Dark Illusion - Μανος Καρυστινος

70κατι λεπτα κρατησε η φετινη μου πρεμιερα στο #tiff55 και οφειλω να ομολογησω πως ηταν μεγαλη απογοητευση. 

Καθοτι φετος θα παω σε ακομη λιγοτερες ταινιες λογω εργασιας, προσπαθω να πηγαινω σε καποιες που ακουγονται ή και φαινονται, βασει περιληψης, υποσχομενες· ελπιδοφορες.

Δυστυχως το dark illusion καθε αλλο παρα τετοια αποδειχτηκε. Μια ακομη ταινια με τα γνωστα "ποιοτικα" πλανα και  σκηνοθετικες πινελιες, με ενδιαφερον εως πρωτοτυπο σεναριο που ομως οι επιεικως μετριοι ηθοποιοι αδυνατουν να αναδειξουν. 

Ο πρωταγωνιστης ηταν τραγικος, με την υποτονικοτητα του να ειναι καλυτερη απο την ενταση, σε σημειο που ο θεατης να μπαινει στη διαδικασια να σκεφτει πώς θα μπορουσε ο ιδιος να ερμηνευσει τη σκηνη. Αστειος σε καποιες σκηνες, λυπηρος σε αλλες, το αποτελεσμα δε θα μπορουσε να ειναι αλλο απο τραγελαφικο. 

Οι υπολοιποι ηθοποιοι δυστυχως δεν αποτελεσαν την εξαιρεση με συνεπεια να κοιταζουμε το ρολοι καθε τεταρτο, περιμενοντας εναγωνιως τη ληξη του μαρτυριου. 

Θεωρω πως αυτο ειναι το αποτελεσμα του ελληνικου PR casting. Οταν παιζει γνωστος γνωστου και φιλος φιλου αντι ευλογης επιλογης μεσα απο audition, οσο αξιολογη και φιλοδοξη να ειναι μια προσπαθεια, χαραμιζεται.  

3 στα 11 αστερακια κι αυτο, μονο και μονο επειδη εχω δει το αλλο με μια τρελη να σκουζει πανω σε ενα πλυντηριο επι 1,5 ωρα.

(λινκ απο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1216&SectionID=257&MovieID=2746 )

La Vénus à la fourrure 2013 by Roman Polanski

Clearly downhearted after a disastrous and seemingly endless audition, the producer-director Thomas is about to call it a day when Vanda, appears all of a sudden claiming -demanding, to be exact- she wants to audition for the part of the leading actress. Her clothes, appearance and attitude are evident of her vulgarity, something which obviously annoys Thomas. Unwillingly, he lets her try a few lines, thinking there is no better way to end this torture as Vanda won't take no for an answer.

And then it happens. The minute she reads the lines, she makes the part hers. Vanda is literally tranformed into a sensual, dominant being, the perfect woman for the play. And perhaps, for Thomas.

Never having seen a similar concept of "theatre being incorporated into the cinema" before, it took me by surprise the fact that I quickly adjusted and more than enjoyed this pleasant film. 

The alternation from mere abhorrence to emotional and later on, sexual tension between the two characters could only be described as "unfeigned". Thomas's abnegation of the truth about his inmost thoughts and desires, makes him vulnerable to Vanda who will gladly  manipulate him into granting her every wish and caprice. 

We are virtually watching Thomas's transformation; his gradual liberation from the constraints and restrictions he has been putting up with all these years. During this otherworldly, mysterious night with Vanda, Thomas has the unique chance of fulfilling his destiny which is no other than to serve, obey and surrender to his mistress. Finally, he receives the greatest gift of all; pure and complete helplessness, nothing less than his goddess promised him.

This film is definitely worth watching; if not for the outstanding performances of the two actors,  then certainly for the introduction into the world of the S&M, from a whole new perspective. That of love.

