Πότε προλάβατε?

Φέτος έκλεισα τα 25 λοιπόν... Οπως και πολλοί άλλοι, τα έκλεισαν ή τα κλείνουν όπου να'ναι... Πιάνοντας λοιπόν συζητήσεις με φίλους, γνωστούς από χωριό και παλιούς συμμαθητές, βλέποντας και φωτογραφίες και status στο FB, συνειδητοποίησα ότι έχω μείνει γεροντοκόρη! Διότι, έχουμε και λέμε:

Η Γ. παντρεύτηκε. Η Γ -άλλη Γ- παντρεύτηκε και έχει και παιδί. Η Λ. παντρεύτηκε. Η Κ. -μικρότερη απο'μενα- παντρεύτηκε, είναι έγκυος στο μήνα της. Η Χ. παντρεύτηκε και γέννησε κ αυτή. Ο Στ. -μεγάλος έρωτας από το χωριό- παντρεύτηκε και ζει Αθήνα. Οι μισές συμμμαθήτριες της Γ' λυκείου, έχουν πλεον παντρευτεί -ή αρραβωνιστεί το λιγότερο-.

Και αναρωτιέμαι, πότε πρόλαβαν να τα κάνουν όλα; Αναλογικά να το πάρεις, με το μέσο όρο ηλικίας στα 80, τα 25 δεν είναι ούτε το 1/3. Πραγματικά, αναρωτιέμαι, βρήκαν όλοι τον απόλυτο έρωτα; Τώρα είμαστε σοβαροί;

Καλά, το θεϊκό είναι βέβαια όταν ακούς την κλασική ατάκα " Αντε και στα δικά σου" .

Αντε, από τα 20κάτι να σκλαβωθείς σε ένα σπίτι γεμάτο ευθύνες που είναι αμφίβολο το κατα πόσο μπορείς να τις αντιμετωπίσεις.

Ξέχνα το Wii και το The house of the dead που πασχίζεις να περάσεις τον αρχηγό και ψάχνεις ώρες στο Internet κανένα cheat για infinite credits. Ξέχνα τα 4ωρα στο bowling και το κάψιμο στα ηλεκτρονικά. Ξέχνα τους καφέδες που ξεφυτρώνουν στο άσχετο και τις βόλτες με την Penny στο πάρκο στην παραλία. Ξέχνα τα DVD. Το τρίπτυχο ψώνια - καλλυντικά- καφές -ή σινεμά- πάει. Διακοπές όποτε θέλεις; Χαχα. Τεσπα, σταματάω εδώ, αγχώθηκα ήδη.

To point μου είναι ότι δεν μπορώ να καταλαβω πως παιδιά της γενιάς μου τα παρατάνε όλα αυτά για γάμο και οικογένεια από τοοοοοοοοοοσο νωρίς. Τα 35 τι έχουν; Και όλοι όσοι κάνουν αυτό το βήμα είναι ώριμοι και συνειδητοποιημένοι για το τι έρχεται; Δεν το πιστεύω.

Ποιο είναι το νόημα να κάνεις κάτι τέτοιο από τόσο νωρίς; Και μην ακούσω τπτ τύπου "μπορεί η γυναίκα να θέλει να αποκατασταθει " κτλ! Αυτές που παντρεύτηκαν ήταν οι πιο πεταχτές !!!

Σκόρπιες σκέψεις

Η καλύτερη ώρα της "μέρας" είναι η νύχτα. Οσοι λένε το αντίθετο, είναι ανώμαλοι. Οσοι προτιμούν το φως του ήλιου από τη λάμψη του φεγγαριού είναι ανίδεοι και χαζοί. Αναλογιστείτε, την καλύτερη στιγμή σας,- ΣΤΙΓΜΗ, όχι επιτυχία- , τι ώρα τη ζήσατε;

Το λέω εδώ και πολλά χρόνια : Κόκκινες εντολές, τρίτοι κύκλοι και δέκατοι νόμοι είναι ΓΤΠ. Βασικά, είναι για χτυπημένους, αλλά για τους ανώμαλα χτυπημένους. Διότι κύριοι, κι εγώ είμαι χτυπημένη. Από 13 χρονών διαβάζω Stephen King και συναρπάζομαι, φτιάχνομαι, τη βρίσκω. Ο άνθρωπος έχει τον τρόπο να κάνει τις πιο κρυφές σου σκέψεις πραγματικότητα. Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι ο χρόνος, τι θα πει "υπάρχω", για ποιο λόγο ακόμη και τώρα φοβάμαι πράγματα όπως το σκοτάδι ή τους θορύβους -ξέρετε εκείνα τα κλάσματα δευτερολέπτου που το μέσα στο μυαλό παλεύει να επικρατήσει η λογική έναντι του πανικού-, τι συμβαίνει στο μυαλό μας και αν μπορούν πράγματι όλοι να το χάσουν στα ξαφνικά, αν μία απίστευτα σπάνια αλλά υπαρκτή αλληλουχία συνταρακτικών και ανατρεπτικών γεγονότων μπορούν να "σπάσουν" και το πιο συγκροτημένο μυαλό.... Αλλά ρε π$#$% μου, το ποιος θα γα@#$σει ποιον/α και πως θα εκδικηθεί ο κερατάς την πεθαμένη γυναίκα του -βιάζοντας την κόρη του- , αυτά τα βλέπω στις ειδήσεις. Δεν τα θεωρώ ούτε κατά διάνοια τέχνη, το εχω ξαναπεί, τα θεωρώ κακομοιριές. Κακέκτυπα, φτηνά αντίγραφα γεγονότων εμπλουτισμένα με σάλτσες -που πάντα έχουν να κάνουν με σεξ, γιατί εν κατακλείδι ΟΛΟΙ αυτό χρειάζονται σήμερα για να είναι καλά- .


