Εκκαθαρίσεις

Ο Άρης δεν ξέρω τι θα κάνει και αν τελικά θα καταφέρει να ανέβει στη β' εθνική, εγώ πάντως το 2016 έκανα ό,τι εκκαθάριση δεν έχω κάνει σε όλη μου τη ζωή. Συναισθηματικά, φιλικά, επαγγελματικά, υπαρξιακά και χωρο...ταξικά. Αναθεώρησα, έβγαλα ανθρώπους από τη ζωή μου οριστικά, ανθρώπους που σήμαιναν πολλά για 'μένα, ανθρώπους που δεν έλειπαν ποτέ επί χρόνια από τη ζωή μου. Ανθρώπους που με σημάδεψαν, που μοιραστήκαμε πολλές εμπειρίες, που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου επί μακρόν. 

Κάποια στιγμή, αναρωτιέσαι τι κανεις. Δεν ξέρω αν έπραξα σωστά, δεν ξέρω καν τι συνέπειες θα έχει όλο αυτό το ξεκαθάρισμα. Αλλά ξέρω ότι το χρειαζόμουν. Το χρειαζόμασταν, όλοι οι εμπλεκόμενοι. Πιστεύω πως μακροπορόθεσμα, θα δικαιωθώ. Ακόμη αγαπάω και πονάω και νοιάζομαι. Αλλά έρχεται ένα σημείο στη ζωή του καθενός (εμένα ήρθε τώρα, με τη νέα φάση) που δεν αντέχεις άλλο, τα έχεις μαζέψει πολύ καιρό, κάποια πράγματα συνειδητά, κάποια άλλα, όχι. Κι εκεί, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που σκέφτεσαι ποια ρέιμπαν να πάρεις και κοιτιέσαι στον καθρέφτη στο κατάστημα οπτικών Καρυπίδης, σε χτυπάει κατακούτελα η συνειδητοποίηση. Πόσο ακόμη θα το αφήσεις να σε τρώει, εκείνο το αίσθημα της αυτολύπησης, της καταπίεσης, του φόβου, της συνήθειας;  Και το παίρνεις απόφαση. Τουλάχιστον, εγώ. Δε γίνεται όμως σε μια στιγμή, δε γίνεται εκείνη τη μέρα. Το δουλεύεις χωρίς καν να το ξέρει ο μισός εγκέφαλος. 

Κάνεις ένα βήμα όταν απογοητεύεσαι για χιλιοστή φορά, όταν βλέπεις ότι με την καλύτερη σου φίλη σας χωρίζουν πια μίλια επικοινωνίας, όταν συνειδητοποιείς ότι το άτομο αυτό που αγαπούσες και συνεχίζεις να αγαπάς, δεν ήταν ποτέ εκεί. Ούτε εσύ ήσουν, να είμαστε ειλικρινείς. Έκανες πολλά λάθη, τράβηξες χωρίς λόγο ανέφικτες, ανύπαρκτες καταστάσεις, είπες ψέμματα στην προσπάθεια εξιδανείκευσης. Το προσπάθησες, κάποιες φορές από πείσμα, κάποιες από φόβο, κάποιες επειδή δεν είχες επιλογή. Μέχρι που έφτασες στη γραμμή τερματισμού και το κατάλαβες. Όχι αμέσως, ούτε κι εκείνη. Αλλά το ξέρετε και το φοβόσασταν χρόνια. Όμως, ποτέ δεν παύεις να νοιάζεσαι. Ποτέ.