Gravity

«Η ταινία που ξεσήκωσε κοινό και κριτικούς»

Ετσι άκουσα και νόμιζα ότι ήταν καλή αλλά βλέποντας την, κατάλαβα πως ίσως μιλούσαν για άλλο ξεσήκωμα, να πάνε να βρουν τον Γιωργάκη τον Κλούνει και την Σάντρα να τους χώσουν κανά 2 φάπες. 

Υπόθεση: Κατά τη διάρκεια μιας απλής, διαδικαστικής αποστολής συλλογής δεδομένων από έναν δορυφόρο στο διάστημα, Μπουλοκ και Κλούνει δέχονται «επίθεση» από βροχή μετεωριτών που έχει ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί όλο το υπόλοιπο πλήρωμα (οι πρωταγωνιστές που είναι απροστάτευτοι και εκτεθεμένοι γλυτώνουν, εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους οι οποίοι βρίσκονται ΜΕΣΑ στο σκάφος). Μετά αρχίζει ένας αγώνας, ας πουμε για επιβίωση στο αχανές, απέραντο και πανέμορφο διάστημα. Πανικοβάλλεται η Μπούλοκ αλλά ο Κλούνει ως «βετεράνος» πια αστροναύτης, την ηρεμεί, καθοδηγώντας την στον διαστημικό σταθμό προς αναζήτηση βοήθειας. Long story short, τα καταφέρνει η Σαντρούλα.  Μετά παλεύει να φτάσει στη Γη, ενώ έχει κοπεί κάθε επικοινωνία με Χιούστον (αυτό στο Τέξας είναι; Γιατί έτσι μου έχει κολλήσει.)

Από δω και πέρα, σπόιλερ για όσουν δεν την έχουν δει. Γελάω και μόνη μου που τα γράφω αυτά, λες και με παρακολουθεί κοινό για να διαβάζει  τις κριτικές μου. Χου χου.

Υποτίθεται πως βλέπουμε την έκρηξη των συναισθημάτων της ηρωίδας, η οποία μέσα από μία (παντού χωράει) εσωτερική αναζήτηση επηρεασμένη από τον άδικο χαμό της κόρης της, καταλήγει πως προτιμά να πεθάνει και είναι έτοιμη να τα παρατήσει (γαυγίζοντας, λες να φταίει ο Κυνόδοντας;), αλλά την τελευταία στιγμή παρεμβαίνει η δύναμη (ξέρω γω ποια δύναμη, «της θέλησης για επιβίωση» ας πουμε) και αποφασίζει πως πρέπει να παλέψει για να ζήσει.

Λες και την έχεσε πατώκορφα όλος ο περιστερικός πληθυσμός της πλατείας Αριστοτέλους, όλα πάνε σκατά. Η άτρακτος, τα οξυγόνα, τα καύσιμα (ίσως κάτι να είχε παιχτεί και με τον Δία, κυριολεκτικά αυτή τη φορά). 

Κάνε ότι σπας ένα κρακεράκι μπροστά τους αν σου βαστάει

2 δευτερόλεπτα προτού καεί ζωντανή πέφτει στον ωκεανό, μόνο και μόνο για να ανοίξει την πορτούλα και να πνιγεί. Εχοντας παρολίγον πνιγεί (λόγω ασφυξίας) καεί και ξαναπνιγεί (λόγω νερού) διαδοχικά, καταφέρνει να κολυμπήσει (κάπου βρήκε και σε κάτι φύκια, αλλά τα κλώτσησε) για να πάρει επιτέλους την πολυπόθητη ανάσα στη Γη. Τέλος.

Η ταινία άξιζε για να δεις τι σωματάρα έχει η Σαντρα μετά από τόσα χρόνια (θεάρα). Εμ, επίσης άξιζε για το διάστημα. Μη με φέρνετε σε δύσκολη θέση να πω καλά λόγια για τα παιδιά. Εντάξει, δεν ήταν και ο πρωταγωνιστής του «Χειμώνα». Καλοί ήταν μωρέ. Η ταινία ήταν ψιλομαλακιούλα. Πάντως δε συγκινήθηκα. 