Πάντα προτιμούσα τη σύγκρουση από την ηρεμία. Βαριέμαι την ηρεμία. Βαριέμαι γενικά πολύ εύκολα. Δεν καταλάβαινα ποτέ τους ανθρώπους γύρω μου που λένε : "όλο μαλώνουμε, που θα πάει αυτό , δεν θέλω να μαλώνουμε". Γιατί; Εγώ δεν βαριέμαι. Αν δεν νευριάσεις, αν δεν φωνάξεις που και που, τι σκατά σχέσεις έχεις με τους γύρω σου; Τί αισθήματα έχεις; "Η αέναη σύγκρουση είναι η ρίζα της δημοκρατίας", είχε πει ένας γνωστός πολιτικός φιλόσοφος -του οποίου το όνομα μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή- και δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο. Ολοι βλέπουν τη σύγκρουση σαν κάτι το αρνητικό. Εκτός απο'μένα. Εγώ συνήθως φοβάμαι όταν επικρατεί "επίπεδη" κατάσταση για μεγάλο διάστημα. Κάτι πάει στραβά.

avira.com/free είναι ένα πολύ καλό δωρεάν antivirus. Εγω το έβαλα ήδη.



Mάθατε για τον καινούριο Quick Response code? Σκάναρεις με το κινητό σου ένα κουτάκι με τελίτσες όπως αυτό παραπάνω και σου βγαζει όλες τις πληροφορίες για προϊόντα . Καλό;

TOP λόγοι για κέρατο

Στο σημερινό μας post, θα αναλύσουμε εκτενώς και εμπεριστατωμένα βασικούς λόγους για τους οποίους ΕΓΩ προσωπικά δικαιολογώ το κέρατο και αργότερα το χωρισμό. Οι λόγοι αυτοί έχουν αποτελέσει καρπό χρονοβόρας και σοβαρής μελέτης σε θεωρητικό αλλά κυρίως σε εμπειρικό επίπεδο.

Οι άνθρωποι κερατώνουν όταν:

