Δημοσιοποίηση φωτογραφιών από ΕΛ.ΑΣ

Γιατί μπορεί.

Παρατίθεται το λινκ της ΕΛ.ΑΣ  για να δείτε κι εσείς το πάθος με το οποίο εκτελεί το .. καθήκον της η αστυνομία.

Η ΕΛ.ΑΣ έκρινε αναγκαίο και ωφέλιμο να αναρτήσει τις φωτογραφίες αλλά και τα προσωπικά στοιχεία διαδηλωτών που σύμφωνα με την ανακοίνωση της : "...συμμετείχαν σε ομάδες ατόμων που εκδήλωναν επιθέσεις σε βάρος αστυνομικών δυνάμεων..."

Συγκεκριμένα, η αστυνομία αιτιολογεί αυτή την δημοσιοποίηση αναφέροντας τα εξής: "Η δημοσιοποίηση των στοιχείων ταυτότητας και των φωτογραφιών των παραπάνω κατηγορουμένων, λόγω της ιδιαιτερότητας των ενεργειών τους, κρίθηκε απαραίτητη για την πρόοδο της προανάκρισης, καθώς διερευνάται τυχόν διάπραξη και άλλων αξιόποινων πράξεων από τους ίδιους."

Στην ίδια ιστοσελίδα, στις ανακοινώσεις, ας πούμε Σεπτεμβρίου, αναφέρονται 5 συλλήψεις: 

 "Δικογραφία για κακουργηματικής φύσεως φοροδιαφυγή από πέντε (5) εταιρείες, Συνελήφθησαν, για την υπόθεση αυτή, πέντε (5) ημεδαποί, από τους οποίους τρεις Πρόεδροι & Διευθύνοντες Σύμβουλοι, ένας επιβλέπων λογιστής και ένας διαχειριστής των εταιρειών "

 Τα εγκλήματα που αναφέρονται παραπάνω ωστόσο δεν θεωρούνται αρκετά σοβαρά, ωστε να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία των συλληφθέντων (οι οποίοι εξέδιδαν και λάμβαναν εικονικά τιμολόγια ύψους 5.892.704,43 ευρώ) και φυσικά ούτε και οι φωτογραφίες τους. 

Η συστηματική αυτή επιλογή της ΕΛ.ΑΣ να δημοσιοποιεί στοιχεία διαδηλωτών αλλά και ιερόδουλων στο παρελθόν (που όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ήταν όλες οροθετικές) αλλά να αποκρύπτει στοιχεία εγκληματιών, παιδεραστών, φοροφυγάδων κ.α κάθε άλλο παρά λογική μοιάζει.

Την Τρίτη το πρωί ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, κ. Δένδιας ανέφερε στον κ. Χατζηνικολάου ότι δεν γνωρίζει κάτι για το περιστατικό για το οποίο βούιζε ο τόπος με τον ΜΑΤ 1236 που "κεφαλοκλείδωσε" μία γυναίκα και την χρησιμοποίησε ως ανθρώπινη ασπίδα.

 Παράλληλα, είπε ότι δεν μπορεί να παρέμβει στην έρευνα που διεξάγεται για τους βασανισμούς αντιφασιστων στην ΓΑΔΑ (θέμα το οποίο τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης φρόντισαν να αποσιωπήσουν, ενώ ο Guardian επέλεξε να δημοσιεύσει το θέμα)

Θα ήθελα να αναλογιστούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που κρίθηκε ένοχος κάποιος αστυνομικός από τον Δεκέμβριο του 2008. 

Άραγε, έχουμε πράγματι δημοκρατία; 

 

Dublin's Trap - by Bryan Carter

The summary of the documentary can be found on the title of this post

I must say that being Greek, it felt rather peculiar watching a film about my country, actually made by a foreigner. However, I was astonished by the vast amount of information I was given, such as the statements of the leader of "Chrisi Avgi"  (a neo-fascist group), concerning the fate of migrants should he gains total control of the country. He answered "Surprise!" Now, even more surprising is the fact that according to recent surveys, this very political party is expected to receive 5% of the Greeks' votes. It makes one wonder about what is worse: the future of this country due to the financial economic crisis or this.

Anyway, this documentary as said by the director himself, is not based so much on mere objectivity as on sympathising with migrants trying to have the opportunity of a better future, yet ending to be treated like animals in a foreign country where no one cares for them. Even worse, their inability to understand the language or to defend for themselves and their human rights makes them easy pray for people who want to take advantage of them, mostly by enslaving them and forcing them to earn a living selling illegal products or  begging at the streets.