6,5 στα 11

Επίσης άξιζε γιατί είχα μια προσωπική αναλαμπή.

Αν μπορούσα να διαλέξω, έτσι θα ήθελα να πεθάνω. Ασφυξία (τι να κάνουμε τώρα), ενώ αιωρούμαι σε μία απεραντοσύνη πολύ μεγαλύτερη από όσο θα μπορέσω ποτέ να συλλάβω με το μυαλό μου με την πιο μαγευτική θέα που έχει δει άνθρωπος: πλανήτες και αστέρια.

Captain Phillips

Αφού το είδα κι αυτό, ας πω και δυο λόγια. 

Το στόρυ ξεκινάει με ενδιαφέρον, πειρατεία στη σημερινή εποχή από ανθρώπους που αναγκάζονται να το κάνουν για να επιβιώσουν ενώ παράλληλα επισημαίνεται και η σοβαρή παράλειψη/έλλειψη προστασίας των εμπορικών πλοίων. Το πλήρωμα κινδυνεύει ανα πάσα στιγμή αφού δεν επιτρέπεται η οπλοφορία αλλά χάριν κέρδους, δεν προσλαμβάνονται κάποιοι ειδικοί φρουροί οι οποίοι να μπορούν να υπερασπιστούν το πλοίο σε ώρα κινδύνου. Μόνο όπλο ενάντια στους πειρατές είναι οι μάνικες του πλοίου και η στρατηγική του καπετάνιου.

Μέχρι εκεί, δηλαδή η πρώτη ώρα του έργου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Οι πειρατές εξανθρωπίζονται, αφού δεν πρόκειται απλά για «κλέφτες», αλλά για ανθρώπους που θέλουν να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί για αυτούς και τις οικογένειές τους, γνωρίζοντας ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο και επικίνδυνο αλλά μη έχοντας εναλλακτική.

Από εκεί και πέρα, γίνεται ό,τι και στον «Ναυαγό». Δηλαδή, όλη η ταινία είναι ο Χανκς. Αν είστε φαν του συγκεκριμένου ηθοποιού, τότε θα σας αρέσει. Συμβαίνει ακριβώς ό,τι και όταν παίζει ο Νίκολας Κέιτζ. Μπορεί η ταινία να είναι καλή, αλλά με αυτή την ερμηνεία, δεν μπορώ να την απολαύσω(με εξαίρεση το «8 ΜΜ»). 

Γνώμη μου είναι ότι η δεύτερη ώρα της ταινίας, μπορούσε άνετα να συμπυκνωθεί σε μισάωρο. Βλέπουμε (ή μάλλον, ήλπιζαν να δούμε) την περιπέτεια, ψυχική και σωματική ενός ανθρώπου που από ένα σημείο και μετά συνειδητοποιεί πως πρόκειται να πεθάνει και ενώ αρχικά κάνει ό,τι μπορεί για να σωθεί, ερχόμενος αντιμέτωπος με συνεχείς απειλές και εμπόδια, τελικά καταφέρνει να συμφιλιωθεί με την ιδέα. 

Ειδικά, στο τέλος η ερμηνεία του δε μου θυμίζει άνθρωπο που συνειδητοποιεί τι συνέβη, αλλά περισσότερο παιδί που του πήραν την πιπίλα. Επαναλαμβάνω, δε μου αρέσει ο Τομ Χανκς. Φταίει βέβαια και μία ακόμη εσωτερική αναζήτηση :)

Χμμ... 6 στα 11 αστεράκια. Για το πρώτο μέρος

Σπόιλερ: 

Στο τέλος σώζεται.

Διεθνες Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης - Review

Η αλλιως, tiff54.

