγο ανησυχητική. Πραγματικά, δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο σκηνοθέτης με αυτό. Μιλούσε η κοπέλα, εστίαζε στην κοιλιά. Συνέχεια. Fixation. Δεν ξέρω γιατί. Αισθητικά, δεν μου άρεσε.  

Οπως και να'χει, μαθαίνει κανείς πολλά για τον τρόπο μεταχείρισης των ψυχικά ασθενών ,που ουσιαστικά τους απαγορεύεται η συναναστροφή με άλλους ανθρώπους. Επίσης, καταγράφεται κάτι που είναι ευρέως διαδεδομένο στην Ελλάδα· το πάρκινγκ τύπου "και τι έγινε που κλείνω πεζοδρόμιο/ ράμπα/ διαβάσεις". Αθάνατος Ελληνάρας που εμποδίζει την διέλευση ανθρώπων με αναπηρίες και μη.

Κατά τη διαρκεια της ταινίας, παρακολουθούσαμε συχνά και παρεμβάσεις με "κομμάτια" συνεντεύξεων/διαλέξεων στην αίθουσα του ΑΠΘ με παρόντες τους φοιτητές Ψυχολογίας και ήταν εκεί που κατά τη γνώμη μου εντοπίζεται το πιο παραγωγικό σημείο του ντοκυμαντέρ. Μέσα από τη συνδιάλεξη, τον διάλογο και την αντιπαράθεση που συχνά έφτανε στα όρια της διαμάχης, προέκυπταν οι προσωπικές και συλλογικές γνώμεις και αντιλήψεις που καθένας έχει ως ατομο αλλά και ως μέρος του συνόλου, πάντα αυστηρά συνδεδεμένα με την καταγωγή του, φυλετικά, μορφωτικά, ιδεοληπτικά.

Θεωρώ πως είναι μία ταινία ενδιαφέρουσα από κοινωνιολογική άποψη.

Δεν έχει Fischer, δεν έχει Kaizer, τι να βάλω; Θα βάζω Bud που πίνω. 3,5 Bud στα 6 λοιπόν.

Παγωμένος Χρόνος - Frozen time (του Ηλία Ιωσηφίδη)

Παραθέτω την περίληψη αυτούσια από filmfestival.gr : Το Κυπριακό αποτελεί μία από τις σκοτεινότερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Μετά την λήξη του πολέμου στην Κύπρο το 1974, οι ελληνικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης απαξίωσαν τους Έλληνες φαντάρους και αξιωματικούς που έλαβαν μέρος στον πόλεμο, και στάθηκαν εχθρικά απέναντί τους. Της ίδιας συμπεριφοράς έτυχαν και οι συγγενείς των αγνοουμένων, που δεν έπαψαν να αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να απαιτούν εξηγήσεις από την ελληνική πολιτεία για την τύχη των δικών τους. Θύματα του πολέμου στην Κύπρο τελικά δεν είναι μόνο οι νεκροί στο πεδίο της μάχης, αλλά και όσοι κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα. Για όλους αυτούς, ο χρόνος σταμάτησε στις 20 Ιουλίου του ’74.

Εξαιρετικό φιλμ μακριά από τις αποστειρωμένες περιλήψεις των βιβλίων Ιστορίας σχετικά με ένα μεγάλο μέρος του Κυπριακού και των αδικοχαμένων Ελλήνων στρατιωτών που εγκαταλείφθηκαν από την ίδια τους την κυβέρνηση στα πεδία μάχης και τα στρατόπεδα χωρίς ελπίδα διάσωσης ή φυγής. 

Βιώνουμε την φρικαλεότητα του πολέμου και τον πόνο κάθε ανθρώπινης απώλειας ξεχωριστά μέσα από επιζήσαντες στρατιώτες και διοικητές λόχων. Βιώνουμε την αδικία και την αχαριστία, την αλλαζονεία και τον υπέρτατο ορισμό του εξευτελισμού μέσα από την ίδια την ελληνική κυβένηση η οποία μέχρι και σημερα αρνείται να λογοδοτήσει, ή έστω να αναγνωρίσει την συνεισφορά αυτών των φαντάρων που στάλθηκαν να πολεμήσουν. Αρνείται να τους αποδώσει τις αρμόζουσες τιμές και μέχρι και το 2006 δεν δεχόταν να νοσηλευτούν σε στρατιωτικά νοσοκομεία για τραύματα που είχαν υποστεί εξαιτίας του πολέμου, κάτι που σήμαινε πως οι στρατιώτες έπρεπε να πληρώσουν οι ίδιοι τα νοσήλεια των επαναλαμβανόμενων επί χρόνια εγχειρήσεων τους. 