Κάνεις ένα βήμα και σε άλλο σταυροδρόμι. Όταν ο άνθρωπος που ήσουν μαζί, σου έχει καταρρακώσει την ψυχολογία, σου έχει γαμήσει την ύπαρξη και το χειρότερο από όλα είναι αυτό που μόλις πρόσφατα κατάφερες να παραδεχτείς. Το ήξερες από νωρίς, και τον άφησες. Αφού είσαι ίδια, αφού το σίγουρο δεν το εγκαταλείπεις εύκολα, γιατί ζητάς τα ρέστα; Τι κι αν αυτή τη φορά για 'σένα ήταν διαφορετικά; Το έχεις κάνει κι εσύ σε τόσους, γιατί να μην στο ανταποδώσει ένας για αλλαγή; Και μάλιστα εν γνώσει σου; Ίσως ως ένα σημείο, να ένοιωθες ότι το άξιζες, για ό,τι έχεις κάνει εσύ. Ίσως όμως και να ήλπιζες ότι θα αλλάξει. Μέχρι τελευταία στιγμή, ήλπιζες. Παρότι η λογική είναι μια καριόλα που πάντα θα κερδίζει. Όποιος τραβάει στα 17 ή θα καεί, ή θα καεί. 

Δεν πειράζει, να είναι καλά. Αυτό μετράει.

Πλήγωσες πολύ κόσμο, πλήγωσες ανθρώπους που δεν σου έκαναν τίποτα, παρά μόνο να θέλουν να είναι μαζί σου. Τους εκμεταλλεύτηκες, όλα κάνουν ένα κύκλο και δεν θα έμενες ατιμώρητη. Και ντρέπεσαι να τους κοιτάξεις στα μάτια. Ντρέπεσαι να παραδεχτείς πως δεν είχες ποτέ σκοπό να νοιώσεις κάτι και ότι το έβλεπες μόνο σαν παιχνίδι. Κι εσύ, καριόλα είσαι. 

Τρέχεις για να ξεφύγεις και πάλι θα σε βρουν. ;

Επαγγελματικά, φεύγεις. Εγκαταλείπεις τη χώρα, προσωρινά ή μόνιμα θα δείξει. Κι άλλη εκκαθάριση. Νέα πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, χώρα, σπίτι, κρεβάτι, καζανάκι. Νέα δουλειά, τι δουλειά ακόμη δεν έχει καν καθοριστεί. Τα έχεις ακούσει όλα, από το «να κανεις αυτό που θέλεις, να κυνηγησεις το όνειρό σου» μέχρι «είναι το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου, αφήνεις στρωμένη δουλειά». Και δεν ξέρεις τι από όλα αυτά θα αποδειχτεί αλήθεια. Το μόνο που ξέρεις είναι πως πρέπει να το δοκιμάσεις. Το έχεις ανάγκη. Την εκκαθάριση. Το νέο.

19 Μαίου, λοιπόν. Για να δούμε.

Θέλω να φύγω...;

Μου δίνεται μία μεγάλη ευκαιρία. Ένα μεγάλο δίλημμα, ένα σταυροδρόμι. Μία επιλογή που δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να κάνω. Μία επιλογή της οποίας τις συνεπειες δε γνωρίζω. Και το χειρότερο είναι πως δεν ξέρω τι θέλω, νοιώθω ανέτοιμη να πάρω αυτή την απόφαση, απροετοίμαστη για ό,τι αυτή επιφέρει. 

Ελπίζω αυτή η εβδομάδα που έρχεται να με βοηθήσει να καταλάβω τι μέλλει γενέσθαι. Είναι τρομακτικό να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι σε τέλμα, μετέωρος, ανίκανος να πάρεις αποφάσεις τις οποίες νοιώθεις πως θέλεις αλλά ταυτόχρονα τις φοβάσαι. 

Λονδίνο λοιπόν, για δεύτερη φορά σε διάστημα 1 μήνα. Για να δούμε τι θα δούμε...

I am Batman. Shhh

Περί υποτιτλισμού

http://mytvshowsreview.blogspot.gr/2015/06/blog-post.html

Διλημμα οχι αστεια

Να ανεβασεις φεισμπουκ; Δε γινεται, εχεις και μαθητες και γονεις και γνωστους ασε ασε. Τουιτερ; Πως; Εχεις και ενα ιματζ δε θες να σε πουν πορνοακαουντ. Ινστα; Ελεος, οχι. 