Απ' ο,τι καταλαβα, ειναι πλεον της μοδας ο Σανιτας. Σανιτας, σανιτας αλουμινοχαρτα παντου. Γιναμε Ευρωπη (ξερεις, αυτη του πολιτισμου αλλα ισως και των γιαπηδων). Σε καθε ταινια, ηταν καποια διπλα μου που ανοιγε -χρατσαχρουτσαχρατσαχτουτσαχρατσαχρουτσα- το αλουμινοχαρτο της και εβγαζε το σαντουιτσακι της να το φαει μεσα στην αιθουσα. Αυτα εγω δεν τα καταλαβαινω,αλλα ισως φταιει που δεν ειμαι πολιτισμενη κουλτουρο-ιντελέ. Φετα, ριγανη, αλλαντικα, να γινεται το Ολυμπιον "Πολιτικη Κουζινα" απο μυρωδιες. Τι να πεις... Αμα πειναει ο ανθρωπος.

Απο ταινιες φετος, ξεχωρισα το μις βαιολενς και το ραγισμενα ονειρα. 7 ειδα ολες κ ολες, ντροπη μου, ξερω. Αλλα αμα δουλευεις ως τις 9, ειναι χλωμο να αντεξει το μυαλο παραπανω. Ασε που δεν εχει και προβολες, εγω σε μεταμεσονυκτια δεν ξαναπαω, να τυχω παλι σε καμια του Κωστα του (δε θυμαμαι επιθετο) να τραβαω τα μαλλια μου. 

Το miss violence του Αβρανα, μπορω να πω πως ηταν παραπανω απο καλο, εχω αναφερθει και στο τουιτερ για την αποψη μου. Σκληρο αλλα αληθινο. Αυτη η πλευρα του ανθρωπου, υπαρχει. Δε γινεται να την αγνοουμε, ο,τι αποτυπωσε το εργο, ειναι η καθημερινοτητα καποιων. Οι χαρακτηρες αληθοφανεις, οι ερμηνειες αξιοζηλευτες, ακομη και των παιδιων. Ο ψυχολογικος και ηθικος ξεπεσμος της εποχης, η διαστροφη που κρυβεται πισω απο την ταμπελα του " ησυχου οικογενειαρχη", ολα τοσο οικεια.

Ο Αβρανας, αλλη ιστορια. Ισως να φταιει οτι δεχτηκε πολλη κριτικη. Ισως φταιει οτι ηταν κουρασμενος. Ισως οτι ηταν το κλημα στραβο, τοφαγε κι ο γαιδαρος, δεν ξερω και δε με ενδιαφερει. Οφειλε να ειναι πιο ευγενικος. Το "εριστικος" στην περιπτωση του, ειναι understatement. Τοπ 3 απο ατακες του στο Q&A: 

"διαβασε κανα βιβλιο"

"Αμα νομιζεις οτι αυτο το εργο ειναι σοκαριστικο, εσυ εισαι ευαισθητος, οχι η κοινωνια"

"Δεν εχει καμια σχεση με τον Κυνοδοντα και προτου μιλησετε δειτε το without"

(Ολα, με σνομπ υφος, ετσι;)

Ραγισμενα Ονειρα - the broken circle breakdown

Alabama & Monroe

Κλαμα; Κλαμααα; ΚΛΑΜΑΑΑΑΑ;;;

Ολη η αιθουσα σπαραξε. Η διπλανη μου απο την πρωτη σκηνη με το παιδι μεχρι την τελευταια. Εμενα με επιασε μετα που βγηκα απο την αιθουσα. Μεχρι το αυτοκινητο. Καλα, μεχρι το φαναρι. Ωχουυυ, καλα μεχρι το σπιτι!

Ποναει να επαληθευεται το μοτο σου στη ζωη "πολυ καλο για να ειναι αληθινο". Αν εισαι καλα, δε υπαρχει περιπτωση να εισαι για πολυ. Θα γαμηθει ο Διας, για να μιλησω ευπρεπως. 

