Clip - Klip (Στιγμιότυπο)

 This film is about a young girl, Jasna, who in her desperate efforts to forget about her dying dad, tries everything to feel better, including sex, alcohol and drugs. Living a rather meaningless life on the verge of depression, Jasna is willing to do anything to get the boy she is madly in love with (Djole). She provokes him, every way she can think of, just to get his attention and accepts being taken advantage of just to be with him for a few moments. Those moments are the only ones that give her joy and make her smile; hence she does not seem to care about anything else. Djole becomes the centre of her life, with her family seeming an obstacle, a distraction.

What Jasna will eventually find out is that under the surface, she is filled with sorrow about the forthcoming death of her father. What she has been trying so hard to ignore will come rushing back into her soul and mind; the excruciating pain of an imminent loss.

After drinking, doing drugs and having sex, she comes to realize that she actually cares about her father.  She can finally cry, without even wanting to. 

At first, her "boyfriend" sees her only as a sex toy, commanding her to do anything he pleases to. But in time, he starts having feelings about this weird girl that he does not want to admit. The couple ends up making up at a party after having a big fight.

Being vulgar and direct, this movie attempts to narrate and depict the story of confused and melancholic young people in Serbia and all around the world. Teenagers, who even at that young age, feel incomplete and miserable. Sometimes it's poverty, sometimes it's illness, sometimes it's death, it doesn't matter; depression is the result. Leading to the major question, why? Why do teenagers become depressed and feel like life's not worth living? Has life become such a burden nowadays? Do kids see something we don't?

Short summary from Filmfestival.gr

Ελληνική περίληψη από Filmfestival.gr

Dublin's Trap - by Bryan Carter

The summary of the documentary can be found on the title of this post

I must say that being Greek, it felt rather peculiar watching a film about my country, actually made by a foreigner. However, I was astonished by the vast amount of information I was given, such as the statements of the leader of "Chrisi Avgi"  (a neo-fascist group), concerning the fate of migrants should he gains total control of the country. He answered "Surprise!" Now, even more surprising is the fact that according to recent surveys, this very political party is expected to receive 5% of the Greeks' votes. It makes one wonder about what is worse: the future of this country due to the financial economic crisis or this.

Anyway, this documentary as said by the director himself, is not based so much on mere objectivity as on sympathising with migrants trying to have the opportunity of a better future, yet ending to be treated like animals in a foreign country where no one cares for them. Even worse, their inability to understand the language or to defend for themselves and their human rights makes them easy pray for people who want to take advantage of them, mostly by enslaving them and forcing them to earn a living selling illegal products or  begging at the streets.

Migrants often end up in Greece, trying to get to Europe through our country,  yet being sent back here because of the "Dublin II regulation" : an international law according to which, the "asylum seeker" - AKA "the migrant"-  must be sent back to  the state through which the asylum seeker first entered the EU. Thusly, migrants return here, with nowhere else to go and not a hope to live for. 

While not completely objective, this documentary does try to maintain a global perpective of things, by interviewing both parties, the migrants and the locals. It is clearly illustrated in this film that the modern societies become more and more heterogeneous and therefore ethnicistic and racistic tendencies emerge more often and in a greater extend than in the past.Needless to say, Greece has a history of intolerance towards differentiality, let alone the fascist groups like "Chrisi Avgi" mentiοned above, whose members support beliefs and ideologies usually involving the idea that one's own race is intrinsically superior and has the right to rule others.

The vast majority of migrants in Greece live in terrible conditions, having to put up with hunger, poverty and humiliation. They have no source of steady income while facing the uncertainty of tomorrow. The documentary is a real mind opener to those of course willing to take the leap. And certainly, to those among us who still HAVE a mind to use.

Highly recommended 

6 Budάκια

Η κόκκινη νεράιδα και το Αγιο Πνεύμα - Red fairy in the Holy Ghost (Balaka Ghosh)

Είπαμε και πριν, τίτλος -σύνδεσμος- περίληψη. Μην ξεχνιόμαστε. 

Ντοκυμαντέρ για τη βία κατά των γυναικών. Παιδιά, σόρυ που θα το πω, αλλά κουφάθηκα. Η φωνή ήταν υπερβολικά δυνατά, πολλές λήψεις ήταν χάλια -κάτι που δε με πείραξε τόσο- αλλά αυτό με τη φωνή με κούρασε τρομακτικά. Ηταν και αυτή η κυριούλα χωρίς δόντια, ήταν και η γλώσσα κουραστική, ήταν και 2 μ#λ#κισμένα δίπλα, που μιλούσαν και κατάφερναν να ακούγονται πιο δυνατά από την κυριούλα. Αστα να πάνε.

 

Γυναίκες στην Ινδία καταδικάζονται -μη σας μπερδεύει το "δικάζονται", εννοώ τους δείχνεις και λες "τιμωρείσαι", δεν περιλαμβάνεται καμία δίκη- ως μάγισσες από συγχωριανούς τους επειδή "έτσι τους κάπνισε" ή καλύτερα "επειδή είναι άντρες και μπορούν". Η καταδικη αυτή σημαίνει κοινωνικός αποκλεισμός και αιώνιος στιγματισμός στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη αποκεφαλισμός και θριαμβευτικός γύρος του δολοφόνου με το νεκρό κεφάλι της άτυχης γυναίκας στο χωριό. Το φιλμ ξεκινά με αυτή τη σοκαριστική εικόνα και λίγα μέτρα παραδίπλα να κείτεται το ακέφαλο πτώμα της "μάγισσας". 

Η πρωταγωνίστρια του ντοκυμαντερ, μετά από μία τέτοια εξευτελιστική διαδικασία κατά την οποία την ανάγκασαν να πιει ούρα και να φάει ανθρώπινα περιττωματα, αγωνίζεται προσπαθώντας μέσα από το σάπιο και παρηκμασμένο ανδροκρατούμενο σύστημα να υπερασπιστεί τον εαυτό της αλλά και τις πολλές άλλες γυναίκες που κατηγορούνται ως μάγισσες επειδή αρνήθηκαν να κάνουν σεξουαλικές χάρες ή επειδή είναι αντιπαθείς σε άλλα άτομα. 

Είναι τρομακτικές και μοιάζουν μακρυνές, αλλά οι συνθήκες διαβίωσης των γυναικών στην Ινδία είναι πέρα για πέρα αληθινές. Μακριά από τον "πολιτισμό", το να χάσει μία γυναίκα τη ζωή της αποτελεί καθημερινό και συνηθισμένο φαινόμενο ενώ η εναντίωση και ο υβρισμός ενός αντρός από μία γυναίκα αποτελεί άμεση αιτία πρόκλησης του θανάτου της -συνέβη μπροστά στην κάμερα και είμαι σίγουρη ότι ο μόνος λόγος που η γυναίκα έζησε ήταν εξαιτίας της κάμερας-.

Ενα ντοκυμαντέρ που πραγματικά θα πρέπει όλες οι γυναίκες να δουν, μήπως και αφυπνιστούν. 5 στα 6 Budάκια

Krisis - του Νίκου Κατσαούνη και της Νίνας Μαρίας Πασχαλίδου

Πατώντας στον τίτλο μεταφέρεστε στην περίληψη. -κουράστηκα το copy - paste, sorry) 

Κυριακή λοιπόν, δέκα και μισή η επόμενη ταινία, Krisis από το ρήμα "κρίνω" και όχι Crisis σύμφωνα με την κ, Νίνα Μαρία Πασχαλίδου. 

Βέβαια για την κρίση μιλούσε.

Οι δημιουργοί της ταινίας (η οποία αποτελεί μέρος του multimedia έργου The Prism GR2011, μιας συλλογικής αφήγησης για την Ελλάδα ) ήταν εκεί και μάλιστα συζήτησαν για αρκετή ώρα με το κοινό . Μία παρέα μάλιστα από θεατές -γυναίκες- διαπληκτίστηκαν μαζί τους ρωτώντας τους επίμονα "αν πληρώθηκαν", "πόσο πληρώθηκαν", "γιατί διάλεξαν να δείξουν αυτά που έδειξαν" κτλ, μέχρι που γύρισε η μισή αίθουσα και τις αγριοκοίταξε. Δυστυχώς καθόμουν σχετικά μπροστά και έχασα το θέαμα. Νομίζω ήταν το highlight της βραδιάς, μιας που ο τραβεστί του Φεστιβάλ Κινηματογράφου απουσιάζει και η απουσία του μου είναι κάτι παραπάνω απο αισθητή. Με πονάει.

