Ένα θα σας πω...

...ακούω Σφακιανάκη αυτή τη στιγμή. Παίζει και να είναι η πρώτη φορά. Και μάλιστα προηγουμένως άκουσα -επιτέλους- το άσμα "δεν ταιριάζουμε σου λέω" του Παντελή Παντελίδη. Παίζοντας πόκερ. Κάτι τερμάτισα αλλά το ψάχνω ακόμη.

 

(Παράλληλα, περπατάμε παράλληλα)

 

Σήμερα είχα μία συζήτηση με το @enikos_gr σχετικά με τον τίτλο μιας είδησης. Συγκεκριμένα ανέφερε "Σε χαμηλές θέσεις τα ελληνικά πανεπιστήμια" με λινκ αυτό. Θεώρησα πως ο τίτλος ήταν παραπλανητικός, διότι αυτή η "θέση" ήταν αποτέλεσμα μίας μόνο μέτρησης του QS World University Ranking ενώ υπάρχουν άλλες μετρήσεις, πρόσφατες μάλιστα, όπως της Webometrics η οποία κατατάσσει το ΑΠΘ στην 177η θέση μεταξύ 20,000 πανεπιστημίων παγκοσμίως, με άλλα δύο ελληνικά πανεπιστήμια να κατέχουν περίοπτες θέσεις στην πρώτη 400άδα. Υπενθυμίζουμε σε αυτό το σημείο πως πρόκειται για ΔΗΜΟΣΙΑ πανεπιστήμια ενώ στη λίστα υπάρχουν και ιδιωτικά.

 

(Μήπως είμαι τρελός, μήπως τα'χω χαμένα)

 

Σχολίασα λοιπόν, το κατά τη γνώμη μου παραπλανητικό του τίτλου, ο οποίος αφήνει τον αναγνώστη με την εντύπωση ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν πάρει την κατιούσα, κάτι που είναι εν μέρει αλήθεια, αν πιστέψουμε την μέτρηση της αναφερθείσας εταιρείας (QS). Κάτι πήγε εκεί να μου πει ο ενικόςτζιαρ, ότι λέει αυτή είναι η δική μου διαφορετική άποψη, αλλά του απάντησα ότι δεν έγκειται θέμα άποψης αλλά παραπλάνησης. Αν διαβάζει κάποιος, θα ήθελα μία γνώμη. Δεν έχω δίκιο; Δεν είναι ο τίτλος παραπλανητικός; Μία μέτρηση αποτελεί αδιάψευστο γεγονός; Και αν ναι, γιατί όχι να μην είναι της Webometrics; Οπως και να'χει, εφόσον δηλώνεις κάτι τόσο βαρυσήμαντο, δεν οφείλεις να ξεκαθαρίσεις ότι είναι η είδηση αυτή προκύπτει από την εταιρεία τάδε; Και γιατί όχι, να αναφέρει στο άρθρο ότι υπάρχει μέτρηση που την διαψεύδει;

 

(Ολα τα σ'αγαπώ, αξίζεις να στα πω)

 

Εν πάσει, πήρε αρκετή ώρα η συζήτηση. Νομίζω ότι το δίκιο είναι με το μέρος μου.

Σε άλλα νέα, δουλειά δεν υπάρχει, ο κόσμος δυσκολεύεται, αργεί και στις πληρωμές του.

Ετοιμαζόμαστε να δούμε μία ταινία, μάλλον την "Πλεκτάνη" ή "το Μυστικό του Ποταμού".

 

(Οι αγάπες χάνονται, σβήνουν σαν τ'αστέρια)

 

Και κλείνω με αθάνατο, υπέροχο Μητροπάνο

 

(Πώς να γλυτώσει μάτια μου, ο ένας απ'τον άλλο)

 

Ε, γύρισα νωρίς!