Εκπληκτικες ερμηνειες. Σεναριο που ενω εχει ξαναπαιχτει, αναδεικνυεται και ξεχωριζει απο τα αλλα, χαρη σε αυτους τους 2 (ειπαμε, Αλαμπαμα και Μονρο, προσεχε.) Και φυσικα ενα θερμο χειροκροτημα στη μικρη Μειμπελ, για τη σκηνη με το νεκρο πουλι. 

Καλα, ο Χειμωνας και The wild duck εμενα δε μου αρεσαν. Ο χειμωνας σχεδον καθολου, η παπια λιιιγο. Για τον Χειμωνα τα ειπα, ερασιτεχνικη η ερμηνεια του πρωταγωνιστη, βεβαια ειχε μερικες ωραιες στιγμες. Και ο Κουτσολιωτας, τι ευγενικος και συμπαθης! Η αγριοπαπια, εεεεεε... Ξερω γω. Αμα ειναι βαρετο, ειναι βαρετο. Δε σωζεται. Πας νομιζοντας θα δεις μια περιπετεια, ενα σασπενς, κατι. Βγαινεις και αναρωτιεσαι τι εγινε. Η Μπαζακα δε μ'αρεσει (φατε με!). 

Επισης, απ'ο,τι εχω καταλαβει, για να κανεις ταινια που θα παιχτει στο τιφφ πρεπει να εχεις οπωσδηποτε "εσωτερικη αναζητηση -καλυτερα βουβη- ή/και δραμα". Απαγορευεται η κωμωδια. 

Φετος δεν ειχαμε το τσουχτερο κρυο, ουτε τον αερα αλλων ετων, κατι ηταν αυτο. Αλλα επρεπε να πληρωνουμε για τα εισιτηρια, σπαστικο. Το φιλμφεστιβαλ του τουιτερ, απο περσυ την ειδε κι αυτο Αβρανας και εχει παψει τα ριτουι ή σχολιασμους απο φεστιβαλ γκοερς. Χαρη μας κανει. Παλιοψωναρα.

Καλα, μερικοι υποτιτλοι ηταν τραγικοι αλλα κλαιν.

Σπαστικο να βγαινει το προγραμμα 3-4 μερες πριν την εναρξη! 

Τελος, η φετινη πανινη τσαντουλα θα φορεθει πολυυυ και μετα τη ληξη του!

Wild Duck by Yiannis Sakaridis

Μια ταινια η οποια με εξεπληξε ευχαριστα με το θεμα της, καθως το σεναριο ηταν, τουλαχιστον για’μενα, πρωτοτυπο και οι ερμηνειες καλες. 

Δυστυχως, δεν υπηρχε κατι παραπανω. Χωρις ενταση, εως και υποτονικο σε αρκετα σημεια. Ενοιωθες πως μπορουσες να δεις πολλα περισσοτερα, πως σε αυτη την ιστορια θα “κολλουσαν” πολυ πιο σημαντικα κομματια απο αυτα που υπηρχαν.
Ο σκηνοθετης ηταν πολυ ευγενικος, συμπαθητικος και απαντησε με προθυμια σε ολες τις ερωτησεις, μαζι με τον πρωταγωνιστη της ταινιας.
3 αστερακια. Για τα πλανα των τοπιων, για τον υπεροχο καταρρακτη και για τις πολυ καλες ερμηνειες.
Θα προτιμουσα να ηταν εκει και οι αλλοι πρωταγωνιστες, νομιζω το οφειλαν στο κοινο.
ΥΓ.Προσωπικο χαιλαιτ ηταν που ειδα συμφοιτητη μου σε ρολακι μερικων δευτερολεπτων. Αχωνευτος. Γλειφτης. Καριολακι. Αρα επρεπε να το περιμενω, αφου δε χωθηκε στην πολιτικη, οτι θα χωνοταν στη σοου μπιζ. Γεια σου ρε Α. αθανατε παπαρα.

Ο χειμώνας - The winter (by Koutsoliotas)

Αν και η πλειονότητα των κριτικών ήταν κάτω του μετρίου, μπορώ να πω πως αυτό που με κούρασε περισσότερο, ήταν η ερμηνεία του πρωταγωνιστή παρά τα υπόλοιπα.