• Αισθάνονται ΥΠΕΡ ασφαλείς - "Σιγά μωρέ, το Μαράκι ένα "έτσι" να κάνω ότι φεύγω θα τρέξει από πίσω μου" (όπου Μαράκι βάλτε από την πιο όμορφη, έως την πιο άσχημη γυναίκα,η εξωτερική εμφάνιση σε αυτές τις περιπτώσεις παίζει κυρίως τον ρόλο του "επιβραδυντικού παράγοντα". Οσο πιο όμορφη είναι, τόσο πιο αργά θα κερατώσει. Αλλά θα το κάνει)
• Βαριούνται τη ζωή τους, η μονοτονία έχει γίνει καθημερινότητα - "Είναι 10 ο Γιώργος θα θέλει να το κάνουμε, 10.15 ο Γιώργος τελειώνει -σήμερα έχει Sex and the City ή παίζει ο Κωστόπουλος;- , 10.30 ο Γιώργος ροχαλίζει, άντε ας πάω κι εγώ να κάνω κανα μπάνιο,αχ ξέχασα να ταϊσω τα χρυσόψαρα"
• Ζήλεια - Ανυπόφορη. - Τηλεφώνηματα τύπου ¨Πού είσαι, τι κάνεις, πότε πήγες, με ποιους είσαι, ναι καλά σιγά μην είσαι σε σπίτι, κάνε αναπάντητη από το σταθερό ΤΩΡΑ, τι ακούω εγώ από πίσω καράβια, πάλι καφέ πίνεις Αριστοτέλους κι εγώ πήζω εδώ μόνος/η και ούτε σου πέρασε από το μυαλό να με παρεις να έρθω, ή καλύτερα μια που ξέρεις ότι διαβάζω να μην βγεις για συμπαράσταση, και τι με νοιάζει εμένα που ήθελες να τα πεις με την παρέα σου, εε βέβαια σου είμαστε βάρος τώρα, άλλες φορές όμως που μας χρειάζεσαι "σ'αγαπάω" και μαλ@#$, αλλά δεν φταίει κανείς εγώ φταίω που σε αφήνω να βγαίνεις και να πηγαίνεις όπου θέλεις, και μάλιστα μόνο/η, και τα ακούω κι από πάνω, αλλά τέτοιος/α είσαι τι να περιμένω, ανάθεμα την ώρα που σε γνώρισα, καλά μου τα'λεγαν οι φίλοι μου εμένα" Κλείνει η γραμμή. Αναρωτιέσαι τι έγινε, ποιος ήρθε, αν άφησε cart- visite και λοιπά.
• Παντελής έλλειψη ζήλειας - τηλέφωνο Σαββατόβραδο " Ελα Γιώργο/Μαρία μου, που είσαι; Α Vogue? Πως περνάτε, είναι σήμερα στα deck εκείνος ο φοβερός Dj που ήταν και χθες; Ναι μωρό μου; Α ήρθε και η κολλητή σου μαζί με τον δικό της; Α είστε μεγάλη παρέα γιατί αυτός/η έφερε και κάτι φίλες/ους του/της; Τι φόρεσες αγάπη μου, εκείνο το σέξυ πουκάμισο που αναδεικνύει τα μπράτσα σου/το μαύρο το φορεματάκι με την πλάτη έξω; Καλά ρε ξενέρωτε/η ακόμα στο πρώτο ποτό είσαι; Αμα δεν κλείσεις σέικερ μην έρθεις! Ναι ; Δεν σάκούω, άσε κλείνω μην χαλάσω το κλίμα και σε λένε ο/η σπαστικος/η με τη σχέση ΟΚ; Φιλιά και κοίτα να το κάψετε, θέλω να τα δώσεις όλα,τα λέμε μετά το ξημέρωμα"
• Μείωση προσωπικότητας - ελλειψη σεβασμού - "άστο ρε Μαρία τώρα που θα πας να ελέγξεις και τα λάδια, επειδήλάδωσες για το δίπλωμα νομίζεις ότι όλα είναι ίδια τα λάδια,πάνε καλύτερα να ελεγξεις το λάδι στην χωριάτικη, αν μπορείς κ αυτό γιατί χθες την έκανες στεγνή" "Γιώργο πως την είδες υδραυλικός εκτός από αστέρι στα Πολιτικά γιατί από τις προάλλες ακόμα γελάω με την κοτσάνα που πέταξες περί Σοσιαλιρισμού, τώρα θες να γελάμε κανα διήμερο άμα σπάσεις το σωλήνα;"

-αυτά for now γιατί πήγε και 3, αν θυμηθώ κι άλλα, θα τα πω)

Καπου,καποτε..

Αν είχαμε 2007 θα ελεγα οτι αυτή η μέρα, 29 Ιανουαρίου, επάνω σε ένα λεωφορείο ήταν η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Τόσα συναισθήματα, τόση χαρά, τόσα όνειρα, που ήμουν σίγουρη ότι αποκλείεται να συμβαίνει.

Και εν μέρει είχα δίκιο. Απλά μου πήρε 3 χρόνια να το καταλάβω. Ισως βέβαια, για να μην είμαστε και άδικοι, έφταιξα κι εγώ. Τι ίσως δηλαδή, σίγουρα. Εβλεπα τα σημάδια. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Υπήρχαν και καλές, πολύ καλές μέρες. Υπήρχαν μέρες σαν αυτές που όλοι μας ονειρευόμαστε να ζήσουμε. Αλλά υπήρχε και το χάος. Υπήρχε και το τίποτα.

Τεσπα, πρέπει να βγω. 29/1/07 .. Τι θυμάται κανείς ένα χρόνο αργότερα.

Μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ πρώην?

Αιώνιο το ερώτημα, αμέτρητες οι κλισέ απαντήσεις τύπου: "Δεν υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας", "δεν είμασταν ποτέ φίλοι για να γίνουμε τώρα", ή και της αντίθετης αποψης:"Είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι/στον 21ο αιώνα και μπορούμε να ξεπεράσουμε τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις" κτλ. Το ερώτημα είναι, ποιος μπορεί να απαντήσει με σιγουριά αναλογιζόμενος τις δικές του εμπειρίες; Ήταν όλες ίδιες; Ή όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των ανθρώπων, με κάποιες πρώην σχέσεις έχεις καταφέρει να διατηρήσεις ένα Α επίπεδο, με άλλες ένα Β και με άλλες ούτε Φ; Και ποιοι οι παράγοντες που συνεισέφεραν σε αυτήν την -εκάστοτε διαφορετική- κατάσταση;

Νομίζω, ότι βασικό ρόλο σε μία σχέση και στην μετ- εξέλιξη αυτής, παίζει πάντα το στοιχείο του σεβασμού. Δηλαδή εκεί καταλήγω κι εγώ σκεπτόμενη τς δικές μου εμπειρίες. Εάν σεβόσουν τον άνθρωπο με τον οποίο ήσουν, το πιθανότερο είναι να συνεχίσεις να νοιώθεις το ίδιο και μετά τη λήξη της σχέσης. Σαφώς εννοείται ότι δεν θα πρέπει να έχει μεσολαβήσει κάποιο συνταρακτικό γεγονός που ίσως σε κάνει να αλλάξεις άποψη . Αλλά και πάλι,ακόμη κι αν χωρίσατε πολιτισμένα και δεν τρέφεις κάποια αισθήματα μίσους ή εμπάθειας, από τον σεβασμό ως τη φιλία, υπάρχει μεγάλη απόσταση που πρέπει να διανύσει κανείς.