Ανάμεσα στα περιστατικά που μου έχουν συμβεί, θυμόμασταν τις προάλλες και ένα ακόμη που δεν το έχω γράψει. Σήμερα και μέχρι αυτή την ώρα μου διαφεύγει.ΑΑΑΑΑ! Μόλις επανήλθε!

 

Υπότιτλος: TOP κουλών που μου έχουν συμβεί!

 

 

Λοιπόν, ήταν μία από τις αμέτρητες συναυλίες του Χατζηγιάννη στο Θέατρο Γης. Πριν πολλά χρόνια, αμάξι δεν είχα άρα πριν το 2007. Σεπτέμβριος καλή ώρα. Λοιπόν, πληρώσαμε να δούμε τον Μιχάλη (θα το προσπεράσετε), ήρθε η ώρα της επιστροφής. Μετά από 6 επαναλήψεις του "Χερια Ψηλά "  είχε περάσει 12, λεωφορεία νόου, ταξί νόου, διότι τα είχαν πάρει όλα οι πρώτοι. Οπότε αρχίζουμε κι εμείς ποδαρόδρομο όλη την κατηφόρα, μέχρι τα Πανεπιστήμια. Από εκεί, το μόνο λεωφορείο που περνούσε ήταν το 78 που κάνει την διαδρομή ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ-ΚΤΕΛ. Το παίρνουμε. Κατεβαίνουμε σχετικά κοντά από το σπίτι μου, απέναντι από το σημερινό Grand Hotel Palace επί της Μοναστηρίου. Η Μοναστηρίου για όσους δεν την ξέρουν, δεν είναι δρόμος με σπίτια, αλλά ως επί το πλείστον καταστήματα, ιδιαίτερα σχετικά με αυτοκίνητα (η άχρηστη λεπτομέρεια της ημέρας).

 

Εν πάσει, κατεβαίνουμε με σκοπό να πάρουμε ταξί από'κει. Βρισκόμαστε, εγώ και κολλητή στη στάση του λεωφορείου, όπου κάθεται στο παγκάκι ένας τύπος. Από πίσω,αλάνα, και σε ορισμένα σημεία, ψηλά χόρτα. Ορατότης, ελάχιστη. Σκοτάδι πλην της μίας λάμπας δίπλα. Λέμε, δεν πάμε κοντά του, άσε, στεκόμαστε δίπλα, κάτω από την στάση και περιμένουμε. Τον βλέπουμε, κοιτάει. Μας ρωτάει αν περιμένουμε λεωφορείο, λέμε "όχι, ταξί". Να μην τα πολυλογώ, προσπαθεί να μας πιάσει την κουβέντα.

 

Σε κάποια φάση, σηκώνεται η κολλητή λίγο παραδίπλα γιατί βλέπει ένα ταξί, πηγαίνει προς το δρόμο να κάνει νόημα. Και ΤΟΤΕ συμβαίνει. Ετσι όπως μου μιλάει αυτός και με ρωτάει τα διάφορα, γυρνάω το κεφάλι μου τυχαία  προς το μέρος της αλάνας και βλέπω μία σκιά να τινάζεται και να κρύβεται πίσω από τα χόρτα, ενώ φαίνεται στην άκρη και το μπροστινό μέρος ενός βαν. Να, τέτοιο.

 

Τρόμος, κόβονται πόδια, ύπαρ, εβριθινγκ και σχεδόν τρέχοντας πιάνω αγκαζέ την κολλητή και απομακρύνομαι προς την λάμπα και τον δρόμο.Ευτυχώς σε 2' περνάει ταξί, το παίρνουμε και φεύγουμε.

 

Για την ιστορία, η αλάνα αυτή  υπάρχει ακόμη αλλά τα χόρτα τα έχουν κόψει και υπάρχει απόλυτη ορατότητα. Προσπερνάμε λοιπόν αυτό το τυχαίο περιστατικό που θυμηθήκαμε, συνεχίζοντας.

 

Τα παιδιά μου πήραν το lower. Πολύ χάρηκα, εγώ νομίζω πιο πολύ απ'τα παιδιά!