Διάβασα για “δηθενιά”, πράγμα στο οποίο συμφωνώ εν μέρει, όπως ας πούμε στα ρούχα, το καπέλο, την ομπρέλα, το όλο στήσιμο του πρωταγωνιστή. Πιο πολύ έφερνε σε Johnny Depp στον ρόλο του jack Sparrow.

Στα θετικά, το όλο ύφος, ο φωτισμός και το ζήτημα που αναδύεται μέσα από την ταινία: η υποκειμενικότητα της τρέλας.

To some, madness is a state of mind. To others, it’s a reality.

Miss Violence by Avranas (Thessaloniki International Film Festival)

Πολύ ωραία ταινία, αυτό είναι δεδομένο.Σε αναγκάζει να δεις όσα ηθελημένα προσπαθείς να μη σκέφτεσαι πως υπάρχουν.

Αντιπαθητικός ο Αβρανάς στο Q&A. Δεν ξέρω αν έφταιγε το γεγονός ότι φαινόταν να έχει πάρει ναρκωτικά ή ότι κρατούσε άμυνες απέναντι στις ηλίθιες, προβαρισμένες, προετοιμασμένες ερωτήσεις που πίστευε ότι θα δεχτεί (και δέχτηκε).

Επίσης, μία παρατήρηση - ερώτηση που προέκυψε αργότερα, σκεπτόμενη διάφορες λεπτομέρειες: Είναι σύμπτωση ή επίτηδες διάλεξε ο σκηνοθέτης μόνο όμορφες γυναίκες (σε αντίθεση με τον, επιεικώς, όχι ωραίο πρωταγωνιστή) ; Από την Ελένη ως τη μικρή Αγγελική που αυτοκτονεί, όλες είναι πολύ όμορφες. Γιατί;

Starlet (Σταρλετ)

Starlet by Sean Baker - 53rd Thessaloniki International Film Festival

(review)

This is a film about human relationships and how they can be created, strengthened and maintained even between two completely different people.

Jane wants to decorate her room, so she buys a thermos from Sadie, an old lady who's having a yard sale to get rid of some of her stuff. Things take an interesting turn when Jane discovers a great sum of money hidden in the thermos and starts wondering whether she should return or keep it. Upon visiting grumpy, rude old Sadie, Jane decides to keep the money and help this woman in return. She starts off doing little errands, like taking Sadie to the supermarket or going to Bingo nights with her. She tries to get to know suspicious Sadie, who initially thinks Jane wants to rob her.

After a while, the two women develop a very strange but true relationship; one that can be described as purely friendly. Jane no longer stays at home after work. She prefers to spend lots of her free time with Sadie, also bringing her little dog Starlet with her, something that at first, Sadie reluctantly accepts but later welcomes.

Meanwhile, viewers also get the chance to see how a porn movie or scene is actually shot, as Jane and her roommate are porn stars. They can see what this industry is really about and through the characters of the film, the audience can finally realise how human they are.

The women's relationshion runs deep; so deep that Jane decides to spend all of the money on a journey of the two to Paris, Sadie's favourite place in the whole world. Nothing will ever come between this odd friendship. Not even money.

This film attempts to fairly portray all sides of people's idiosyncrasies and emotions.

7 στα 11 Φισεράκια

Alata (Out in the Dark) - Έξω στο σκοτάδι

Alata (Out in the Dark) by Michael Mayer - 53rd Thessaloniki International Film Festival (Review)

This is the story of two young men, Nimer, a Palestinian Psychology student and Roy, a lawyer who fall in love and try to defy their countries' animosity and hatred. Of course, the terrible relations between Palestine and Israel are known to most people; however this is a completely different aspect of the matter.

The couple faces two major obstacles: one being the mere fact that they're gay and their nationality being the other. Despite hardships and public humiliation of homosexual people in both countries, they engage in a relationship and begin to seek ways allowing them to be together and safe. Everything is compromised when a Palestian friend of the two men, who illegally lives in Israel, is arrested by local police and sent back home where he is attacked and brutally murdered at his village. 