Άλλο βασικό στοιχείο αποτελεί φυσικά και το ΠΩΣ χωρίζεις με κάποιον, συμπεριλαμβανομένης και της αιτίας. Της αιτίας ε, όχι της αφορμής, το επισημαίνω. Εάν χωρίσατε γιατί κάποιος πέρασε μια αξέχαστη νύχτα -δυστυχώς όμως όχι με τη σχέση του- ή γιατί πολύ απλά βαρεθήκατε τη ζωή σας μετά από ένα διάστημα (αυτό ισχύει για μακροχρόνιες κυρίως σχέσεις), είναι πολύ πιο δύσκολο να μείνει ανέπαφος αυτός ο σεβασμός (-εκτίμηση-) που αναφέραμε παραπάνω.

Τρίτον και επίσης σημαντικό,είναι και ο χρόνος που έχει περάσει. Αυτό όμως το στοιχείο του χρόνου, έχω καταλήξει ότι είναι σχετικό γιατί πάντα πρέπει να το εξετάζουμε σε συνάρτηση με το τι ένοιωθες για τον άνθρωπο που είχες δίπλα σου. Εάν για παράδειγμα ήσουν με κάποιο 2 χρόνια, λογικά θα σου είναι πιο δύσκολο να ξεχάσεις όλες αυτές τις στιγμές και τις εμπειρίες που ζήσατε μαζί, χωρίς βέβαια να είναι και ο κανόνας. Προσωπικά, έχει τύχει να έχω σχέση 3 χρόνια και να αρχίσω να βαριέμαι- απηυδώ- αγανακτώ μήνες πριν χωρίσω μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι πλέον δεν πάει άλλο. Και όταν χώρισα το ξεπέρασα πολύ σύντομα. Ομως, έχει τύχει να χωρίσω και από πολύ πιο σύντομη αλλά ουσιαστική σχέση την οποία έκανα πολύυυυ μεγάλο χρονικό διάστημα να ξεπεράσω. Αλλά εν πάσει περιπτώσει, ας πούμε ότι τον ξεπερνάς τον άνθρωπο ερωτικά. Μπορείς να τον δεις φιλικά; Εκεί είναι το θέμα.

Εγώ θα τολμήσω να πω, μετά και από πρόσφατη αναθεώρηση, ότι μπορεί να υπάρξει μία τέτοια φιλία. Οχι με την έννοια του "κολλητού/ης" αλλά παρόλ'αυτά μία φιλία η οποία μπορεί να σου προσφέρει πολλά. Καταρχήν, μιλώντας με τον άλλον απαλλαγμένοι από κακίες λόγω χωρισμού, βλέπετε τα πράγματα πιο αντικειμενικά και λύνονται πολλές απορίες που μπορεί να είχατε ο ένας για τον άλλον κατά τη διάρκεια της τότε σχέσης. Πολλές φορές θυμάστε ότι είχατε και έχετε κοινά ανδιαφέροντα, γελούσατε με τα ίδια πράγματα και περνούσατε καλά. Υπάρχει μία οικειότητα που σας κάνει να αισθάνεστε πολύ άνετα, δεν χρειάζεται να σκέφτεστε συνεχώς την επόμενη κουβέντα., απλά χαλαρώνετε.

Εχετε κοινές αναμνήσεις,φίλους, γνωστούς, παρέες, μέρη και πράγματα τα οποία κάνατε από κοινού, γι'αυτό και είναι εύκολο να κανονίζετε τι θα κάνετε και που θα πάτε. Θυμάστε τι εκνευρίζει τον άλλο, τι του αρέσει, τι απεχθάνεται, έχετε ανεκτίμητα πλεονεκτηματα που σας πρόσφεραν τα λάθη και οι καυγάδες του παρελθόντος, διότι πλέον γνωρίζετε τον χαρακτήρα του ανθρώπου που έχετε απέναντι σας.

Με πολλές πρώην σχέσεις είναι αλήθεια ότι δεν θα μπορέσετε να γίνετε φίλοι ποτέ. -εδώ δεν καταλαβαίνετε μέχρι και σήμερα πως είχατε σχέση, για φιλία θα μιλήσουμε;-. Αλλά υπάρχουν και κάποιες επανασυδέσεις -φιλικού τώρα πια τύπου- , που αν προκύψουν από ένα τυχαίο περιστατικό (μία συνάντηση, ένα facebook) ίσως να σας εκπλήξουν πολύ ευχάριστα.