 

Σήμερα μου ευχήθηκαν πολλοί.Πάρα πολλοί για μία γιορτή που συνήθως ούτε εγώ δεν θυμάμαι. Μέχρι και το βαθύ, σε ντι-εμ.

 

Πήγαμε και στα σεμινάριά μας και φέτος. Καλά το MET θεϊκό ξενοδοχείο. Εκεί θέλω να πάω (κάτι δικά μου).Διάλεξα και τα βιβλία που θα κάνω φέτος. Θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές.

 

Ακόμη δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα της ΕΚΔΔ. Οχι τίποτ'άλλο, τα περιμένω να γελάσω.

 

Ξεκινήσαμε να βλέπουμε μία σειρά, το Missing (2012), σε 10 επεισόδια τελειώνει, είναι αρκετά καλή.

 

Επίσης μία που είδα ένα επεισόδιο και μ'άρεσε ήταν ένα με Roughness, κάτσε να το ψάξω...αχα! Necessary Roughness .

 

Καλά, έχω ξεσκιστεί σε South Park, όπως παλιά, θα μου επιτρέψετε μερικό Καρτμαν, έτσι;

 

 

 

 

 

 

 

 

Aυτά!

 

Bούλα Παπαχρήστου - Χ.Α

Εξαιτίας ενός ρατσιστικού σχολίου στο twitter, απαγορεύτηκε η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες  στην αθλήτρια Βούλα Παπαχρήστου.

Το σχόλιο της παρατίθεται αυτούσιο εδώ

Και ορίστε και ένα print screen σε περίπτωση που αποφασίσει να το σβήσει από τον λογαριασμό της αργότερα

 Η Παπαχρήστου αποβλήθηκε από τους αγώνες γι'αυτό το σχόλιο, μετά την κατακραυγή που δέχτηκε από πλήθος χρηστών του κοινωνικού μέσου δικτύωσης για ρατσιστική και απρεπή συμπεριφορά. Η αθλήτρια είχε προ ημερών συγχαρεί τον εκπρόσωπο τύπου της Χρυσής Αυγής, Ηλία Κασιδιάρη για την ονομαστική του γιορτή και είχε ανεβάσει στο διαδίκτυο φωτογραφία με όπλα της εν λόγω οργάνωσης - κόμματος, γνωστής για την ρατσιστική της ιδεολογία.

Το θέμα που τίθεται με αφορμή την αποβολή αυτή, δεν είναι απλό και σίγουρα δεν είναι εύκολο να αποφασίσεις εάν διατείνεσαι θετικά ή αρνητικά επί αυτού.

Ζούμε, έστω τυπικά, υπό δημοκρατικό πολίτευμα. Ο καθένας μπορεί να εκφράζει την άποψη του έστω κι αν αυτή είναι ακραία. Θεωρητικά, ένα ρατσιστικό σχόλιο μπορεί να βρει τόσο υποστηρικτές, όσο και εχθρούς. Λογικό επακόλουθο, εάν το σχόλιο γίνεται από κάποιον επώνυμο, να έχει και μία μεγαλύτερη βαρύτητα, λόγω και της δημοσιότητας. 

Το δίλημμα που θέτω είναι το εξής: εάν συμφωνούμε με τον αποκλεισμό της από τους ΟΑ, αρα βρίσκουμε και την διαδικασία αυτή σωστή. Δηλαδή την απαγόρευση του αναπόσπαστου και θεμελιωδους δικαιώματος ενός ανθρώπου να εκφράσει την άποψη του (δεν εξετάζουμε αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε). Είμαστε σύμφωνοι με την φίμωση λόγου και αν το αναλογιστούμε, είμαστε σύμφωνοι με τον τρόπο που αντέδρασε ο Κασιδιάρης, όταν η Δούρου είπε κάτι με το οποίο εκείνος διαφωνούσε. Διότι κι εμείς, με την παραδειγματική τιμωρία της αθλήτριας, πράττουμε ανάλογα. Ισως όχι με φυσική,άμεση βία, αλλά με έμμεση. Το να χάνεις τη δουλειά σου για κάτι που λες, δεν είναι βία;