Επανερχόμαστε λοιπόν, η ταινία έχει έντονο καλλιτεχνικό, αρτιστικό χαρακτήρα, αφού οι φωτογραφίες κυριαρχούν. Πολυ όμορφες, μας παρουσιάζουν τις δύο πλευρές της Ελλάδας, μιας Ελλάδας που πλήττεται από την κρίση και βομβαρδίζεται από αρνητική δημοσιότητα· είναι η Ελλάδα των ΜΜΕ, η εικόνα που έχει η παγκόσμια κοινή γνώμη για τη χώρα, αυτή των αναταραχών,της ξένοιαστης ζωής, της διαφθοράς, της διαπλοκής και του "ανοιχτού χωραφιού". 

Είναι όμως και η άλλη Ελλάδα, αυτή η άγνωστη πλευρά της χώρας, ανεξερεύνητη ακόμη και από τους ίδιους τους κατοίκους της. Η ζωή των νησιών (συγκεκριμένα Ικαρία), η ζωή μακριά από τον θόρυβο και τους αγχωτικούς ρυθμούς, η ζωή στη φύση. 

Μέσα από συνεντεύξεις διαφόρων προσωπων από όλες τις παρατάξεις και τις εκφάνσεις της Ελλάδας, αποκτούμε μία συνολική οπτική για τη χώρα. 

Δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν κυρίως γιατί κατά τη γνώμη μου, η ταινία δεν αποσκοπούσε τόσο στο να περάσει κάποιο μήνυμα, όσο στο να καταγράψει. Αξίζει να τη δει κανείς για τον πλούτο φωτογραφιών.

4 Budάκια στα 6

Ο λόγος των αποκλεισμένων - The words of the excluded (Γιώργος Κεραμιδιώτης)

Ημέρα Κυριακή είδαμε 2 ταινίες στην φίλη Φρίντα Λιάππα. Πρώτη ήταν "Ο λόγος των αποκλεισμένων" της οποίας την περίληψη θα παραθέσω και πάλι προτού εκφέρω άποψη από filmfestival.gr: 

Ο Κώστας Μπαϊρακτάρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχολογίας στο ΑΠΘ, παραχώρησε την παράδοση του μάθηματός του σε ομάδες αποκλεισμένων, όπως άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, κρατουμένους των φυλακών Διαβατών (άνδρες και γυναίκες), ανάπηρους, άνεργους, πρώην τοξικομανείς και μετανάστες. Δηλαδή, οι ίδιοι οι αποκλεισμένοι μεταφέρουν τις εμπειρίες τους, τις σκέψεις τους και τα βιώματά τους στους φοιτητές. Στόχος αυτού του μαθήματος είναι να ανοιχτεί το πανεπιστήμιο στην κοινωνία. Υπάρχει και μια δεύτερη κίνηση – η δημιουργία ομάδων αλληλεγγύης των φοιτητών προς τις ομάδες των αποκλεισμένων. Το μάθημα αυτό γίνεται παγκοσμίως μόνο στο ΑΠΘ. Το ντοκιμαντέρ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παρακολουθήσει αυτές τις δύο κινήσεις.

Καταρχάς να αναφέρω ότι ο σκηνοθέτης κ. Κεραμιδιώτης και ο κ. Μπαϊρακτάρης, καθηγητής Ψυχολογίας, παρεβρίσκονταν στην αίθουσα και είχαμε την τιμή να συνομιλήσουμε μαζί τους μετά το τέλος του έργου (δυστυχώς μόνο για 10'). 

Ομολογώ ότι η ταινία είχε αρκετά ενδιαφέροντα σημεία, ακριβώς όπως αναφέρει και ο τίτλος τον λόγο είχαν αυτή τη φορά οι αποκλεισμένοι: φυλακισμένοι, πρώην χρήστες ναρκωτικών, εκδιδόμενες γυναίκες, μετανάστες, άνεργοι, ανάπηροι, ψυχικά ασθενείς, πολλοί εκ των οποίων ήταν παρόντες και κατά τη διάρκεια της προβολής.

(Σε αυτό το σημείο, να επισημάνω πως ρώτησα τον κ. Μπαϊρακτάρη για ποιο λόγο απουσίαζε η γνώμη των ομοφυλόφιλων, όντας να μη τι άλλο,  αποκλεισμένοι μέσα σε μία τόσο συντηρητική κοινωνία.Μου απάντησε πως υπήρχαν κι άλλες κατηγορίες, όπως άνθρωποι με σκλήρυνση κατά πλάκας ή παιδιά με καρκίνο και αναγκαστικά θα έπρεπε να επιλέξουν ορισμένες λόγο έλλειψης χρόνου. Προσωπικά, θα προτιμούσα να δω τις τελευταίες αυτές κατηγορίες οι οποίες είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσες, παρά ανέργους ή πρώην χρήστες με τους οποίους όλοι λίγο πολύ είμαστε εξοικειωμένοι έστω μέσω τηλεόρασης.Είχα επίσης την τύχη να γνωρίσω και την Πέρσα Καραγιάννη, συμμετέχουσα στο ντοκυμαντέρ καθως στο δρόμο για το Λιμάνι με ρώτησε κατά που είναι - :) - και της έδειξα γιατί πήγαινα εκεί κι εγώ. Τις εύχομαι τα καλύτερα. )

Η ταινία οφείλω να ομολογήσω πως δεν με ενθουσίασε. Δηλαδή σίγουρα ήταν καλή από άποψη ενημερωτική αλλά ήταν και μονότονη σε πολλά σημεία. Σίγουρα μία χρήστης ναρκωτικών που έχει αποτοξινωθεί και έχει πλέον οικογένεια είναι κάτι πολύ ευχάριστο αλλά η προσήλωση της κάμερας με συνεχή πλάνα στην κοιλιά της -εγκυμονούσας- κοπέλας, ήταν ακατανόητη και μετά από λίγο ανησυχητική. Πραγματικά, δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο σκηνοθέτης με αυτό. Μιλούσε η κοπέλα, εστίαζε στην κοιλιά. Συνέχεια. Fixation. Δεν ξέρω γιατί. Αισθητικά, δεν μου άρεσε.  

Οπως και να'χει, μαθαίνει κανείς πολλά για τον τρόπο μεταχείρισης των ψυχικά ασθενών ,που ουσιαστικά τους απαγορεύεται η συναναστροφή με άλλους ανθρώπους. Επίσης, καταγράφεται κάτι που είναι ευρέως διαδεδομένο στην Ελλάδα· το πάρκινγκ τύπου "και τι έγινε που κλείνω πεζοδρόμιο/ ράμπα/ διαβάσεις". Αθάνατος Ελληνάρας που εμποδίζει την διέλευση ανθρώπων με αναπηρίες και μη.

Κατά τη διαρκεια της ταινίας, παρακολουθούσαμε συχνά και παρεμβάσεις με "κομμάτια" συνεντεύξεων/διαλέξεων στην αίθουσα του ΑΠΘ με παρόντες τους φοιτητές Ψυχολογίας και ήταν εκεί που κατά τη γνώμη μου εντοπίζεται το πιο παραγωγικό σημείο του ντοκυμαντέρ. Μέσα από τη συνδιάλεξη, τον διάλογο και την αντιπαράθεση που συχνά έφτανε στα όρια της διαμάχης, προέκυπταν οι προσωπικές και συλλογικές γνώμεις και αντιλήψεις που καθένας έχει ως ατομο αλλά και ως μέρος του συνόλου, πάντα αυστηρά συνδεδεμένα με την καταγωγή του, φυλετικά, μορφωτικά, ιδεοληπτικά.

Θεωρώ πως είναι μία ταινία ενδιαφέρουσα από κοινωνιολογική άποψη.

Δεν έχει Fischer, δεν έχει Kaizer, τι να βάλω; Θα βάζω Bud που πίνω. 3,5 Bud στα 6 λοιπόν.

Παγωμένος Χρόνος - Frozen time (του Ηλία Ιωσηφίδη)

Παραθέτω την περίληψη αυτούσια από filmfestival.gr : Το Κυπριακό αποτελεί μία από τις σκοτεινότερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Μετά την λήξη του πολέμου στην Κύπρο το 1974, οι ελληνικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης απαξίωσαν τους Έλληνες φαντάρους και αξιωματικούς που έλαβαν μέρος στον πόλεμο, και στάθηκαν εχθρικά απέναντί τους. Της ίδιας συμπεριφοράς έτυχαν και οι συγγενείς των αγνοουμένων, που δεν έπαψαν να αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να απαιτούν εξηγήσεις από την ελληνική πολιτεία για την τύχη των δικών τους. Θύματα του πολέμου στην Κύπρο τελικά δεν είναι μόνο οι νεκροί στο πεδίο της μάχης, αλλά και όσοι κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα. Για όλους αυτούς, ο χρόνος σταμάτησε στις 20 Ιουλίου του ’74.

Εξαιρετικό φιλμ μακριά από τις αποστειρωμένες περιλήψεις των βιβλίων Ιστορίας σχετικά με ένα μεγάλο μέρος του Κυπριακού και των αδικοχαμένων Ελλήνων στρατιωτών που εγκαταλείφθηκαν από την ίδια τους την κυβέρνηση στα πεδία μάχης και τα στρατόπεδα χωρίς ελπίδα διάσωσης ή φυγής. 