Top (still lookin for the exact number) κουλών - χαζών πραγμάτων που μου έχουν συμβεί σε σχέση/γνωριμία/ραντεβου

Χαζευοντας το blog μου, θυμήθηκα ότι έχω αφήσει στη μέση μία εξέχουσας σημασίας σειρά αναρτήσεων με θέμα "γεια σου Σάντιμπελ" τύπους σε ραντεβού.

Περιστατικό 2: Ημουν τότε περίπου 16. Δηλαδή πολύ μικρή. Δεν θυμάμαι καν πως είχε τύχει και γνωριστηκα με τον Γ. Λέμε θα βγούμε να γνωριστούμε, ο Γ. τότε φαντάρος, δηλαδή άνω των 18. Πρέπει να ήταν 21, αλλά δεν παίρνω και όρκο. Βγαίνουμε παραλία, στα γνωστά και δημοφιλή τότε "Καστέλο" "Μπελούγκα" "Στίβενς" και άλλα που ούτε θυμάμαι πλέον. Καθ'όλη τη διάρκεια του ραντεβού, ψύχρα, αμηχανία και παρατεταμένες παύσεις. Εγώ να ανακατεύω το ποτό (δεν θυμάμαι τι έπινα,μάλλον χυμό) αυτός να μετράει τις χαρτοπετσέτες/ψίχουλα πάνω στο τραπέζι.

Οι κλασικές συγκλονιστικές αναφορές στη μουσική που ακούμε (εγώ savage garden, αυτός τερλέγκα) ,στον καιρό (πωπω δεν έχει σταματήσει να βρέχει), στα ζώδια (έλεος), στα χόμπυ (καταδύσεις και paragliding, καμία φορά και bungee) και κάπου εκεί λέμε να φεύγουμε αφού έχει περάσει 1,5 -βασανιστική- ώρα.

Με τα λεωφορεία τότε, με πάει ως την στάση του Σταθμού -ενώ πήγαινε από την αντιθετη πλευρά της πολης-, λέω "πω τι ωραία χειρονομία, τι ευγενικός, ίσως να ξαναβγώ, μπορεί να έτυχε να μην μιλούσαμε, να είναι πολύ κλειστός τύπος". Eρχεται το λεωφορείο, με αγκαλιάζει, μου λέει χάρηκε πάρα πολύ και θέλει να με ξαναδεί. Χαμογελάμε, φεύγω. 5 λεπτά μετά ακολουθεί ο εξής sms διάλογος:

Αυτός:Α.. μου άρεσες πάρα πολύ θέλω να τα φτιάξουμε.Πέρασα τέλεια σήμερα.
Εγώ(απορημένη αν μιλούσε για το ίδιο ραντεβού στο οποίο πήγα κι εγώ): Γ.. Γιατί όχι, αλλά πρέπει να ξαναβγούμε να γνωριστούμε και λίγο καλύτερα δεν συμφωνείς;
Αυτός: Είσαι τέλεια θέλω σαν τρελός να σου γλ%%# το μου@#$^.

Γεια σου, γεια σου, γεια σου Σάντιμπελ.....................

Top (still lookin for the exact number) κουλών - χαζών πραγμάτων που μου έχουν συμβεί σε σχέση/γνωριμία/ραντεβου

Μετά την ανείπωτη επιτυχία που είχε η σειρά "Top ten κουλαμάρας", αποφάσισα ότι αφού το κοινό θέλει κουλά, θα του δώσω κουλά.Εάν έχεις φτάσει στην ηλικία των 25, αυτό σημαίνει ότι έχεις πίσω σου μία δεκαετία γνωριμιών με αγόρια, ραντεβού με κάποιους από αυτούς και σχέσεις με ένα μικρότερο ποσοστό. Αναλογικά λοιπόν, μέσα σε τόσους ανθρώπους, ειναι πασιφανές ότι υπάρχουν και κάποιοι γνωστοί ως "γκάου" "γεια σου Σάντιμπελ" "κύπελλα" και πολλά άλλα.

Για αρχή όμως θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι,που δεν μοιάζει με ατάκα από σειρά που παίζεται δεκατέσσερις σεζόν: Οποιαδήποτε ομοιότητα καταστάσεων, γεγονότων και χαρακτήρων -ακόμη και όσα βασίζονται σε αληθινούς ανθρώπους - είναι τελείως φανταστική. (Ο δικηγόρος μου είπε ότι έτσι γλυτώνω τις μηνύσεις, αλλά έτσι και τύχει συγκεκριμένα ατομα να διαβάσουν το blog, o hitman είναι σίγουρος). Σε περίπτωση που το blog μου μείνει ορφανό, θέλω να του πείτε ότι το αγαπούσα πολύ και επιθυμώ να δοθεί σε αντάξιο διάδοχο μου για να συνεχίσει το λαμπρό μου έργο.