Εδω δε με βλεπει κανεις οποτε χαραμι θα παει. Γαμησε τα θα τη βαλω και αν αλλαξω γνωμη την κατεβαζω μωρε κλαιν. 

Kids be kids

σε κάποια φάση σταμάτησα να διορθώνω, με ενδιέφερε το σενάριο πιο πολύ

My first .gif - Whiplash

http://makeagif.com/i/qk_Un3

Eargasm

make animated gifs like this at MakeAGif

Διαπιστώσεις

ό,τι αξίζει, πονάει και είναι δύσκολο

αξίζει να ζεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει

επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς

τα αγόρια ερωτεύονται, τα κορίτσια αγαπάνε

θα σπάσω 7 ποτήρια 


χαχαχχαχαχαχαχα.

Νταξ, μαλακίες λέω πρωινιάτικα επειδή πήρα ρεπώ.

#1 πουτάνα ζωή. όχι η  κωνσταντοπούλου, αυτή είναι μπι ντι εσ εμ. 
#2 ναι, έχω ξεμείνει πραγματικά. απλά έπρεπε να γράψω κι ένα ποστ, έτσι να πω ότι κάτι έγραψα.

 

πώς φωνάζει ο ρομαντισμός

Little things

That moment when you realise you've made a child love a book

Dark Illusion - Μανος Καρυστινος

70κατι λεπτα κρατησε η φετινη μου πρεμιερα στο #tiff55 και οφειλω να ομολογησω πως ηταν μεγαλη απογοητευση. 

Καθοτι φετος θα παω σε ακομη λιγοτερες ταινιες λογω εργασιας, προσπαθω να πηγαινω σε καποιες που ακουγονται ή και φαινονται, βασει περιληψης, υποσχομενες· ελπιδοφορες.

Δυστυχως το dark illusion καθε αλλο παρα τετοια αποδειχτηκε. Μια ακομη ταινια με τα γνωστα "ποιοτικα" πλανα και  σκηνοθετικες πινελιες, με ενδιαφερον εως πρωτοτυπο σεναριο που ομως οι επιεικως μετριοι ηθοποιοι αδυνατουν να αναδειξουν. 

Ο πρωταγωνιστης ηταν τραγικος, με την υποτονικοτητα του να ειναι καλυτερη απο την ενταση, σε σημειο που ο θεατης να μπαινει στη διαδικασια να σκεφτει πώς θα μπορουσε ο ιδιος να ερμηνευσει τη σκηνη. Αστειος σε καποιες σκηνες, λυπηρος σε αλλες, το αποτελεσμα δε θα μπορουσε να ειναι αλλο απο τραγελαφικο. 

Οι υπολοιποι ηθοποιοι δυστυχως δεν αποτελεσαν την εξαιρεση με συνεπεια να κοιταζουμε το ρολοι καθε τεταρτο, περιμενοντας εναγωνιως τη ληξη του μαρτυριου. 

Θεωρω πως αυτο ειναι το αποτελεσμα του ελληνικου PR casting. Οταν παιζει γνωστος γνωστου και φιλος φιλου αντι ευλογης επιλογης μεσα απο audition, οσο αξιολογη και φιλοδοξη να ειναι μια προσπαθεια, χαραμιζεται.  

3 στα 11 αστερακια κι αυτο, μονο και μονο επειδη εχω δει το αλλο με μια τρελη να σκουζει πανω σε ενα πλυντηριο επι 1,5 ωρα.

(λινκ απο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1216&SectionID=257&MovieID=2746 )

Ρε σεις, τον Απρίλιο πήγα Λονδίνο ρε!!!

www.radissonblu-edwardian.com

O2 Arena

<3

Because I'm happy ...

Clap along if you feel that happiness is the truth  <3 <3 <3

Επ, πώς απο 'δω;

Βασικα, καλησπερα σας. 