Βιώνουμε την φρικαλεότητα του πολέμου και τον πόνο κάθε ανθρώπινης απώλειας ξεχωριστά μέσα από επιζήσαντες στρατιώτες και διοικητές λόχων. Βιώνουμε την αδικία και την αχαριστία, την αλλαζονεία και τον υπέρτατο ορισμό του εξευτελισμού μέσα από την ίδια την ελληνική κυβένηση η οποία μέχρι και σημερα αρνείται να λογοδοτήσει, ή έστω να αναγνωρίσει την συνεισφορά αυτών των φαντάρων που στάλθηκαν να πολεμήσουν. Αρνείται να τους αποδώσει τις αρμόζουσες τιμές και μέχρι και το 2006 δεν δεχόταν να νοσηλευτούν σε στρατιωτικά νοσοκομεία για τραύματα που είχαν υποστεί εξαιτίας του πολέμου, κάτι που σήμαινε πως οι στρατιώτες έπρεπε να πληρώσουν οι ίδιοι τα νοσήλεια των επαναλαμβανόμενων επί χρόνια εγχειρήσεων τους. 

Βιώνουμε την επί μακράν άρνηση της Τουρκίας μέχρι και σήμερα να αναφέρει πληροφορίες για 401 "αγνοούμενους" αιχμαλώτους, τους οποίους αναγνώρισε ο Ερυθρός Σταυρός Ελλάδος και ο αντίστοιχος τουρκικός, με την παράλληλη αδιαφορία της ελληνικής κυβερνησης να ασκήσει πίεση για την επιστροφή όσων ζουν στην πατρίδα τους. Αιχμάλωτοι Ελληνες -αγνοούμενοι- οι οποίοι μέχρι και σήμερα κρατούνται παράνομα σε στρατόπεδα και αναγκάζονται να δουλεύουν ως σκλαβοι. Κανείς δεν νοιάζεται για την μοίρα τους και σε όσους συγγενείς τολμούν να τους αναζητήσουν το κράτος απαντά "Εάν νομίζεις ότι δεν είναι νεκρός, τοτε να σου κόψουμε τη σύνταξη του που παίρνεις"

Μία βαθιά, επώδυνη αλλα ειλικρινής ματιά μέσα στην πραγματικότητα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων μακριά από την προκατειλλημένη παρουσίαση της συντριπτικής πλειονότητας των εγχώριων βιβλίων.

5 budάκια

Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης #tdf14

Μέχρι στιγμής έχω δει,μισό να μετρήσω, 1,2,3,4,5,6,7 ταινίες. Οου γιες, 7. Και άλλη μία Παρασκευή, 8. Και άλλη μία Κυριακή, 9. Νομίζω θα έχω αναπληρώσει τις εβδομάδες που δεν πήγαινα σινεμά επειδή έκλεισαν τα Ster σε'μας.

Είναι σαν να ξαναζώ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και πάλι αλλά με λίιιιιιιγο καλύτερο καιρό. Φυσικά η πρώτη μέρα είναι πάντα επεισοδιακή για πολλούς και διάφορους λόγους ένας εκ των οποίων ότι έβρεχε και γίναμε χάλια. Φτάσαμε και τελευταία στιγμή γιατί είχα δει λάθος την ώρα της ταινίας. Οπως και να'χει, η ταινία μας αποζημίωσε. 

Τόσο που έγραψα review στα αγγλικά :)

Και επειδή σε κανα μισάωρο πρέπει να φύγω για δουλειά, να τελειώσω αυτό το ποστ, να ξεκινήσω και καμία περιγραφή των ντοκυμαντέρ -δεν αντέχω να γράφω ντοκιμανταίρ, έλεος-

Μπα, με πήραν τηλέφωνο να πάω νωρίτερα, η αφήγηση το βράδυ! And there is so much to tell!

Παράδεισος

Paradise η χθεσινή ταινία που είδαμε, στο πανέμορφο, υπέροχο, μαγευτικό Ολύμπιον, που λίγο ακόμη και θα κατέρρεε από τον τόσο κόσμο που περίμενε χθες να μπει στην αίθουσα. Τελευταία φορά που είχα πάει στο Ολύμπιον ήταν όταν μας πήγαν με το σχολείο να δούμε το "Και οι 7 ήταν υπέροχοι" το οποίο θυμάμαι ακόμη ότι αντιμετωπίστηκε με τρόμο από τους συμμαθητές. Εγώ, ήμουν απο του τυχερούς, έκατσα πίσω στα όμορφα κόκκινα καθίσματα και κοιμήθηκα.

Anyway,  η χθεσινή ταινία ουδεμία σχέση είχε. Ο κ. Φαφούτης Παναγιώτης, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ήταν παρών, η αίθουσα ήταν πήχτρα, ο τραβεστί με το κοντό μαλλί και τις γυναικείες μπότες (τον έχετε πετύχει;) καθόταν δύο σειρές παρακάτω, όλα ήταν φυσιολογικά. 

Και σβήνουν τα φώτα.... Η ταινία διαδραματιζόταν στην Πάτρα και συγκεκριμένα την περίοδο του Καρναβαλιού (δεν είχα ιδέα ότι γίνεται τέτοιος πανικός εκεί πέρα). Ζωές που ενώνονται από ένα άσχετο γεγονός (ένα καρναβαλικό άρμα) και εμείς τις παρακολουθούμε παράλληλα. Σχέσεις που τελειώνουν, σχεσεις που αρχίζουν και σχέσεις που δεν άρχισαν ποτέ.

Μου άρεσαν πολύ οι αστείες στιγμές (-Χρυσή; -οχι, Βίκυ τη λένε) αλλά και οι δραματικές. Είχε και μερικές σκηνές σεξ που ο διπλανός της κολλητής μου έβαλε το μπουφάν πάνω στα πόδια του (δεν ξέρω τι έκανε εγώ δεν το είδα). Μου άρεσε η πλοκή, οι ηθοποιοί ήταν καλοί (οι περισσότεροι τουλάχιστον). Ο Λούλης ήταν ευχαριστη έκπληξη στο έργο και η ερμηνεία του με ξάφνιασε ευχάριστα.

Αυτό το "φάντασμα" με ανατρίχιασε, το ηλίθιο. Εκείνη γενικά η σκηνή με το κρεβάτι που χώνεται και ο άλλος είναι ξύπνιος, ακούει τι γίνεται και δεν αντιδρά, με νευρίασε απίστευτα. Βασικά με αηδίασε. Δεν ξέρω... Και να μην την θέλεις πια την κοπέλα σου, δεν το κάνεις αυτό. 

Επίσης βρίσκω υπερβολικό το ότι όλοι οι σκηνοθέτες, όταν θέλουν να περιγράψουν  τα "πάρτυ" και τις καταστάσεις ξέφρενου γλεντιου των εφήβων και γενικά της νεολαίας, πάντα τους παρουσιάζουν να κάνουν ναρκωτικά (έστω και λίπασμα Μπονζάι). Αυτό το βρίσκω υπερβολικό. Κι εμείς περάσαμε γλέντια χωρίς όμως να ρουφάμε σκόνες κάθε 3 και 5. 

Δεν μου άρεσε το "Σαγαπω" του βλαμμένου πράσινου βάτραχου (και καλά ήταν ντυμένος Αδαμ) προς την κοπέλα του τη Μαριάννα. Αμα έτσι αγαπάς... Θα μου πεις όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας, αυτός την αγαπάει και δεν έχει πρόβλημα να της βάζει χέρι ο φίλος του που έρχεται στο κρεβάτι τους. 

Νατος λοιπόν ο Παράδεισος... Στο τέλος τέθηκαν κάποιες ερωτήσεις και ήθελα κάτι να ρωτήσω κι εγώ αλλά ντράπηκα.. είχε πολύ κόσμο.. Οπότε την κάνω εδώ την ερώτηση :  Ο κ. Φαφούτης είπε πως ο παράδεισος είναι υποκειμενικός και για κάθε άνθρωπο ξεχωριστός, το τέλος της ταινίας για ποιον από τους ήρωες του αντιπροσωπεύει τον παραδεισο; Για την κοπέλα που κάνει χιλιάδες χιλιομετρα για να ανακαλύψει ότι η σχέση της δεν είναι αυτή που νομίζει; Για την γυναίκα που έχει μία εφήμερη σχέση; Για την σύζυγο που προσπαθεί να εγκαταλείψει τον άντρα της; Η για τον gay που ομολογεί τον έρωτα του αλλά δεν έχει ανταπόκριση;

Γενικά η ταινία αφήνει καλές εντυπώσεις. Εβαλα Καλή στα Καιζεράκια. Σκέφτηκα και το "πολύ καλή" αλλά είπα ότι φέτος θα είμαι πιο αυστηρή. 