Φτάνει με τις μα%^# ες, και ξεκινάμε αφού υπενθυμίσω ότι τα περιστατικά είναι με τυχαία σειρά :

• Περιστατικό πρώτο : Εγώ και η Ι. περιμένουμε χειμωνιάτικα στην πιάτσα (των ταξί,κατευθείαν το μυαλό σας το βρώμικο!) και μετά από ξενύχτι παρακαλάμε να έρθει κάποιο ταξί γιατί από το κρύο είμαστε έτοιμες να αφήσουμε την τελευταία μας πνοή. Ερχεται ένα αμάξι με δύο αγόρια μέσα και σταματάει μπροστά μας. Βγαίνει ο συνοδηγός. Νέος και ωραίος.Μας κοιτάει,χαμογελάει και προσφέρεται να μας πάει. Λέμε οχι ευγενικά (ε δεν θα μπαίναμε και 3 τα ξημερώματα σε αμάξι αγνώστων, έχω δει πολύ Law&Order για να το κάνω!). "Σ..." μου λέει και μου δίνει το χέρι του (μου συστήθηκε δηλαδή, για όσους απορούν για το "Σ" για τους οποίους μόλις διαπιστώθηκε η ακαταλληλότητα τους για την παρακολούθηση του Inception). Δεν θα τα πολυλογήσω γιατί δεν εγινε το κουλό εδώ.Ξαναπέρασαν κι άλλες φορές και ζητούσε ο ¨Σ¨ το τηλέφωνο μου, μου άρεσε κι εμένα του το έδωσα κι αφού ξαναπροσφέρθηκαν να μας πάνε και ξανααρνηθήκαμε έφυγαν.Στέλνει μήνυμα 1-2 μέρες μετά για να βγούμε. Κανονίζουμε την επόμενη. (παρένθεση σημαντικη: Εγώ στα ραντεβού μου είμαι Αγγλίδα,σιχαίνομαι το στήσιμο και δεν το κάνω ποτέ. Και αντίστοιχα σιχαίνομαι να με στήνουν. Οι τσιριδες που θα ακολουθήσουν έχουν κάνει όσους με γνωρίζουν να συμμορφωθούν, θέλουν δεν θέλουν). Με έστησε 5 λεπτά (στο τέταρτο έχω φύγει και δεν το λέω για εντυπωσιασμό). Λέω δεν ξεκινάμε καλα, αλλά ΑΣ το ξεχάσω προς στιγμήν. Πάμε Αριστοτέλους. Κάτσαμε μία ώρα. Τόσο άντεξα. Σε όλη τη διάρκεια αυτής της μίας ώρας δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μου αριθμεί τα περιουσιακά του στοιχεία (ξεκινώντας με την μπέμπα του την οποία μου έδειξε και σε φωτογραφία με απίστευτο καμάρι, μετά το εξοχικό στην Πάρο, μετά το άλογο του κτλ κτλ κτλ). Να έχω βαρεθεί του θανατά,να κοιτάζω το ρολόι μου και να συνεχίζει ακάθεκτος. Να μου λέει ότι θα με πάει εδώ, θα με πάει εκεί, να περηφανεύεται σα γύφτικο σκεπάρνι και εγώ να θέλω μια lethal injection να ανακουφιστώ. Είχαμε παραγγείλει εγώ έναν χυμό και αυτός ένα ποτό κάτι τέτοιο, όλα μαζί 9 ευρώ, 4 ο χυμός και 5 το ποτό. Ναι, τα θυμάμαι γιατί έχουν σημασία.Μετά από όλο αυτόν τον πρόλογο, έρχεται η άγια ώρα να πληρώσουμε και να φύγουμε. Φωνάζουμε την σερβιτόρα και τον βλέπω να βγάζει ένα 5ευρω.Πείτε με όπως θέλετε, εγώ ξέρω τα λεφτά που ξοδεύω για αυτους που αγαπάω και αυτους που βγάζω έξω και γενικά τα λεφτά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου.Τα δίνω χωρίς να το σκέφτομαι . Αλλά ρε μα$%^ πρώτο ραντεβού με μια κοπέλα που εσύ της ζήτησες το τηλέφωνο της επίμονα,εσύ της ζήτησες να βγείτε, εσύ της έστελνες ένα σωρό μηνύματα, ΠΡΩΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ και δεν την κερνάς έναν ψωροχυμό;Ετσι, για την χειρονομία ρε ηλίθιε. Δεν είπαμε να κερνάς σε κάθε ραντεβού, ούτε να της αγοράσεις αμαξι. Αλλά μία κίνηση ευγένειας ρε τούβλο κάν'την! Και μάλιστα αφόυ μου τα έχεις πρήξει για τα πλούτη σου τα ατελείωτα! Επειδή λοιπόν μου έχει ξανατύχει τέτοιο άτομο, αλλά τότε ήμουν πιο μικρή και είπα δεν πειράζει, μου γύρισε το μάτι. Βγάζω εγώ ενα 10ευρω, λέω στη σερβιτόρα που πάει να δώσει και ρέστα (1 ολόκληρο ευρώ) "κράτα τα", πάει αυτός να μου δώσει το 5ευρω και λέω "άστο δεν πειράζει". Με κοιτάει,χαμογελάει και μου λέει "ΟΚ την επόμενη φορά κερνάω εγω" "Μπααα,δεν νομίζω να υπάρξει επόμενη φορά" λέω με ύφος περιφρόνησης και βλέπω την σερβιτόρα να φεύγει -χαμο-γελώντας και αυτόν να με κοιτάει με ύφος απορίας. Τέλος ιστορίας.
  