Migrants often end up in Greece, trying to get to Europe through our country,  yet being sent back here because of the "Dublin II regulation" : an international law according to which, the "asylum seeker" - AKA "the migrant"-  must be sent back to  the state through which the asylum seeker first entered the EU. Thusly, migrants return here, with nowhere else to go and not a hope to live for. 

While not completely objective, this documentary does try to maintain a global perpective of things, by interviewing both parties, the migrants and the locals. It is clearly illustrated in this film that the modern societies become more and more heterogeneous and therefore ethnicistic and racistic tendencies emerge more often and in a greater extend than in the past.Needless to say, Greece has a history of intolerance towards differentiality, let alone the fascist groups like "Chrisi Avgi" mentiοned above, whose members support beliefs and ideologies usually involving the idea that one's own race is intrinsically superior and has the right to rule others.

The vast majority of migrants in Greece live in terrible conditions, having to put up with hunger, poverty and humiliation. They have no source of steady income while facing the uncertainty of tomorrow. The documentary is a real mind opener to those of course willing to take the leap. And certainly, to those among us who still HAVE a mind to use.

Highly recommended 

6 Budάκια

Η κόκκινη νεράιδα και το Αγιο Πνεύμα - Red fairy in the Holy Ghost (Balaka Ghosh)

Είπαμε και πριν, τίτλος -σύνδεσμος- περίληψη. Μην ξεχνιόμαστε. 

Ντοκυμαντέρ για τη βία κατά των γυναικών. Παιδιά, σόρυ που θα το πω, αλλά κουφάθηκα. Η φωνή ήταν υπερβολικά δυνατά, πολλές λήψεις ήταν χάλια -κάτι που δε με πείραξε τόσο- αλλά αυτό με τη φωνή με κούρασε τρομακτικά. Ηταν και αυτή η κυριούλα χωρίς δόντια, ήταν και η γλώσσα κουραστική, ήταν και 2 μ#λ#κισμένα δίπλα, που μιλούσαν και κατάφερναν να ακούγονται πιο δυνατά από την κυριούλα. Αστα να πάνε.

 

Γυναίκες στην Ινδία καταδικάζονται -μη σας μπερδεύει το "δικάζονται", εννοώ τους δείχνεις και λες "τιμωρείσαι", δεν περιλαμβάνεται καμία δίκη- ως μάγισσες από συγχωριανούς τους επειδή "έτσι τους κάπνισε" ή καλύτερα "επειδή είναι άντρες και μπορούν". Η καταδικη αυτή σημαίνει κοινωνικός αποκλεισμός και αιώνιος στιγματισμός στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη αποκεφαλισμός και θριαμβευτικός γύρος του δολοφόνου με το νεκρό κεφάλι της άτυχης γυναίκας στο χωριό. Το φιλμ ξεκινά με αυτή τη σοκαριστική εικόνα και λίγα μέτρα παραδίπλα να κείτεται το ακέφαλο πτώμα της "μάγισσας". 

Η πρωταγωνίστρια του ντοκυμαντερ, μετά από μία τέτοια εξευτελιστική διαδικασία κατά την οποία την ανάγκασαν να πιει ούρα και να φάει ανθρώπινα περιττωματα, αγωνίζεται προσπαθώντας μέσα από το σάπιο και παρηκμασμένο ανδροκρατούμενο σύστημα να υπερασπιστεί τον εαυτό της αλλά και τις πολλές άλλες γυναίκες που κατηγορούνται ως μάγισσες επειδή αρνήθηκαν να κάνουν σεξουαλικές χάρες ή επειδή είναι αντιπαθείς σε άλλα άτομα. 

Είναι τρομακτικές και μοιάζουν μακρυνές, αλλά οι συνθήκες διαβίωσης των γυναικών στην Ινδία είναι πέρα για πέρα αληθινές. Μακριά από τον "πολιτισμό", το να χάσει μία γυναίκα τη ζωή της αποτελεί καθημερινό και συνηθισμένο φαινόμενο ενώ η εναντίωση και ο υβρισμός ενός αντρός από μία γυναίκα αποτελεί άμεση αιτία πρόκλησης του θανάτου της -συνέβη μπροστά στην κάμερα και είμαι σίγουρη ότι ο μόνος λόγος που η γυναίκα έζησε ήταν εξαιτίας της κάμερας-.

Ενα ντοκυμαντέρ που πραγματικά θα πρέπει όλες οι γυναίκες να δουν, μήπως και αφυπνιστούν. 5 στα 6 Budάκια