Αρχικα θα πηγαίναμε να δουμε το Babycall αλλά ήταν sold out. Αυτά για να μη λένε κάποιοι κάποιοι ότι στο Φεστιβάλ πάμε για την κουλτούρα... Και εδώ τα θρίλερ σκίζουν :)

Δεκαπενταύγουστος

Την Δευτέρα ξανακατέβηκα και είδα τον Δεκαπενταύγουστο, μια ταινία από το αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Γιάνναρη.

Ομολογώ ότι τον εν λόγω σκηνοθέτη, τον είχα μεν ακουστά αλλά δεν είχα δει καμιά ταινία του και ούτε ήξερα ότι ήταν τόσο παλιά. επαθα ένα σοκ όταν άκουσα την ταμία στο σούπερμαρκετ να λέει "Είναι 15.100" ... Χαζή, το ξέρω.

Στο έργο έπαιζαν η Καστάνη, ο Χειλάκης, ο Ιατρόπουλος και άλλοι σχετικά γνωστοί ηθοποιοί. Το στόρυ αφορά τις παράλληλες ιστορίες ενοίκων μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας, που όπως όλοι οι Ελληνες αποφασίζουν να πάνε εκδρομή την αργία του 15αύγουστου. Ενας διαρρήκτης μπαίνει στα διαμερίσματα τους και ανακαλύπτουμε μαζί του κρυφές σκέψεις των ανθρώπων που ζουν εκεί.Ο ίδιος αποφασίζει να περάσει εκεί τη μέρα του, μην έχοντας που αλλού να πάει, καταζητούμενος από τις αρχές (ε δεν θα βάλω και κεφαλαίο τώρα στο "αρχές", για την ΕΛ.ΑΣ μιλάμε)

Το 1ο ζευγάρι (μητέρα η Καστάνη) πηγαίνει στην Παναγία Σουμελά (ή κάπως έτσι) αναζητώντας ένα θαύμα ωστε να ζήσει η μικρή τους κόρη. Το 2ο ζευγαρι (Με τον Χειλάκη) πηγαίνει στο εξοχικό τους, παίρνοντας με οτοστόπ έναν -φαινομενικά- φαντάρο ο οποίος στην πραγματικότητα τους ληστεύει και καταστρέφει το σπίτι τους. Το 3ο ζευγάρι (με τον Ιατρόπουλο) χτυπάει στον δρόμο μία γυναίκα, τραυματίζοντας την μάλλον θανάσιμα και αρχικά επιλέγει να φύγει, αλλά οι τύψεις τους οδηγούν τελικά στο αστυνομικό τμήμα.

Η ταινία πραγματεύεται τους κρυφούς πόθους και επιθυμίες των ηρώων που έρχονται σε σύγκρουση πολλές φορές με αυτές των συντρόφων τους. Και αυτή η ταινία επιλέγει να μας αφήσει με μία γλυκιά αίσθηση ελπίδας. οπως άλλωστε δηλώνεται και στην περίληψη , κάθε Δεκαπενταύγουστο όλοι μας έχουμε ανάγκη από ένα θαύμα.

Giochi d'estate

Αυτή τη στιγμή ανακοινώνεται ο Παπαδήμος ως νέος πρωθυπουργός αλλά εγώ γράφω τι είδα την Παρασκευή στις 4 Νοεμβρίου. Πραγματικά το βρίσκω πιο ενδιαφέρον.

Η καλύτερη ταινία της Παρασκευής! Το στόρυ επικεντρώνεται σε παιδιά της προεφηβείας, από οικογένειες με μεγάλα προβλήματα επικοινωνίας και έλλειψη αγάπης από τους γονείς τους. Ο Νικ, ένα παιδί με βαθιά τραύματα από τις συνεχείς συγκρούσεις των γονιών του και τα βίαια ξεσπάσματα του πατέρα του, προσπαθεί να βρει διέξοδο στην εκούσια απουσία συναισθημάτων, προσπαθωντας παράλληλα να προστατέψει τον μικρότερο του αδερφό από το ανθυγιεινό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν.

Στις διακοπές τους σε ένα κάμπινγκ (βλ. Πλατανίτσι ) γνωρίζουν την Μαρί, ένα κορίτσι το οποίο βρίσκεται επίσης εγκλωβισμένο στα ψέμματα της μητέρας της που επιμένει να μην της λέει την αλήθεια για τον πατέρα της. Αποφασισμένη να τον βρει, η Μαρί καταστρώνει σχέδια για να τον επισκεφτεί και να τον γνωρίσει επιτέλους, μέχρι που η μητέρα της, της αποκαλύπτει ότι δεν ζει. 

Τα δύο παιδιά, έρχονται σε επαφή και μέσα από τα παιχνίδια με την παρέα τους, επικοινωνούν, μοιράζονται σκέψεις και εμεπειρίες, προσπαθώντας να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό και την οικογένεια τους.

Η κορύφωση έρχεται όταν ο Νικ αντιμετωπίζει τον πατέρα του, εκδηλώνει τα συναισθήματα απέχθειας που τρέφει γι'αυτόν και κυρίως όταν ο ίδιος ο πατέρας συνειδητοποιεί την πραγματικότητα και τη ζημιά που έχει προκαλέσει στον γιο του. Μετά από αυτό το περιστατικό, ακολουθεί μία "λύτρωση" του παιδιού, που αφήνει επιτέλους τα δάκρυα του να κυλήσουν χωρίς ενοχές.

Οι ερμηνείες και το συναίσθημα που βγάζουν αυτά τα παιδιά είναι εκπληκτικό. Η ταινία είναι όμορφη και κυλάει ομαλά,χωρίς κούραση, αφήνονταςμε μία γλυκόπικρη αίσθηση ανεμελιάς. Μιας ανεμελιάς που έχει πια περάσει ανεπιστρεπτί.

Εβαλα "καλή" στα Καιζεράκια.

Le consequenze dell'amore

"Oι συνέπειες του έρωτα" η ταινία -3η στη σειρά- που παρακολούθησα την Παρασκευή -και ακολούθησε και 4η-. Νοιώθω περήφανη για τον εαυτό μου, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι η ταινία τέλειωσε 21:53 και 10 είμασταν στο Ολύμπιον με γόβες.

Η ταινία αφορούσε έναν περίεργο τύπο, Ιταλό, κυνικό, ακοινώνητο, ο οποίος έχοντας φαινομενικά εγκαταλείψει την προσπάθεια να ζήσει, παρατημένος από την οικογένεια του που δεν θέλει καν να του μιλήσει, περνά τα χρόνια σε ένα ξενοδοχείο, ακολουθώντας το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα καθημερινά. Με ελάχιστες κοινωνικές συναναστροφές πέραν από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, επίσης ενοικων του ξενοδοχειου, ο Τίτα περνάει τη ζωή του καθισμένος είτε στο δωμάτιο του, είτε καπνίζοντας στο λόμπι του ξενοδοχείου.

Απορείς γιατί. Απορείς πως το κάνει.Η σερβιτόρα τον κοιτάει,τον χαιρεταέι κάθε μέρα κι αυτός φαίνεται ότι έχει πράγματα να της πει αλλά δεν το κάνει. Οι εσωτερικοί μονόλογοι μου άρεσαν πάρα πολύ.Σιγά σιγά αποκαλύπτει τα μυστικά του που τον κρατούν αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, οι υποχρεώσεις που τον κρατούν δέσμιο μιας επαναλαμβανόμενης ρουτίνας χωρίς να μπορεί να την διακόψει. 

Τον βοηθά η κοπέλα αυτή. Οχι με πράξεις. Απλά με την παρουσία της, με λόγια, με συζήτηση. Ο Τίτα, ο οποίος είναι φανερά ερωτευμένος με την κοπέλα, κάνει κάτι ριψοκίνδυνο για χαρη της, κλέβει τη Μαφία. Και χάνει τη ζωή του γι'αυτό, χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα, αφού έτσι κι αλλιώς η ζωή του είχε ήδη σταματήσει να υπάρχει. 

Ποτέ δεν μας είπε αν η κοπέλα πήγαινε πράγματι να τον συναντήσει. Και δεν νομίζω να ενδιέφερε τον σκηνοθέτη, άλλωστε οι συνέπειες είναι το σημαντικό σ'αυτή την ταινία. Νομίζω ο  Sorrentino προσπάθησε να μας πει ότι, όσο χάλια και να φαίνεται η ζωή μας, μπορεί να αλλάξει χάρη σε αυτό το συναίσθημα -μη βιάζεστε, δεν τελείωσα-. Και αυτό που μετράει στο τέλος, δεν είναι το αν θα είσαι με αυτόν που ερωτεύτηκες αλλά το πόσο μπορείς να προχωρήσεις, να ανοιχτείς, να υποστείς. 