Old Romance VS New Romance

Eντάξει ας το παραδεχτούμε όλοι, στις μέρες μας το να λέει κάποιος ότι είναι ρομαντικός επιφέρει ποινή καζούρας έως και απομόνωσης (πάνε οι μέρες που οι λεπροί πήγαιναν στη Σπιναλόγκα, τώρα στέλνουν τους ρομαντικούς για να μην μεταδώσουν την ασθένεια). Οταν ακούμε τη λέξη ρομαντισμό, βγάζουμε σπυράκια διότι είμαστε αλλεργικοί, ή το λιγότερο, κάνουμε μορφασμούς αηδίας και ρίχνουμε βλέμματα περιφρόνησης.

Αναμφισβήτητα, υπάρχουν κάποιοι βασικοί λόγοι που η πλειοψηφία απεχθάνεται (ή νομίζει ότι απεχθάνεται) τον χαρακτηρισμο αυτό.Κατ'εμέ, οι λόγοι δίωξης του ρομαντισμού είναι η τετριμμένη κλασική εικόνα (τρίπτυχο) λουλούδια-σοκολατάκια-ηλιοβασίλεμα. Οταν ακούς ρομάντζο πάει το μυαλο σου κατεύθειαν εκεί. Ε, μετά είναι αναπόφευκτο εν έτει 2010 να κάνεις "μπλιαχ".

Τι σημαίνει όμως ρομαντισμός; Κατ'αρχας, νομίζω ότι η έννοια αυτή είναι υποκειμενική. Οσο περίεργο κι αν ακούγεται. Καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τι σημαίνει γι'αυτόν το να είσαι ρομαντικός. Για παράδειγμα, είναι ρομαντισμός να γράφεις ποιηματάκια για την κοπέλα σου.Να ξημεροβραδιαζεσαι με τη σκέψη της. Να μην αντεχεις και να την παίρνεις τηλέφωνο γιατί σου έλειψε. Να περνας τόσο καλά μαζί της που να κάνεις σχέδια από τη Δευτέρα για το που να πάτε το Σαβ/κο. Να απολαμβάνεις το DVD περισσότερο επειδή το βλέπετε μαζί. Να ανυπομονείς να τη δεις για να μιλήσετε, γιατί μαζί της νοιώθεις ότι μπορείς να συννενοηθείς. Να προσπαθείς να κάνει τον σκύλο της να σε συμπαθήσει. Να πηγαίνεις κάτω απ'το σπιτι της να τη δεις για 10 λεπτά πριν φύγει στη δουλειά. Να αγοράσεις το αγαπημένο της βιβλίο και να το διαβάσεις κρυφά για να της κάνεις έκπληξη.

Να της κατεβάζεις ένα επεισόδιο από την αγαπημένη της σειρά, άσχετα αν εσύ τη σιχαίνεται. Να παίξετε μαζί Pro και να προσποιηθείς -με μεγάλη μαεστρία, για να μην το υποψιαστεί η κοπέλα- ότι έχασες, γιατί δεν σε νοιάζει και πολύ το παιχνίδι, αρκεί που την βλέπεις να προσπαθεί απεγνωσμένα να βάλει γκολ πατώντας Χ και Ο.Να παρεις εισητήρια για συναυλία,θέατρο,σινεμά ενώ έχετε κανονίσει να κάτσετε σπίτι για να απολαύσεις το πρόσωπο του/της να λάμπει και να πάρεις ως ανταμοιβή μια μεγάλη αγκαλιά. Να της κάνεις μία αφιέρωση στο ράδιο. Να ξεκινάς τη μέρα σου με χαμόγελο, επειδή βλέπεις το sms του/της "καλημέρα". Να πηγαίνετε για πικ νικ και να καταλήγετε να συζητάτε θεωρίες matrix ξαπλωμένοι στο γρασίδι. Να αγχώνεσαι όταν κάνει "γκουχ".