Αυτη ηταν η πιο κουραστικη περιοδος της ζωης μου απο αποψη δουλειας. 

Επισης, καταφερα να διαβασω δυο βιβλια, να παω σινεμα και να εχω μια καποια προσωπικη ζωη.

Πηγα Λοδινο.

Να αναφερω οτι προσπαθω να μην δινω πολλα περιθωρια σε ανθρωπους που γενικα θα με κανουν αργα ή γρηγορα να νευριασω. Και για μενα, και για αυτους.

 Κουραστηκα με την επαναληψη.Του ιδιου μοτιβου. Της ιδιας πορειας. Και λεω λιγο να αλλαξω. Θα δουμε. 

Ενταξει, ξερω οτι το κουραστηκα με την επαναληψη ακουγεται,  το λιγοτερο, ειρωνικο αλλα καταλαβαινετε οτι δεν το λεω φιλοσοφικα.

Εχω καιρο να γραψω κειμενο,ε ; Μονο ασυνδετες σειρες. Ε, καλα, οχι και ασυνδετες. 

Ειναι που βαριεμαι να εξηγω, πια. Βαριεμαι να λεω κατι που για μενα ειναι αυτονοητο σε καποιον για τον οποιο κατι αλλο ειναι αυτονοητο. 

Ματαιοτητα. Εκει καταληγουμε παντα.

ΘΕΟΣ ΝΤΑΝΙ ΑΛΒΕΖ

Stephen King VS Stanley Kubrick

 What Stanley Kubrick got wrong about “The Shining”

Stephen King has always disliked Stanley Kubrick's film of "The Shining," and he has a point 

 

It’s no secret that Stephen King dislikes Stanley Kubrick’s film adaptation of his 1977 novel, “The Shining,” but now that King is publishing a sequel, “Doctor Sleep,” he’s being asked once again to explain why. “I felt that it was very cold, very, ‘We’re looking at these people, but they’re like ants in an anthill, aren’t they doing interesting things, these little insects,’” is what King said recently when a BBC interviewer asked him about the film. He also described Kubrick’s characterization of Wendy Torrance, played by Shelley Duvall, as “one of the most misogynistic characters ever put on film. She’s basically just there to scream and be stupid. And that’s not the woman I wrote about.”

Kubrick himself, and the film version of “The Shining” in particular, is the locus of a certain kind of obsessive yet strangely inarticulate worship; the faithful tend to incant the words “genius” and “masterpiece” and “great” over and over again, as if those terms constituted the workings of an argument rather than its conclusion. These are people in thrall to the very idea of greatness, and they cleave ferociously to their idol. Almost as soon as a clip of King’s interview was released, a haughty but insubstantial retort came in the form of an article on the website of the British magazine the New Statesman, “Stephen King still won’t accept Kubrick’s genius” by Mark Hodge. The title sums up the entirety of Hodge’s argument. “[Kubrick's] film has usurped the book within pop culture,” he writes. “That rare achievement is perhaps something which irks King the most.”

This supposition that King resents Kubrick as a rival reveals more of the person making it than it does of King himself; few bestselling authors offer a more modest and unassuming public face than King. Kubrick buffs also like to point tauntingly at King’s poorly regarded 1997 miniseries adaptation of “The Shining,” labeling it a failed attempt to better the master. But by all accounts King is motivated not by competition but rather by a protective instinct toward characters who clearly mean a lot to him. Kubrick’s detachment sticks in his craw. King wants to do right by his own story — his own in more ways than one, since King has stated that Jack Torrance, the deranged aspiring writer played by Jack Nicholson in the film, is the most autobiographical of all his creations.