Ο άνθρωπος αυτόν βυθιζόταν σε μπετόν και ήταν γαλήνιος. Πιστεύοντας μάλιστα ότι η κοπέλα αυτή τον άφησε την ημέρα των γενεθλίων του. 

Η ταινία μου άρεσε αρκετά. Δεν μας έδωσαν "Καιζεράκια" οποτε δεν ψήφισα αλλά θα έβαζα "καλή".

La Partita lenta - Paolo Sorrentino

Η αλλιώς "Το αργό παιχνίδι" η ταινία που "άνοιξε" την αυλαία για την επόμενη του Ιταλού σκηνοθέτη, "Le consequenze dell'amore" μόλις 10 λεπτά σε διάρκεια και αρκετά περίεργη.

Πες η βλακεία μου,  πες ότι είχε προηγηθεί και η "Τα άνθη του Κακού" που με ζάλισε, δεν πολυκατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής. Ασπρόμαυρο φιλμάκι, χωρίς διαλόγους -κάτι όχι απαραίτητα κακό για την πλοκή- με μία μέση οικογένεια όπου ο πατέρας με τον γιο παίζουν ράγκμπι -νομίζω δηλαδή, δεν ξέρω αν στην Ιταλία το λένε αλλιώς-. Να ήθελε να πεεριγράψει την σχέση μεταξύ πατέρα και γιου; Να ήθελε να καταδείξει το πόσο έντονα είναι τα συναισθήματα σε μια οικογένεια που εκφράζονται μέσα από εντάσεις; Ο τύπος που βαρούσε το ντουλάπι στα αποδυτήρια τι ρόλο έπαιζε δεν κατάλαβα. Τελοσπάντων, δεν θα σκάσω κιόλας, 10 λεπτά ήταν, μέχρι να το σκεφτώ, τελείωσε η ταινία με την μάνα να καμαρώνει τους άντρες της ζωής της από μακριά.

Τι; Για 10λεπτη ταινία περιμένατε να γράψω κάτι παραπάνω;

Τα άνθη του Κακού - Fleurs du Mal

Ηρθε η ώρα να μιλήσω λοιπόν... Ξεκίνησε το φεστιβάλ κι εμείς το τιμούμε. Φυσικά, ως γνήσια γκαντέμω όταν πήγα στο σταντ-περίπτερο για να αγοράσω το πρόγραμμα, είχαν κολλήσει οι ταμειακές στον μπροστινό μου και σκ@τ@ πρόγραμμα πήρα. Το ασπρόμαυρο χωρίς περιλήψεις... Οπότε αποφασίσαμε τις ταινίες της Παρασκευής καθαρά από τίτλο. 

Πάμε... Τα άνθη του κακού όπως καταλαβαίνετε αποπνέει μία ωραία αίσθηση κι αν μη τι άλλο σε προκαταβάλλει θετικά. Το στόρυ αφορά την ιστορία μίας κοπέλας από το Ιράν που αναγκάζεται να μετακομίσει προσωρινά στο Παρίσι λόγω των βίαιων συγκρούσεων που συμβαίνουν στην χώρα της. Συναντά έναν φευγάτο "παρκουρ" γκρούμ ξενοδοχείου,γνωρίζονται  και παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται ένα περίεργο λαβ στόρυ με φόντο βιντεάκια youtube με τις άγριες εξελίξεις στην πανεπιστημιακή κοινότητα της κοπέλας όπου φοιτητές τραυματίζονται ή και σκοτώνονται. 

Στο τέλος, μετά από διάφορες συγκρούσεις των πρωταγωνιστών, κυρίως λόγω των όσων συμβαίνουν στο Ιραν, οι 2 ήρωες αποχωρίζονται καθώς η κοπέλα επιστρέφει στην πατρίδα της και ο γκρούμ παραιτείται από τη δουλειά του.

Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία αυτή με ενθουσίασε (και προσέξτε, έχω δει το The Beach του Ντικάπριο και το Μοντεβιδέο του ΚΙΝΕ, έχω αντοχές). Αν ήθελε να παρουσιάσει τις εξελίξεις στο Ιραν, απέτυχε. Τα βίντεο στο youtube ήταν απλά ένα μέρος του τι συμβαίνει. Δεν απέδωσε κατά τη γνώμη μου σωστά την κατάσταση, ή έστω πλήρως. Αυτό που προσπάθησε να πετύχει η ταινία, δηλαδή να αντιληφθούμε τι γίνεται στο Ιράν, δεν επετεύχθει ολοκληρωτικά.

Τα πλάνα ήταν τόσο κοντινά και κάποια τόσο γρήγορα εναλασσόμενα που σε ζάλιζαν. Θα μου πεις, ίσως αυτό να ήταν και ο σκοπός. Η ιστορία νομίζω μπορούσε να έχει ειπωθεί πολύ καλύτερα, χωρίς να μοιάζουν τόσα κομμάτια της ασύνδετα. Χωρίς οι αντιδράσεις των ηρώων να μοιάζουν ακατανόητες, χωρίς τόσα κενά. 

Στα θετικά, το παρκούρ, η κουκλα που πρωταγωνιστεί (πανέμορφο χαμόγελο), οι ερμηνείες, και το μαγευτικό Παρίσι. Τι καλά να τα μιλούσα κι εγώ ετσι τα γαλλικά.

Εβαλα "μέτρια" στην έξοδο μου.

Φεστιβάλ Βιβλίου 2011

Δεν ξέρω το νούμερο και πόσα χρόνια γίνεται, πάντως με θυμάμαι εκστασιασμένη από 12 χρονών να πηγαίνουμε Λευκό Πύργο με τους ατελείωτους πάγκους και να παίρνω ΒΙΒΛΙΑ! -με την αδερφή μου να με θεωρεί χτυπημένη για τον ενθουσιασμό που είχα, από τότε έως και σήμερα-.

Αν εξαιρέσεις την υπερβολική ζέστη, ήταν καλά, κυρίως γιατί είχα σπαστεί τρελά που είχαν μεταφέρει την εκθεση βιβλίου στην ΔΕΘ και ήταν μια μάπα και μισή τα τελευταία χρόνια. Οποιος αγαπάει τα βιβλία, μπορεί να με νοιώσει και να καταλάβει πόση χαρά πήρα όταν έμαθα ότι ξανάνοιξαν αυτοί οι πάγκοι και πάλι... Περπάτημα λοιπόν από τον Λευκό Πύργο μέχρι σχεδόν το πάρκο του Φωκά - έτσι το λέγαμε τότε- και πίσω. Αμέτρητοι πάγκοι, αμέτρητοι εκδοτικοί, αμέτρητα βιβλία....

Τώρα θα πει κανείς, μα καλά, αυτή δεν έχει πάει ποτέ σε κανένα Παπασωτηρίου; Κανένα Βιβλιορυθμό; Δεν πήγε ποτέ να πάρει τα βιβλία εξεταστικής; Και σας απαντώ λοιπόν, μα και φυσικά, απλά είναι άλλο το αίσθημα να τα χαζευεις κάνοντας μία βόλτα με ένα κρύο τσάι - η νερό έστω-.



Ενα το βιβλίο που ήθελα να πάρω και είπα άστο. Μαφαλντα 12 τεύχη μαζί. Οποιος διάβαζε το συγκεκριμένο κόμικ σαφώς λατρεύει τις απίστευτες ατάκες που έχουν ειπωθεί και εχει προβληματιστεί άρα μπορεί να φανταστεί πως ένοιωσα όταν το ξαναείδα . Τελικά αφού προβληματιστηκα, θα πάω να το πάρω.

Αλλά φτάνει με τις προσωπικές μου αναγνωστικές προτιμήσεις. Να πουμε και 2 λόγια για τη φετινή έκθεση αυτή. Συνοπτικά, ήταν ευχάριστη όπως πάντα, με κάποια stands με εκπτώσεις -όχι τίποτα φοβερό- , ένα πολύ ενδιαφέρον stand με φυλλάδια για την Ευρωπαϊκή Ενωση - θα κάνω αίτηση να με πάρουν για πρακτική, ψάξτε το- και αρκετά μεγάλη ποικιλία βιβλίων , όπως ήταν αναμενόμενο.

Προτείνω αφού πιειτε τον καφέ -μπλιαχ- τσάι χυμό σοκολάτα μιλκσέικ σας σε μία από τις αγαπημένες μας καφετέριες όταν είμασταν 16, κι αφού έχει πέσει ο ήλιος, εκει γύρω κατά τις 8 να πάτε μια βολτούλα να δείτε τα βιβλία, κυρίως για την απόλαυση τόσων σελίδων μαζεμένων. Δεν θα χάσετε.

Ο ιερός Μιχάλης Χατζηγιάννης

Για όσους ενδιαφέρονται....