(αν βαρεθήκατε, πηγαίνετε στην επόμενη παράγραφο, έχει κι άλλα). Στους τσακωμούς, να κλείνεσαι στο δωμάτιο τους και να μην θες να δεις άνθρωπο. Να ζητάς συγγνώμη όταν φταίς κι ας εισαι αθεράπευτα εγωιστής.Να είναι το μοναδικό άτομο που όταν αρχίζει τις γλύκες σε πείθει να δεις "Sex and the City" ή "Star Wars"- και να απορείς πως τα κατάφερε πάλι-. Ενώ ακούς Metallica, άντε και σε μεγάλα κέφια Πορτοκάλογλου, να ανέχεσαι το "Και σε θέλω" του Σάκη γιατί σου το αφιερώνει. Παίζει και να το κατεβάσεις για να ακούσεις όλους τους στίχους.Παίζει και ασυναίσθητα να το σιγοτραγουδήσεις και να φας μεγάλη καζούρα από την παρέα. Να απορείς τι συμβαίνει και όταν είστε σε ένα κρεβάτι το μυαλό σου δεν πάει αυτόματα στο σεξ -ναι μπορεί να συμβεί-. Να μην καταλαβαίνεις πως γίνεται να σε κερδίζει στο τάβλι μονίμως -μάλλον φταίει το ότι δεν σε πολυνοιάζει να κερδίσεις-.Να βλέπετε ποδόσφαιρο/μπάσκετ μαζί και μάλιστα να κάνει εύστοχα σχόλια που σε αφήνουν άναυδο -και περήφανο μαζί αφού καμαρώνεις γι'αυτήν στους κολλητούς-.

Και αμέτρητα άλλα.....

Ποιος μπορεί ειλικρινά να πει ότι δεν έχει κάνει τίποτα από τα παραπάνω για κανέναν έρωτα του; That's right, κανείς. Γιατί; Γιατί είτε θέλετε να το παραδεχτείτε, είτε όχι, όταν είστε ερωτευμένοι, είστε και ρομαντικοί. ΟΛΟΙ. Οπότε υπάρχουν δύο είδη ρομαντισμού, ο "ξεπερασμένος και ψεύτικος" του στυλ "Δες τα λουλούδια που έφερα,σ'αγαπω, παμε σπίτι μου" και ο "λανθάνων,έμμεσος" που συνήθως παρουσιάζεται από το πουθενά όταν ερωτευτούμε και μας κάνει να βλέπουμε την καθημερινότητα με τον ίδιον μεν σκεπτικισμό, αλλά για πρώτη φορά και με μία αχτίδα ελπίδας ότι ίσως να βελτιωθεί.

Ακούστε απλά

Claire de Lune


Flightless Bird


Μερικές φορές μια μελωδία μιλάει καλύτερα.

I only date theoretical physicists..named Sheldon Cooper

Και το εννοώ. Μπροστά του, όλοι οι υπόλοιποι μοιάζουν κάπως ηλίθιοι να το πω, ανεγκέφαλοι να το πω, δεν ξέρουν που πάνε τα 4 να το πω, θα προτιμήσω εκείνο το απίστευτο "Wow, you're gonna blow up the moon??!!" του boyfriend της Penny.

Κατα βάθος νομίζω ότι όλοι μας το ψάχνουμε αυτό το κάτι που θα μας κεντρίσει εγκεφαλικά. Γιατί δεν λέω καλό το 2μετρο πόδι και ο κοιλιακός αλλά αν πάει να μιλήσει και εκτοξεύει βατράχια, άστα να πάνε. Πόσο να κρατήσει;

Τωρα θα ελεγε καποιος, καλά και νομίζεις ότι θα άντεχες όλες τις παραξενιές του Sheldon? Ναι θα απαντουσα εγω, εστω και σαν φίλο, γιατί συμβαίνει να έχει το καλύτερο προσόν απ'όλα. Στις δύσκολες στιγμές (βλ. Πενny που δεν είχε χρήματα, Leonard που θα έσκαγε η φιάλη στα χερια του) δεν δίστασε να βοηθήσει.

Γιατί, στη σημερινή εποχή, αυτό ειναι το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις σχέσεις. Οποιασδήποτε φύσης.

Οι άνθρωποι δεν βοηθάνε, δεν νοιάζονται. Κλείνονται, "η πάρτη μου" έχει σημασία κ.ο.κ. Σε όλες τις εκφάνσεις, από φιλία, μέχρι ερωτική σχέση.

Προσωπικά πιστεύω, όσο μελό,κλισέ, μπανάλ κι αν ακούγεται, ότι έχουμε ανάγκη κάτι που η σημερινή κοινωνία (που δοξάζει το σεξ) παραμερίζει και κρύβει. Την επικοινωνία με τον άλλον, την επαφή.Μόνο τότε μπορούμε να νοιώσουμε ολοκληρωμένοι, κι ας έχουμε άλλα προβλήματα. Εχουμε τη δύναμη να τα αντιμετωπίσουμε.

Εχουμε ξεχάσει να νοιώθουμε, φοβόμαστε να πούμε "σ'αγαπώ" λες και είναι η περόνη της χειροβομβίδας που κρατάμε. Κρυβόμαστε πίσω από οθόνες, ο καθένας με διαφορετικούς προφάσεις αλλά όλοι για τον ίδιο λόγο. Ελλειψη επικοινωνίας.

Για το τέλος, ας βάλουμε τον Sheldon και το τι εννοώ όταν λέω "δεν διστάζει να βοηθήσει"

Sheldon lends Penny money

Sheldon saves Leonard's life

Ποιος το κάνει αυτό σημερα;