---

---

You don’t have to dislike Kubrick’s “The Shining” to see King’s point. The two men represent diametrically opposed approaches to creating narrative art. One is an aesthete and the other is a humanist. Kubrick was a consummate and famously meticulous stylist; King’s prose is workmanly and his novels can have a shambolic bagginess. The great theme of King’s fiction is the capacity of the average person — especially working-class or similarly humble men and women — both for evil and for heroism. Although there’s almost always a battle against a supernatural antagonist in King’s books, the best of his novels hinge on the protagonists’ struggles with themselves. In “Doctor Sleep,” it is just as valiant for Danny Torrance — the psychic child character in “The Shining,” now grown up — to stay sober as it is for him to challenge the novel’s Big Bad.

King has always thought Jack Nicholson seems “too crazy” at the very beginning of Kubrick’s “The Shining.” Everything that makes Nicholson’s performance iconic — his grinning, campy, manic nastiness — undermines King’s point, which is that Jack Torrance could be you. We all love Jack Nicholson, but he’s no Everyman. In King’s novel, the Overlook Hotel’s seduction of Jack Torrance is rooted in the nebbishy failed writer’s frustrated desire to be extraordinary, larger than life. It’s impossible to imagine Jack Nicholson wanting to be anyone but himself. In Kubrick’s film, Jack’s madness becomes that of an imperious auteur, convinced of his own importance, running amok and seeking to wipe out the mere human beings whose inconvenient presence muddles his vision. That two such different men as King and Kubrick were able to see themselves in this character indicates what a remarkable creation Jack Torrance is.

But while everything in Kubrick’s “The Shining” — especially Nicholson’s suppressed energy — pushes eagerly toward the spectacular release of Jack’s rampage, in King’s novel the man’s disintegration is a tragedy. A key difference between the two versions is the prominence of alcohol, which is more or less incidental in the film. In King’s novel, booze is the key that unlocks the monster inside a regular guy, and the beast’s first victim is the regular guy himself. The most significant thing about any character in King’s fiction is how he or she responds to such monsters, whether they come from within or without. That’s surely the chief reason why he detests Kubrick’s portrayal of Wendy as a gibbering victim; King’s Wendy chooses to be a heroine.

King is, essentially, a novelist of morality. The decisions his characters make — whether it’s to confront a pack of vampires or to break 10 years of sobriety — are what matter to him. But in Kubrick’s “The Shining,” the characters are largely in the grip of forces beyond their control. It’s a film in which domestic violence occurs, while King’s novel is about domestic violence as a choice certain men make when they refuse to abandon a delusional, defensive entitlement. As King sees it, Kubrick treats his characters like “insects” because the director doesn’t really consider them capable of shaping their own fates. Everything they do is subordinate to an overweening, irresistible force, which is Kubrick’s highly developed aesthetic; they are its slaves. In King’s “The Shining,” the monster is Jack. In Kubrick’s, the monster is Kubrick.

King told the BBC that he’d met Kubrick just once, during the filming of “The Shining,” and that he found the director “compulsive.” His distaste is evident, if unstated. In King’s eyes, Kubrick didn’t just get “The Shining” wrong; the director — with his domineering ways, his I’m-a-genius stance and the glassy perfection of his cinematic vision — embodied the very pathology King’s novel cautions against. Of course, Kubrick, unlike Jack Torrance, was both brilliant and talented; “The Shining,” in my opinion, is a terrific film. But I suspect that even if King accepted the brilliance and the talent (and for all I know he does) they would not make up for what he feels the movie lacks in humanity. Humanity is what matters most to him, and all the browbeating of all the fanboys in the world is not going to change his mind on that. Kubrick can be the bigger genius; King would rather be the bigger man.