Το 73% του κοσμου, θα έκλαιγαν αν έβλεπαν τον Χατζηγιαννη όρθιο στην κορυφή ενός ουρανοξύστη έτοιμο να πέσει...!!!Άν είσαι στο 27% που θα καθόταν από κάτω με ποπ κόρν και 3D γυαλία, φωνάζοντας "ΚΑΝΕ BACKFLIP,ΒΡΕ ΠΟΥΣΤΡΑΚΙ ΚΑΙ ΠΕΣΕ", κάνε post αυτο το μήνυμα στο wall σου...

Big Brother

Και ναι , θα πάρω μέρος στην εθνική συζήτηση του καυτoύ θέματος : Big Brother!

Συγκεκριμένα, στο σημερινό ποστ, θα μιλήσω για την Στέλλα. Οι αποψεις είναι συνοθύλευμα 3 κοριτσιών που παρακολουθούν φανατικά το ποιοτικό show και δεν χάνουν επεισόδιο -αλλά και επαναλήψεις- . Αγαπημένη μας μέρα είναι η Κυριακή που έχουμε τη χαρά να απολαμβάνουμε τη Ρούλα και τα συνολάκια της.

Επεισοδιο πρώτο, σκηνή πρώτη:

"Εγώ μέσα στο παιχνίδι δε θέλω σχέσεις" και "ΕΓΩ αγοράκια σαν εσένα τα'χω για πρωινό" δηλώνει η απόλυτη Κρητικιά, το καμάρι της νήσου, στον Αλέξη όταν αυτός εμφανώς παίζει διπλό ταμπλό γιατί προσπαθεί να κρατηθεί στο παιχνίδι και τα ρίχνει ταυτόχρονα σε Στέλλα - Χριστινα.

Φυσικά, το υπέρλαμπρο αστέρι από τα Χανιά το αντιλαμβάνεται και κάνει μία συζήτηση με τη Χριστίνα γιατί κουζουλάθηκε από το ύπουλο παιχνίδι του Αλέξη. Κατά τη συζήτηση αυτή, η Στελλάρα δηλώνει ΝΤΟΜΠΡΑ ότι δεν την ενδιαφέρει ο Αλέξης καθόλου και της αφήνει το πεδίο καθαρό.

Σκηνή δεύτερη: Βλέπουμε την αιθέρια υπαρξη (που κατά καιρούς έχει αναστατώσει τον αντρικό πληθυσμό με τα καυτά σορτσάκια) να περιφέρεται σαν το σκυλάκι του Αλέξη, να φιλιέται με τον Αλέξη, να φοράει το μπουφάν του Αλέξη, να κοιμάται με τον Αλέξη, να τρώει με τον Αλέξη, να κάνει την αναγκη της με τον Αλέξη.

Συμπεράσματα : Το ντουγάνι -κατά κόσμον Στέλλα- φυσικά και την κατευθύνουν, γιατί παιδιά ας μη γελιόμαστε, έξυπνη δεν είναι. Απλά μέχρι πριν το έκανε ο Γιώργος και γενικά αυτό το γελοίο "είμαστε από Κρήτη, το αίμα νερό δεν γίνεται" ενώ τώρα νομίζει οτι την γουστάρει ο Αλέξης και έχει τρελαθεί γιατί προφανώς που να γυρίσει κανένας ωραίος να την κοιτάξει. Οπότε κάνει ό,τι της πει . Κι ο Αλέξης φυσικά χαζός δεν είναι , είδατε και την μάνα του, καταλάβατε νομίζω. Βγήκε εξω, είδε ότι πουλάει ο έρωτας με την άλλη και μπήκε μέσα να το παίξει καζανόβας και να κάνει γουτσου γούτσου με τον νταλικέρη. Ασε που ψήφισε και τη Χριστίνα να μπει -αυτό άραγε το ξέρει η ..."σχέση " του;

Η Στέλλα συνοπτικά, είναι ότι να'ναι. Θα τους δείρει όλους και όλοι φταίνε που αποσυμπιέστηκαν λες και είναι αρχεία WINZIP!!! Το παίζει βαρύμαγκας και λιμενεργάτης όποτε γουστάρει και βρίσκει μια κάμερα κι αρχίζει: " ΦΕΥΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ", "ΦΕΥΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΤΩΡΑΑΑΑΑΑΑ", "ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ" ,"ΘΑ ΤΑ ΣΠΑΣΩ ΟΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ" .

Τον μπούλο κοπελιά!!!! Σε κρατάει κανείς;

Der Kameramorder

Δηλαδή "Ο δολοφόνος με την κάμερα¨. Η απογοήτευση της βραδιάς για'μένα. Εκτός του ότι ο φακός μου είχε αρχίσει να με ενοχλεί, η ταινία με κούρασε σε τέτοιο βαθμό που δεν είχα διάθεση να δω άλλη.

Βασικό στοιχείο της υπόθεσης ήταν οι ταινίες snuff -θα βρείτε ακριβή ορισμό εδω, όσοι έχετε δει το "8 χιλιοστά" με τον Νίκολας Κέιτζ γνωρίζετε ήδη το είδος- και η απαγωγή τριών παιδιών από ένα χωριό. Ενα ζευγάρι που μένει σε εκεινη την περιοχή δέχεται επισκέψεις από έτερο φιλικό ζευγάρι, που μεταξύ των άλλων είναι επί χρόνια φίλοι του άντρα-πρωταγωνιστή της υπόθεσης.

Καθ'όλη την διάρκεια της ταινίας, παρακολουθούμε σπασμωδικές αντιδράσεις, σπασμωδικό σεξ, υστερικές κινήσεις και άκομψες κρίσεις νεύρων και έντασης να παρεμβάλλονται μεταξύ των σκηνών. Υποψίες αρχίζουν να μπαίνουν στα μυαλά των τεσσάρων ατόμων που μένουν στο σπίτι σχετικά με το ποιος είναι ο δολοφόνος των παιδιών αυτών, ο οποίος μάλιστα τράβηξε βίντεο την αποτρόπαια πράξη του και βρίσκεται τώρα σε όλες τις ειδήσεις.

Οι πρωταγωνιστές άλλοτε σοκάρονται, άλλοτε γελάνε, άλλοτε συγκινούνται και άλλοτε απολαμβάνουν το συγκεκριμένο βίντεο κάθε φορά που πετυχαίνουν το αντίστοιχο ρεπορτάζ στην τηλεόραση.Παράλληλα οι σχέσεις μεταξύ τους περνάνε από διάφορα στάδια με ζενίθ την ανακάλυψη μιας κάμερας - επιβαρυντικού στοιχείου- στην αποθήκη τη στιγμή που όλοι ορκίζονταν πως δεν είχαν καμία κάμερα στην κατοχή τους καθώς και την δολοφονία νεογέννητων γατιών.

Τίθενται ζητήματα απιστίας, λανθάνοντος μίσους μεταξύ φαινομενικά κολλητών, ανειλικρίνειας, ζήλειας αλλά και κακίας μεταξύ των ανθρώπων χωρίς ποτέ να καταλήγουμε σε κάποιο βάσιμο συμπέρασμα όσον αφορά την ταυτότητα του δολοφόνου.

Η όλη αυτή μιάμιση ώρα κύλησε με σεξ, πολλές φορές να φτάνει στα όρια του βιασμού, το βίντεο των παιδιων και την αλλοπρόσαλη συμπεριφορά όλων των ηθοποιών και κυρίως του κεντρικού ζευγαριού, που κατά τη γνώμη μου ήταν ένα βήμα πριν την παραφροσύνη.

Στο τέλος, υπονοείται ότι αυτοι τελικά έχουν δολοφονήσει τα παιδιά, μέσω μιας σκηνής κρυφτού που παίζουν -το ίδιο ακριβώς με το βίντεο- αλλά και πάλι τίποτα δεν είναι σίγουρο. Για'μένα προσωπικά, η ταινία ήταν ένα συνεχές και δυσάρεστα κουραστικό μπέρδεμα, που δεν αξίζει να παρακολουθήσεις εάν έχεις κάποια καλύτερη επιλογή.

Τhe myth of the American sleepover

Ή "Ο μύθος της Αμερικανικής Εφηβείας¨, όπως μεταφράστηκε -σοφά κατά τη γνώμη μου- είναι μία αμερικάνικη παραγωγή, η οποία μου κέντρισε το ενδιαφέρον κυρίως λόγω του οξύμωρου σχήματος "αμερικανικού" και "Φεστιβάλ Κινηματογράφου".