It is now Nimer's turn; Israeli police are willing to let him stay in the country and keep his "guilty" secret (of being gay) if he accepts to work for them by being their informant. In other words, they ask him to betray his family, friends and country. When he naturally says "no", he comes to realise that his student visa has been revoked and he has no right or authorisation to stay in Israel any longer. What is more, his secret is now revealed; his brother kicks him out of the house and the Israeli police are looking for him as he is considered a threat to national security. Roy sacrifices his career so that Nimer can have a chance of getting out of the situation alive and the couple promises to meet in France.

The end of the movie is rather ambiguous; I guess it depends on your personal view. Being a pessimist myself, I think that they are probably never going to meet again.

Even though the story of a gay couple being in great danger has been told before, it never seizes to be an ispiration to people who might see something new in the film.

Direction and script were very interesting. In a few words: Sentiment, humour, agony, injustice.

7,7 στα 11 Φισεράκια

Kame Koummando

"Kame Koummando" του Μανόλη Δαμιανάκη, 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης  Review

Δεύτερη ταινία που είδα στο Φεστιβάλ, η ταινία του Κρητικού σκηνοθέτη Μανόλη Δαμιανάκη, άφησε ήπιες έως αρνητικές εντυπώσεις. Ένας κύριος που παρακολούθησε την ταινία, είπε μετά το τέλος της πως ο κ. Δαμιανάκης είναι ο επόμενος Godard . Βέβαια, ο κύριος ήταν και συγχωριανός του.

Η ταινία αφηγείται με βασανιστικά αργό τρόπο το ταξίδι ενός ηλικιωμένου νεκρού ήρωα(;) στην Ελλάδα προκειμένου να την σώσει από την Τρόικα. Επί 78 λεπτά (που μοιάζουν αιώνας) βλέπουμε τον Κάμε Κουμάντο να περιφέρεται σε ένα μέρος της Κρήτης που κάποτε ήταν στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τον βλέπουμε να ανάβει φωτιές στην ύπαιθρο, να φωνάζει, να ψάχνει, να περιεργάζεται τον κόσμο. Μη φανταστείτε δράση, βέβαια. Οχι, αργά - σιωπηλά - ατελείωτα πλάνα.

Βρίσκει έναν αστυνομικό ο οποίος τον βοηθάει να πάει ως ένα σημείο, όπου εκεί κάτι τύποι με σκυλιά του κλέβουν έναν ασύρματο (με τον οποίο είχε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, πλανήτη ή ό,τι άλλο προήλθε). Στο διάστημα της περιπλάνησής του, συναντάει ένα σκυλάκι, που επειδή κουτσαίνει, το πυροβολεί και το κηδεύει με στρατιωτικές τιμές.

Στο μεταξύ παρεμβάλλονται σκηνές όπου μία τύπισσα με καυτό ντεκολτέ (αλλά όχι ωραία) φωνάζει ότι ο Κάμε Κουμάντο άργησε και γέρνει το κεφάλι γελώντας σατανικά. Ίσως αυτή να είναι η Τρόικα, τι να πω. Πάντως ποτέ δεν συναντιούνται αυτοί οι δύο.

Η ταινία φτάνει στο τέλος της όταν έρχονται κάποιοι τύποι που φωνάζουν  "Μπράβο" "Εσύ θα σώσεις τη χώρα" και άλλα παρόμοια. Μπαίνουν σε μία εκκλησία, ανοίγει μία χωροχρονοπύλη (ή κάτι τέτοιο, έστω) και ο ήρωας φεύγει.