( Original source )

Γουντι Αλεν- Δυστυχως, πρεπει να ειμαι δικαιη

Ενταξει, το παραδεχομαι. Ειχα παραπληροφορηθει. Οταν ξεσπασε αυτο το τωρινο, με την κορη που αλετζεντλι κακοποιησε το 1992, αναγκαστηκα να ψαξω. Απλα, εκανε εναν γαμο με τεραστια διαφορα ηλικιας, κατι για το οποιο η γυναικα του ειναι η τελευταια που μπορει να τον κρινει, οπως θα διαπιστωσετε σε αυτο το σουπερ θοροου αρθρο.

http://www.thedailybeast.com/articles/2014/01/27/the-woody-allen-allegations-not-so-fast.html

La Vénus à la fourrure 2013 by Roman Polanski

Clearly downhearted after a disastrous and seemingly endless audition, the producer-director Thomas is about to call it a day when Vanda, appears all of a sudden claiming -demanding, to be exact- she wants to audition for the part of the leading actress. Her clothes, appearance and attitude are evident of her vulgarity, something which obviously annoys Thomas. Unwillingly, he lets her try a few lines, thinking there is no better way to end this torture as Vanda won't take no for an answer.

And then it happens. The minute she reads the lines, she makes the part hers. Vanda is literally tranformed into a sensual, dominant being, the perfect woman for the play. And perhaps, for Thomas.

Never having seen a similar concept of "theatre being incorporated into the cinema" before, it took me by surprise the fact that I quickly adjusted and more than enjoyed this pleasant film. 

The alternation from mere abhorrence to emotional and later on, sexual tension between the two characters could only be described as "unfeigned". Thomas's abnegation of the truth about his inmost thoughts and desires, makes him vulnerable to Vanda who will gladly  manipulate him into granting her every wish and caprice. 

We are virtually watching Thomas's transformation; his gradual liberation from the constraints and restrictions he has been putting up with all these years. During this otherworldly, mysterious night with Vanda, Thomas has the unique chance of fulfilling his destiny which is no other than to serve, obey and surrender to his mistress. Finally, he receives the greatest gift of all; pure and complete helplessness, nothing less than his goddess promised him.

This film is definitely worth watching; if not for the outstanding performances of the two actors,  then certainly for the introduction into the world of the S&M, from a whole new perspective. That of love.

Κρίμα ρε Κέβιν....

Τον είχα λατρέψει στο «American Beauty» και αργότερα, στο «Συνήθεις Υποπτοι». 
Πορώθηκα με το "House of Cards". 

Πώς θα δω όμως το δεύτερο κύκλο, μετά από ΑΥΤΟ;

http://flix.gr/news/o-kebin-speisi-stelnei-dorean-syndromh-netflix-sto.html#.Uo50Rmfc1kE.twitter 

Διαπιστώσεις

Σας έχει λείψει.

Το περιμένατε αγωνιωδώς. 

Η αναμονή τελείωσε. Η επιστροφή, είναι γεγονός.

Η στήλη που δίχασε τα 3,5 άτομα που με διαβάζουν.

#1 Συνειδητοποιώ (τόσες εσωτερικές αναζητήσεις, έβγαλαν κάποια αποτελέσματα) πως φοβάμαι πάρα πολύ τη στιγμή που αυτός με τον οποίο έχω σχέση δε θα με έχει ως προτεραιότητα. Ξέρεις, εκείνη η έξαψη έχει φύγει, η μαγεία της πρώτης φοράς (σε όλους τους τομείς), όλα αντικαθίστανται από τη βαρετή ρουτίνα. Από το «ελα μωρε, τι έγινε», το τόσο μέτριο, το κοινό, το καθημερινό. Μόλις το νοιώσω, είμαι ήδη μακριά. Το κάνουμε όλοι φαντάζομαι, ό,τι έχουμε δεδομένο, το παραμερίζουμε. 

#2 Διαπιστώνω ότι έχει μισή ώρα που ήπια αις τι και πονάει ο λαιμός μου. Καλά, έλεος μωρή κωλόγρια. 

#3 Μόνο το ποτό έχει αξία σ'αυτή τη ζωή. Καλά και το προφιτερόλ του  Τάσου.

#4 Διαπιστώνω ότι μαλακιες λέω και ότι όλο το θέμα αυτού του ποστ ήταν για να βάλω την πιασάρικη διαφήμιση. Kinda like Gravity, huh?