Το δεύτερο μέρος του διλήμματος. Μπορούμε να αποδεχτούμε τον ρατσισμό; Μπορούμε να ακούμε τέτοιες απόψεις και να μένουμε αμέτοχοι; Αρκεί η απλή περιθωριοποίηση; Και κυρίως, είναι αποτελεσματική; Τα περιστατικά βίας αυξάνονται, ο ρατσισμός και ο φασισμός γίνονται καθημερινό φαινόμενο, νέα παιδιά πείθονται από την σκόπιμα απλουστευμένη λογική και ιδεολογία τους. Είναι σωστό να επιτρέπουμε στον καθένα να προσβάλλει ανθρώπους, να στοχοποιεί κοινωνικές ομάδες, να επιτίθεται σε μειονότητες;

Μετά από σκέψη, καταλήγω στο ότι ο αποκλεισμός της αθλήτριας, δεν αποτελεί λύση, τουλάχιστον χρήσιμη. Η "τιμωρία" της αφενός δεν της δίνει την ευκαιρία να καταλάβει μόνη της το λάθος της σκέψης της και αφετέρου αποτελεί έναυσμα ρατσιστικών μερίδων του ελληνικού πληθυσμού (συμπεριλαμβανομένης και της Χρυσής Αυγής) για καταγγελίες περί καταπάτησης των ανθρωπινων δικαιωμάτων. Ναι, δίνουμε λαβή στην Χρυσή Αυγή να χρησιμοποιήσει τη φράση "Υπερασπιζόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα".

Προχειρότητες τύπου "φιμώνουμε όποιον είναι ρατσιστής" εκτός του ότι είναι ρατσιστικές, ενισχύουν και το φαινόμενο αντί να το αποτρέπουν. Η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος θα ήταν ιδανικά, η θωράκιση του μυαλού μέσω της παιδείας και της πραγματικής (και όχι παπαγαλιστικής) μόρφωσης. Ως γνωστόν, το πρόβλημα αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά από την ρίζα του. Η ημιμάθεια, ο φανατισμός, τα ΜΜΕ, ο κοινωνικός περίγυρος, αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την διαμόρφωση ενός ανθρώπου. Οφείλουμε ως κοινωνία να ενημερώσουμε, να διδάξουμε και να νουθετήσουμε τις γενιές που έρχονται, όχι χρησιμοποιώντας ως μέσο την παραδειγματική τιμωρία, αλλά την ίδια την αλήθεια. Η Ιστορία προσφέρει άφθονα παραδείγματα· τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας συντελέστηκαν απο ρατσιστές. Ανθρώπους που μισούσαν άλλους ανθρώπους χωρίς λόγο,χωρίς αιτία.

Αυτή είναι άλλωστε και η βασική αδυναμία αυτού του δόγματος. Ο ρατσισμός δεν έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Υπάρχει απλά. Αυτοτροφοδοτείται. Το μίσος που έχει κάποιος για τον εαυτό του το εξωτερικεύει,το στρέφει σε άλλους. Υπό κανονικές συνθήκες, είναι πολύ εύκολο να τον πολεμήσεις. Στην σημερινή πραγματικότητα όμως, βρίσκει ιδανικό και εύφορο έδαφος να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί. Για τον λόγο αυτό, τέτοιες κινήσεις όπως η σημερινή, θεωρώ πως μπορεί να αποβούν μοιραίες, μακροπρόθεσμα.

Θα ήθελα να κλείσω με ένα ερώτημα.

Το να εύχεσαι να πεθάνει κάποιος γιατί είναι ρατσιστής, τι σε κάνει εσένα;