Κατά τον σκηνοθέτη, η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει τον σημαντικό ρόλο και τη θέση της στον γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου και να αναρωτηθεί γιατί οι υπόλοιπες χώρες επιμένουν να μας έχουν σκλαβωμένους. Νομίζω πως η ταινία εμπνέει και προάγει τον πατριωτισμό και τον τοπικισμό μέσω των συμβόλων της, υπάρχει πολλή ελληνική σημαία και Χριστιανισμός. Τίποτα από όλα αυτά δεν μου αρέσει , προσωπικά νομίζω πως υποθάλπτουν τον εθνικισμό. 

Ο σκηνοθέτης,κύριος Μανόλης Δαμιανάκης, απαντά σε ερωτήσεις του κοινού

Έχω προαναφέρει πως ιδιαίτερες κινηματογραφικές γνώσεις δεν έχω. Απλά μου αρέσει το σινεμά. Ανέκαθεν μου άρεσε. Αυτές οι εκφράσεις τύπου "Ο Ταραντίνο συναντά τον Φριτς Λανγκ, ο σκηνοθέτης του Old boy πάει Hollywood" ή "Ο ρωσοπολωνός σκηνοθέτης, φανερά επηρεασμένος από την παράδοση των φιλμ νουάρ και σύμφωνα με τα χιτσκοκικά πρότυπα, δεν διστάζει να βασανίσει τον ήρωά του" δεν σημαίνουν κάτι για'μενα.Όχι γιατί τους περιφρονώ, αλλά γιατί πολύ απλά δεν τους προσέχω, ή έστω "πρόσεχα παλιότερα".

Η ταινία λοιπόν, δεν μου άρεσε. Αλλά από την αίθουσα δεν έφυγα. Το θεωρώ αγένεια. 

4 στα 11 Φισεράκια.

Uncut Family by Costas Zapas

Uncut Family #tiff53 

 

http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1057&SectionID=218&MovieID=2327

Τελευταια ταινια για σημερα,η ταινια του Κωστα Ζαπα που αφησε το κοινο αφωνο (και κουφο).

Κινουμενη και αυτη, στο τριπτυχο οχι διαλογοι - κοντινα πλανα - μακρας διαρκειας πλανα, η ταινια "Uncut Family" η οποια εγκαινιασε το αφιερωμα ”Νυχτερινες Εικονες” του φεστιβαλ, αφησε ηπιες εντυπωσεις.

Οι 3 ηρωες,πατερας, μανα και γιος, βουβοι στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας, ανοιγοκλειναν ματια, κοιτουσαν επιμονα, αναστεναζαν που και που αλλα κυριως, εστεκαν ακινητοι. Η μανα πανω στο πλυντηριο,ο γιος ορθιος, ο πατερας στην κουζινα. Και σα να μην εφτανε η πληξη αυτων των ατελειωτων πλανων, καθε λιγο παρεμβαλλοταν και ο εκκωφαντικος ηχος κατειλλημενου τηλεφωνου. Σε καποια στιγμη αρχισαν να βουιζουν τα αυτια μου.

Δε γνωριζω αν ηταν επιλογη του σκηνοθετη αυτος, οπως και αλλοι υπερβολικα δυνατοι,διαπεραστικοι ηχοι, παντως ηταν μια, επιεικως, ενοχλητικη επιλογη. Ο σκηνοθετης δεν ηθελε να κανει καμια δηλωση. Δεν ειναι το οτι δεν μπορω ταινια χωρις διαλογο. Εχω δει το Μοντεβιδεο. Οσοι το εχουν δει, καταλαβαινουν. Ειναι οτι και αυτη η τεχνη στην Ελλαδα βιωνει κριση. Οχι εξαιτιας της ελλειψης χρηματων, αλλα της ελλειψης εμπνευσης.

Νομιζω οτι το ελληνικο σινεμα πρεπει επειγοντως να βρει το δρομο του. Η κουλτουρα απο μονη της ειναι απλα μια λεξη. Δεν αναγει την ταινια σου σε τεχνη ουτε το αιωνιο πλανο, ουτε η απουσια λεξεων απο μονη της.

Ποσες Φισερ να δωσω; 4 στις 11