Βιώνουμε την επί μακράν άρνηση της Τουρκίας μέχρι και σήμερα να αναφέρει πληροφορίες για 401 "αγνοούμενους" αιχμαλώτους, τους οποίους αναγνώρισε ο Ερυθρός Σταυρός Ελλάδος και ο αντίστοιχος τουρκικός, με την παράλληλη αδιαφορία της ελληνικής κυβερνησης να ασκήσει πίεση για την επιστροφή όσων ζουν στην πατρίδα τους. Αιχμάλωτοι Ελληνες -αγνοούμενοι- οι οποίοι μέχρι και σήμερα κρατούνται παράνομα σε στρατόπεδα και αναγκάζονται να δουλεύουν ως σκλαβοι. Κανείς δεν νοιάζεται για την μοίρα τους και σε όσους συγγενείς τολμούν να τους αναζητήσουν το κράτος απαντά "Εάν νομίζεις ότι δεν είναι νεκρός, τοτε να σου κόψουμε τη σύνταξη του που παίρνεις"

Μία βαθιά, επώδυνη αλλα ειλικρινής ματιά μέσα στην πραγματικότητα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων μακριά από την προκατειλλημένη παρουσίαση της συντριπτικής πλειονότητας των εγχώριων βιβλίων.

5 budάκια

Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης #tdf14

Μέχρι στιγμής έχω δει,μισό να μετρήσω, 1,2,3,4,5,6,7 ταινίες. Οου γιες, 7. Και άλλη μία Παρασκευή, 8. Και άλλη μία Κυριακή, 9. Νομίζω θα έχω αναπληρώσει τις εβδομάδες που δεν πήγαινα σινεμά επειδή έκλεισαν τα Ster σε'μας.

Είναι σαν να ξαναζώ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και πάλι αλλά με λίιιιιιιγο καλύτερο καιρό. Φυσικά η πρώτη μέρα είναι πάντα επεισοδιακή για πολλούς και διάφορους λόγους ένας εκ των οποίων ότι έβρεχε και γίναμε χάλια. Φτάσαμε και τελευταία στιγμή γιατί είχα δει λάθος την ώρα της ταινίας. Οπως και να'χει, η ταινία μας αποζημίωσε. 

Τόσο που έγραψα review στα αγγλικά :)

Και επειδή σε κανα μισάωρο πρέπει να φύγω για δουλειά, να τελειώσω αυτό το ποστ, να ξεκινήσω και καμία περιγραφή των ντοκυμαντέρ -δεν αντέχω να γράφω ντοκιμανταίρ, έλεος-

Μπα, με πήραν τηλέφωνο να πάω νωρίτερα, η αφήγηση το βράδυ! And there is so much to tell!

Give Up Tomorrow by Michael Collins

Premiere of  the 14th Documentary Festival held in Thessaloniki today, so I decided to pay a visit. The film I chose after serious consideration was "Give up Tomorrow" by Michael Collins, as mentioned above.

This documentary narrates the true story of a young Philippinese boy named Paco who, along with 6 other people, was wrongly accused of rape and murder thus being given the death penalty, A.K.A the "Capital punishment". According to the story, he was sentenced to life imprisonment due to two teenage girls' disappearance followed by the discovery of a dead body that could not be identified, not even by the parents of the girls. In spite of the testimonies of approximately 30 of his classmates about his whereabouts the night of the alleged murder, the Philippinese police arrested Pako after having led him to the police station under false pretenses.

Being a troublemaker himself, it was relatively easy to be tied to the crime as the police desperately needed a scapegoat because of the pressure put on them. Of significant importance was surely the immense influence exerted on the law enforcement and justice system by the victim's family, which led to a judge's suspicious "suicide" after condemning Paco to life imprisonment and not death (which was the initial request of the victim's family). 

After a long and exhausting period of continuous struggle of the members of his family and after the Supreme Court ruled against him twice, it took the United Nations intervention to examine Paco's case and demand that he be pardoned due to lack of evidence and multiple violations of his constitutional rights during the trial. The Philippinese president did eventually pardon him and arranged for his transfer to a Spanish prison.

To this day, 13 years later, Paco refuses to plead guilty even if this means that he is deprived the opportunity of walking the streets of Spain a free man. What he has to say is that he would very much rather be condemned to death once more than admit to a crime he never committed.

All in all, this documentary sets a bright example of how documentaries should be made. It is also exemplary of evidence, objectivity and cross examination, three key elements to a man's conviction yet missing in Paco's case.

It is a constant reminder of the fact that freedom is often taken for granted  by most people. And of course, of how easily innocence and human rights can be trampled  when dealing with biased authorities.

I highly suggest that everyone watch it. 

5,5 Budάκια