Το στόρι της ταινίας είναι πάνω κάτω το εξής: παράλληλα πυτζάμα πάρτυ (κυρίως κοριτσιών) που γίνονται την ίδια μέρα -ή καλύτερα νύχτα- και την απομυθοποίηση του τρίπτυχου σεξ- ποτό- ναρκωτικά που επικρατεί γι'αυτά. Κορίτσια να κάνουν -συγχωρείστε με για την έκφραση- μα@#$$@ με and/or για αγόρια, αγόρια που ψάχνουν απεγνωσμένα να κάνουν γνωριμίες, λανθασμένα νομίζοντας ότι η ιδανική εικόνα που έχουν πλάσει στο μυαλό τους για μία κοπέλα είναι και αληθινή. Αυτό που διέκρινα στις σχέσεις και τις συζητήσεις που διαδραματίζονται στα πάρτυ μεταξύ των εφήβων του έργου, είναι έντονο το στοιχείο της βλακείας -πες ότι φταίει το νεαρό της ηλικίας-, ο δισταγμός και ο φόβος.

Τα παιδιά σ'αυτή την ηλικία ξέρουν τα πάντα. Και αυτό τους φοβίζει. Το σεξ πια δεν σημαίνει τίποτα, συμβαίνει παντού, η κατανάλωση αλκοολ χωρίς όρια ήταν ανέκαθεν προσβάσιμη επιλογή, το "χαμούρεμα" αποτελεί πλέον συνήθεια σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Μπορούν να βρουν τα πάντα. Εκτός ίσως από επικοινωνία. Γι'αυτό και νομίζω πως ο δημιουργός επιλέγει να μας δείξει στο τέλος την πραγματική ανάγκη των νέων παιδιών σήμερα, την ανάγκη επικοινωνίας. Γι'αυτό και οι πρωταγωνιστές αποφεύγουν να κάνουν σεξ με τα άτομα που πραγματικά τους αρέσουν, ή ξενερώνουν και απογοητεύονται όταν ανακαλύπτουν ότι η κοπέλα που κυνηγούσαν όλο το βράδυ έχει ήδη φασωθεί με τους μισούς πρωτοετείς. Ο έφηβος ερωτοχτυπημένος -με μία αιθέρια ύπαρξη που συνάντησε στο σούπερ μαρκετ- τελικά την απορρίπτει και καταλήγει εκεί που όφειλε εξαρχής να πάει. Στην κοπέλα που πάντα, ανεξαρτήτως δικών του συναισθημάτων, του εύχεται τα καλύτερα. Ο φοιτητής που ξεκινάει για τρίο, καταλήγει να ερωτευτεί και η μικρή που νόμιζε ότι τρελαίνεται για έναν μεγαλύτερο της, ανακαλύπτει την γελοιότητα του τυπου και αλλάζει πορεία.

Εκτός του ολοφάνερου, δηλαδή της έλλειψης σεξ, η ταινία μου άρεσε και για το ότι σου θυμίζει λίγο εκείνες τις παλιές καλές αναμνήσεις, που μαζευόσασταν όλοι/ες και χαχανίζατε μέχρι τα ξημερώματα μετά από ταινίες θρίλερ της κακιάς ώρας ....

Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν η προβλεψιμότητα, αλλά ξεπερνιέται χάριν της όλης γλυκύτητας της ταινίας.

37 μνήμες

Kαι επανερχόμαστε στο θέμα "Φεστιβάλ"! -Κατ'αρχάς να επισημάνω μετά χαράς ότι ο κύριος Χατζηνικολάου (βλ. Μοντεβιδέο και ΚΙΝΕ) μου απάντησε και με θυμάται (τι καμάρι!) και ευχαρίστως θα μου απαντήσει σε ό,τι άλλο θέλω γιατί δεν πρόλαβε να μου πει όσα σκεφτόταν λόγω έλλειψης χρόνου και θα μου στείλει και υλικό από προηγούμενες ταινίες!!!!!- Φυσικά, εγώ περιττό να αναφέρω ότι μόλις το είδα, καμάρωσα σαν παγώνι -τι ψώνιο-!! Αααχ μιλάω με τον σκηνοθέτη!!!!

Λοιπόν, φτάνει γιατί βγαίνω off topic και κάνω πολύ spam.Θα με μπανάρουν όπως το κόβω.

Το συγκεκριμένο έργο λοιπόν, είναι μία δημιουργία του κ. Σπάρταλη, 37 ετών, εξ'ού και ο αριθμός των μνημών. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ο οποίος ενώ πεθαίνει λόγω ενός τραγικού δυστυχήματος στον δρόμο, ξαναζεί με την τελευταία του πνοή μνήμες της ζωής του.

37 μνήμες, ανάκατες, δοσμένες με τελείως καλλιτεχνικό τρόπο, video art μέσα σε ταινία, με αφήγηση άλλοτε σε πρώτο πρόσωπο μέσω του πρωταγωνιστή (Τζώρτζογλου), άλλοτε σε τρίτο πρόσωπο μέσω μιας γυναίκας (που έπαιζε πολλαπλούς ρόλους στην ιστορία), άλλοτε ταυτόχρονη αφήγηση και από τους δυο.

Η όλη ιστορία διαδραματίζεται γύρω από την αντίληψη των "ιδιοτήτων-ρόλων" που χρησιμοποιούμε στη ζωή μας και το κατά πόσο αυτά που λέμε και κάνουμε όντως είναι κυριολεκτικά, ή αποτελούν απόρροια των συγκεκριμένων ταυτοτήτων και ευθυνών που επωμιζόμαστε την εκάστοτε στιγμή. Με απλά λόγια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είπαμε κάτι και εννοούσαμε αυτό ακριβώς, χωρίς ταυτόχρονα τα λόγια αυτά να έχουν διττή σημασία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην ταινία, ο διάλογος παράνομου ζευγαριου που έχει κάτσει σε μία ταβέρνα:

Αντρας: ΑΑΑ, τι ωραία που είμαστε εδώ, τα φαγητά φαίνονται υπέροχα, ας παραγγείλουμε -Και εννοεί: Πόσο χαρούμενος είμαι που είμαστε εδώ, σε λατρεύω-
Γυναίκα: Ναι, καλά είναι, βέβαια υπήρχαν κι άλλα καλύτερα μέρη... -Κι εννοεί : Ο άντρας μου είναι πολύ καλύτερος αλλά αφού δεν μου δίνει προσοχή θα αρκεστώ σε'σένα-

Κ.Ο.Κ.....

Η ταινία κλείνει με την φράση " Η ευτυχία που κυνηγάς είναι το είδωλο της αγοράς", το οποίο όπως μας είπε και ο σκηνοθέτης-καλλιτέχνης video art είναι και μέρος του μηνύματος της ταινίας.

Εγώ κρατάω και το "Εγώ δεν έζησα ποτέ, έχω σκηνοθετήσει τις αναμνήσεις μου" που το βρήκα καταπληκτικό, όπως επίσης και την κυρίαρχη φράση που επικρατεί στην ταινία και που τελευταία φορά επαναλαμβάνεται από το στόμα ενός μιρκού παιδιού με τόσο γλυκιά αφέλεια και ειλικρίνεια "Και το σχολείο τίποτα είναι, όλα τίποτα είναι, εκτός από το παγωτό".

Οι 37 μνήμες αποδεικνύουν για'μένα αφενός το πόσο διαφορετική μορφή μπορεί να εχει μία ταινία, με εικόνα να τείνει περισσότερο προς πίνακα παρά προς πλάνο και αφετέρου την ύπαρξη ατόφιας δημιουργικότητας παρά μίμησης και επανάληψης του χιλιοχρησιμοποιημένου υλικού.

Μοντεβιδέο - ΚΙΝΕ

MONTEVIDEO (ο σύνδεσμος σας μεταφέρει στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ κινηματογράφου, στις πληροφορίες της ταινίας)

Η αλήθεια είναι ότι εάν δεν προβαλλόταν "υποχρεωτικά" πριν τις "37 μνήμες" που είχα επιλέξει, δεν θα το διάλεγα. Το πρόγραμμα με τις ταινίες και τις περιλήψεις τους, το αγόρασα -δίνοντας το αστρονομικό ποσό του ενός ευρώ- αφότου είχαμε κόψει εισιτήρια, οπότε δεν είχα ιδέα περί τινος πρόκειται. Η περίληψη που διάβασα, δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα:

Το Μοντεβιδέο ως μεταφορά της κατάστασής μας.
Και η κατάστασή μας επείγει.
Ενώ προσπαθούμε να τραβηχτούμε έξω,
παραμένουμε μέσα περιμένοντας υπομονετικά.
Και κάνουμε κάτι με ό,τι έχουμε.
Ναι, θα θέλαμε
να είμαστε μακριά,
στο Μοντεβιδέο.
Ίσως είμαστε ήδη εκεί –


Οταν δε, παρατήρησα και το "no dialogue", ανησύχησα. Αλλά σκέφτηκα, θα την δούμε μωρέ και τι έγινε, στο φινάλε μια εμπειρία είναι.Φτάνουμε σε κάποια φάση, περπατάμε, βρίσκουμε εύκολα την αποθήκη, παρατηρώ κόσμο. Οι περισσότεροι νέοι, δύο παιδιά -Αγγλοι- στέκονται πίσω μας, ζευγάρια κάθε ηλικιών κουβεντιάζουν, ένας πανύψηλος τύπος με γυαλιά και μαλλιά αλά Αϊνστάιν κάθεται σε ένα τραπεζάκι, δύο κοπελιές μας κοιτάνε -η μία μου κάνει εντύπωση,έχει ένα καταπληκτικό κούρεμα αγορέ κοντό πορτοκαλί απ'τη μία και κουρεμένο με την ψιλή από την άλλη, μαύρα κοκάλινα γυαλιά και κόκκινο παντελόνι-. Μπαίνουμε κατά τις 22:25.

Αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη, ψόφος. Κάνω την χαζή κίνηση να βγάλω το μπουφάν γιατί στην αρχή δεν το αντιλαμβάνομαι αλλά το ξαναβάζω αμέσως. Πολύ χάλια ή και καθόλου θέρμανση δυστυχώς -ελπίζω αύριο να μην έχουμε τα ίδια-. Ο κύριος από κάτω μας συστήνει τους δημιουργούς (κ. Χατζηνικολάου από τους ΚΙΝΕ, κ. Σπάρταλης για τις 37 μνήμες). Χαρά εγώ που βλεπω και τους δημιουργούς από κοντά, δεν είχα ιδέα ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.

Ξεκινάει η ταινία. Αποτελούνταν όλη από πλάνα. Πλάνα μίας και μόνο εικόνας. Που κρατούσαν για 30,60,150,200 δευτερόλεπτα. Πλάνα ακίνητα. Το πάτωμα. Το κρεβάτι. Ενας βράχος μέσα στην ομίχλη. Ενα άδειο μπωλ. Η πλάτη μιας γυναίκας που κοιμάται. Μανταρίνια. Δέντρα. Μία θάλασσα να ξεπροβάλλει αναμεσα από δύο πολυκατοικίες. Ενας κισσός κάτω από ένα μπαλκόνι - το πλάνο επαναλαμβανόταν σε διαφορετική εποχή -. Ξανά το πάτωμα, με το φως του ήλιου να πέφτει πάνω του. Κλειστά παντζούρια. Μια γυναίκα σε ένα ποτάμι. Αμέτρητα τέτοια πλάνα χωρίς να φανεί ποτέ κανένας άνθρωπος -το πρόσωπο του-. Η 60λεπτη ταινία έκλεισε με ένα 3λεπτο, μπορεί και 5λεπτο πλάνο σύννεφων να περνάνε πάνω από έναν λόφο το χάραμα ενώ ακούγονται προς το τέλος της ταινίας και κάποιοι ήχοι, όπως αυτός λίγο πριν ξεσπάσει καταιγίδα και πετεινοί.

Τελειώνει η ταινία που ουσιαστικά αποτελούνταν από εικόνες χωρίς φαινομενικό ειρμό. Η μισή αίθουσα έχει αδειάσει, ενώ τα αρχικά γέλια διαδέχονται τώρα οι σχολιασμοί και ειρωνείες. Η επόμενη ταινία προβάλλεται αμέσως. Ωστόσο εγώ, δεν θα μιλήσω τώρα για εκεινη, θα περάσω στο μέρος όπου μπορέσαμε να ρωτήσουμε τον σκηνοθέτη- δημιουργό, τις απορίες μας. Αυτό το μέρος, δεν ξέρω αν το ανέφερα, με ενθουσίασε ακόμη περισσότερο κι από την ίδια την ταινία. Μπορείς να μιλήσεις με αυτόν που έφτιαξε την ταινία, την ώρα ακριβώς που την είδες, να ρωτήσεις και να πάρεις απαντήσεις για αυτά που σε απασχόλησαν όταν την έβλεπες.

Ο "ΚΙΝΕ" εμφανώς συνεσταλμένος αρχικά, αμήχανος, κοιτάει το πάτωμα και συστήνεται. Μετά το τέλος της ταινίας όμως, αναθαρρεύει και μας δηλώνει ότι δεν έμεινε ευχαριστημένος γιατί κατά την διαρκεια της προβολής, υπήρχε μία μόνιμη "σάρωση" προς τα δεξιά που δεν υπήρχε στην ταινία του. Πέφτουν οι ερωτήσεις βροχή: "Γιατί κάνατε αυτήν την ταινία," "Τι θέλατε να κοινωνήσετε", "Ποιο ήταν το μήνυμα" . Ο "ΚΙΝΕ" -βρίσκω το όνομα ΚΙΝΕ πολύ πιο ωραία από ένα απλό Χατζηνικολάου, οπότε έτσι θα τον αναφέρω-, σε κάποια φάση τα παίρνει και αφού έχει εξηγήσει ότι απλά βιντεοσκοπούσε υλικό εδώ και χρόνια και διάλεξε εικόνες για να φτιάξει αυτή την ταινία, συνεχίζει λέγοντας ότι ήθελε να φτιάξει την ταινία, για να την φτιάξει και απαντά νευριασμένος στον επίμονο θεατή " Οσο για το μήνυμα που συνεχώς ρωτάτε, θα δανειστώ την φράση του ....-δυστυχώς δεν άκουσα ποιανού ήταν- "Δεν είμαι ταχυδρόμος".

Εν τω μεταξύ εγώ να προσπαθώ να βρώ μία σύνδεση μεταξύ των εικόνων και να μην μπορώ. Λέω, θα ρωτήσω, μήπως μου κάνει τη χάρη και με διαφωτίσει "Με βάση ποια κριτήρια επιλέξατε από το υλικό χρόνων να χρησιμοποιήσετε αυτες τις συγκεκριμένες εικόνες για την σύνθεση της ταινίας;" Με κοιτάει, με ξανακοιτάει, κοιτάει το πάτωμα, με ξανακοιτάει απορημένος, παύση. "Δεν ξέρω" μου λέει. "Δεν νομίζω ότι υπήρχαν κριτήρια, έβαλα καθαρά αυτές που μου ήρθαν στο μυαλό, πέραν αυτών που είναι ίδιες αλλά σε διαφορετικές εποχές. Δεν είχα στο μυαλό μου όταν την έφτιαχνα τίποτα συγκεκριμένο, παρά μόνο ότι θα ενώσω εικόνες" .

Η αφοπλιστική ειλικρίνεια αυτή με εντυπωσίασε. Εγώ να ψάχνω απεγνωσμένα να συνδέσω τμήματα ασύνδετα. Σαν να πρέπει υποχρεωτικά κάτι να σημαίνουν. Σαν να μην κάνεις ποτέ κάτι μόνο και μόνο για την απόλαυση την δική σου, χωρίς να σε νοιάζει τι θα καταλάβει ο άλλος.

Τι εντυπώσεις εχω από αυτή την ταινία; Είναι δύσκολο και νομίζω, το λιγότερο άδικο, να κρίνω εγώ την ταινία, γιατί ούτε εμπειρία θεωρώ ότι έχω αλλά ούτε και κατάρτιση και ειδίκευση επί του θέματος. Αλλά θα μιλήσω για την αίσθηση που μου άφησε φεύγοντας. Λοιπόν, όσο βαρετή κι αν μοιάζει εκ πρώτης όψεως, μπορώ να πω ότι μερικά από τα πλάνα με έκαναν να αναρωτηθώ πόσες φορές έχω δει στη ζωή μου τις συγκεκριμένες εικόνες. Πόσο μονότονα ίδια είναι η ζωή. Πόσο αφόρητα απαράλλακτες απαραμένουν κάποιες εικόνες, έστω και σε παραλλαγές τους. Σε τι υπερβολικό βαθμό ζούμε με τον ίδιο τρόπο, βλέπουμε τα ίδια πράγματα κι όμως, όσα εκατομμύρια φορές κι αν τα δούμε, δεν τα βλέπουμε πραγματικά. Γιατί αν τα βλέπαμε, αν τα προσέχαμε, θα τα είχαμε βαρεθεί. Τους 4 τοίχους, το κρεβάτι, το σεντόνι που κάθε μέρα φτιάχνουμε για να το ξαναχαλάσουμε, το πάτωμα που περπατάμε. Αν μπορούσα να μετρήσω πόσες φορές έχω κοιτάξει τα σύννεφα, τον ουρανό, τη θάλασσα, τόσο ίδια όλα. . .

Δεν ξέρω αν ο ΚΙΝΕ έχει την ίδια εντύπωση. Αυτός απλά αποτύπωσε ό,τι παρατηρούσε. Εγώ πάντως πήρα μια γεύση ματαιότητας. Ισως ήταν επειδή είδα την ταινία, ίσως όμως να ήταν επειδή την είχα ανέκαθεν την αίσθηση της ματαιότητας αυτόυ του κόσμου.