Ο Άρης δεν ξέρω τι θα κάνει και αν τελικά θα καταφέρει να ανέβει στη β' εθνική, εγώ πάντως το 2016 έκανα ό,τι εκκαθάριση δεν έχω κάνει σε όλη μου τη ζωή. Συναισθηματικά, φιλικά, επαγγελματικά, υπαρξιακά και χωρο...ταξικά. Αναθεώρησα, έβγαλα ανθρώπους από τη ζωή μου οριστικά, ανθρώπους που σήμαιναν πολλά για 'μένα, ανθρώπους που δεν έλειπαν ποτέ επί χρόνια από τη ζωή μου. Ανθρώπους που με σημάδεψαν, που μοιραστήκαμε πολλές εμπειρίες, που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου επί μακρόν.
Κάποια στιγμή, αναρωτιέσαι τι κανεις. Δεν ξέρω αν έπραξα σωστά, δεν ξέρω καν τι συνέπειες θα έχει όλο αυτό το ξεκαθάρισμα. Αλλά ξέρω ότι το χρειαζόμουν. Το χρειαζόμασταν, όλοι οι εμπλεκόμενοι. Πιστεύω πως μακροπορόθεσμα, θα δικαιωθώ. Ακόμη αγαπάω και πονάω και νοιάζομαι. Αλλά έρχεται ένα σημείο στη ζωή του καθενός (εμένα ήρθε τώρα, με τη νέα φάση) που δεν αντέχεις άλλο, τα έχεις μαζέψει πολύ καιρό, κάποια πράγματα συνειδητά, κάποια άλλα, όχι. Κι εκεί, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που σκέφτεσαι ποια ρέιμπαν να πάρεις και κοιτιέσαι στον καθρέφτη στο κατάστημα οπτικών Καρυπίδης, σε χτυπάει κατακούτελα η συνειδητοποίηση. Πόσο ακόμη θα το αφήσεις να σε τρώει, εκείνο το αίσθημα της αυτολύπησης, της καταπίεσης, του φόβου, της συνήθειας; Και το παίρνεις απόφαση. Τουλάχιστον, εγώ. Δε γίνεται όμως σε μια στιγμή, δε γίνεται εκείνη τη μέρα. Το δουλεύεις χωρίς καν να το ξέρει ο μισός εγκέφαλος.
Κάνεις ένα βήμα όταν απογοητεύεσαι για χιλιοστή φορά, όταν βλέπεις ότι με την καλύτερη σου φίλη σας χωρίζουν πια μίλια επικοινωνίας, όταν συνειδητοποιείς ότι το άτομο αυτό που αγαπούσες και συνεχίζεις να αγαπάς, δεν ήταν ποτέ εκεί. Ούτε εσύ ήσουν, να είμαστε ειλικρινείς. Έκανες πολλά λάθη, τράβηξες χωρίς λόγο ανέφικτες, ανύπαρκτες καταστάσεις, είπες ψέμματα στην προσπάθεια εξιδανείκευσης. Το προσπάθησες, κάποιες φορές από πείσμα, κάποιες από φόβο, κάποιες επειδή δεν είχες επιλογή. Μέχρι που έφτασες στη γραμμή τερματισμού και το κατάλαβες. Όχι αμέσως, ούτε κι εκείνη. Αλλά το ξέρετε και το φοβόσασταν χρόνια. Όμως, ποτέ δεν παύεις να νοιάζεσαι. Ποτέ.
Κάνεις ένα βήμα και σε άλλο σταυροδρόμι. Όταν ο άνθρωπος που ήσουν μαζί, σου έχει καταρρακώσει την ψυχολογία, σου έχει γαμήσει την ύπαρξη και το χειρότερο από όλα είναι αυτό που μόλις πρόσφατα κατάφερες να παραδεχτείς. Το ήξερες από νωρίς, και τον άφησες. Αφού είσαι ίδια, αφού το σίγουρο δεν το εγκαταλείπεις εύκολα, γιατί ζητάς τα ρέστα; Τι κι αν αυτή τη φορά για 'σένα ήταν διαφορετικά; Το έχεις κάνει κι εσύ σε τόσους, γιατί να μην στο ανταποδώσει ένας για αλλαγή; Και μάλιστα εν γνώσει σου; Ίσως ως ένα σημείο, να ένοιωθες ότι το άξιζες, για ό,τι έχεις κάνει εσύ. Ίσως όμως και να ήλπιζες ότι θα αλλάξει. Μέχρι τελευταία στιγμή, ήλπιζες. Παρότι η λογική είναι μια καριόλα που πάντα θα κερδίζει. Όποιος τραβάει στα 17 ή θα καεί, ή θα καεί.
Δεν πειράζει, να είναι καλά. Αυτό μετράει.
Πλήγωσες πολύ κόσμο, πλήγωσες ανθρώπους που δεν σου έκαναν τίποτα, παρά μόνο να θέλουν να είναι μαζί σου. Τους εκμεταλλεύτηκες, όλα κάνουν ένα κύκλο και δεν θα έμενες ατιμώρητη. Και ντρέπεσαι να τους κοιτάξεις στα μάτια. Ντρέπεσαι να παραδεχτείς πως δεν είχες ποτέ σκοπό να νοιώσεις κάτι και ότι το έβλεπες μόνο σαν παιχνίδι. Κι εσύ, καριόλα είσαι.
Τρέχεις για να ξεφύγεις και πάλι θα σε βρουν. ;
Επαγγελματικά, φεύγεις. Εγκαταλείπεις τη χώρα, προσωρινά ή μόνιμα θα δείξει. Κι άλλη εκκαθάριση. Νέα πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, χώρα, σπίτι, κρεβάτι, καζανάκι. Νέα δουλειά, τι δουλειά ακόμη δεν έχει καν καθοριστεί. Τα έχεις ακούσει όλα, από το «να κανεις αυτό που θέλεις, να κυνηγησεις το όνειρό σου» μέχρι «είναι το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου, αφήνεις στρωμένη δουλειά». Και δεν ξέρεις τι από όλα αυτά θα αποδειχτεί αλήθεια. Το μόνο που ξέρεις είναι πως πρέπει να το δοκιμάσεις. Το έχεις ανάγκη. Την εκκαθάριση. Το νέο.
19 Μαίου, λοιπόν. Για να δούμε.
