Η επιτυχία μου αναγνωρίζεται επιτέλους

Ελα, όταν λέμε "είμαι άπαιχτη", είμαι πως να το κάνουμε. Εχουν αρχίσει κι άλλα Blogs να δανείζονται τις κριτικές μου σε ταινίες... 

Υπενθυμίζω για τους ΛΙΓΟΥΣ που δεν θυμούνται : Δική μου ανάρτηση

ανάρτηση άλλου Blog με ανακατεύθυνση στη σελίδα μου.

Χού εμ άι έντοφόλ άι γουόντερ.

(Ποια είμαι τελοσπάντων αναρωτιέμαι)

Ε, γύρισα νωρίς!

Ανάμεσα στα περιστατικά που μου έχουν συμβεί, θυμόμασταν τις προάλλες και ένα ακόμη που δεν το έχω γράψει. Σήμερα και μέχρι αυτή την ώρα μου διαφεύγει.ΑΑΑΑΑ! Μόλις επανήλθε!

 

Υπότιτλος: TOP κουλών που μου έχουν συμβεί!

 

 

Λοιπόν, ήταν μία από τις αμέτρητες συναυλίες του Χατζηγιάννη στο Θέατρο Γης. Πριν πολλά χρόνια, αμάξι δεν είχα άρα πριν το 2007. Σεπτέμβριος καλή ώρα. Λοιπόν, πληρώσαμε να δούμε τον Μιχάλη (θα το προσπεράσετε), ήρθε η ώρα της επιστροφής. Μετά από 6 επαναλήψεις του "Χερια Ψηλά "  είχε περάσει 12, λεωφορεία νόου, ταξί νόου, διότι τα είχαν πάρει όλα οι πρώτοι. Οπότε αρχίζουμε κι εμείς ποδαρόδρομο όλη την κατηφόρα, μέχρι τα Πανεπιστήμια. Από εκεί, το μόνο λεωφορείο που περνούσε ήταν το 78 που κάνει την διαδρομή ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ-ΚΤΕΛ. Το παίρνουμε. Κατεβαίνουμε σχετικά κοντά από το σπίτι μου, απέναντι από το σημερινό Grand Hotel Palace επί της Μοναστηρίου. Η Μοναστηρίου για όσους δεν την ξέρουν, δεν είναι δρόμος με σπίτια, αλλά ως επί το πλείστον καταστήματα, ιδιαίτερα σχετικά με αυτοκίνητα (η άχρηστη λεπτομέρεια της ημέρας).

 

Εν πάσει, κατεβαίνουμε με σκοπό να πάρουμε ταξί από'κει. Βρισκόμαστε, εγώ και κολλητή στη στάση του λεωφορείου, όπου κάθεται στο παγκάκι ένας τύπος. Από πίσω,αλάνα, και σε ορισμένα σημεία, ψηλά χόρτα. Ορατότης, ελάχιστη. Σκοτάδι πλην της μίας λάμπας δίπλα. Λέμε, δεν πάμε κοντά του, άσε, στεκόμαστε δίπλα, κάτω από την στάση και περιμένουμε. Τον βλέπουμε, κοιτάει. Μας ρωτάει αν περιμένουμε λεωφορείο, λέμε "όχι, ταξί". Να μην τα πολυλογώ, προσπαθεί να μας πιάσει την κουβέντα.

 

Σε κάποια φάση, σηκώνεται η κολλητή λίγο παραδίπλα γιατί βλέπει ένα ταξί, πηγαίνει προς το δρόμο να κάνει νόημα. Και ΤΟΤΕ συμβαίνει. Ετσι όπως μου μιλάει αυτός και με ρωτάει τα διάφορα, γυρνάω το κεφάλι μου τυχαία  προς το μέρος της αλάνας και βλέπω μία σκιά να τινάζεται και να κρύβεται πίσω από τα χόρτα, ενώ φαίνεται στην άκρη και το μπροστινό μέρος ενός βαν. Να, τέτοιο.

 

Τρόμος, κόβονται πόδια, ύπαρ, εβριθινγκ και σχεδόν τρέχοντας πιάνω αγκαζέ την κολλητή και απομακρύνομαι προς την λάμπα και τον δρόμο.Ευτυχώς σε 2' περνάει ταξί, το παίρνουμε και φεύγουμε.

 

Για την ιστορία, η αλάνα αυτή  υπάρχει ακόμη αλλά τα χόρτα τα έχουν κόψει και υπάρχει απόλυτη ορατότητα. Προσπερνάμε λοιπόν αυτό το τυχαίο περιστατικό που θυμηθήκαμε, συνεχίζοντας.

 

Τα παιδιά μου πήραν το lower. Πολύ χάρηκα, εγώ νομίζω πιο πολύ απ'τα παιδιά!

 

Σήμερα μου ευχήθηκαν πολλοί.Πάρα πολλοί για μία γιορτή που συνήθως ούτε εγώ δεν θυμάμαι. Μέχρι και το βαθύ, σε ντι-εμ.

 

Πήγαμε και στα σεμινάριά μας και φέτος. Καλά το MET θεϊκό ξενοδοχείο. Εκεί θέλω να πάω (κάτι δικά μου).Διάλεξα και τα βιβλία που θα κάνω φέτος. Θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές.

 

Ακόμη δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα της ΕΚΔΔ. Οχι τίποτ'άλλο, τα περιμένω να γελάσω.

 

Ξεκινήσαμε να βλέπουμε μία σειρά, το Missing (2012), σε 10 επεισόδια τελειώνει, είναι αρκετά καλή.

 

Επίσης μία που είδα ένα επεισόδιο και μ'άρεσε ήταν ένα με Roughness, κάτσε να το ψάξω...αχα! Necessary Roughness .

 

Καλά, έχω ξεσκιστεί σε South Park, όπως παλιά, θα μου επιτρέψετε μερικό Καρτμαν, έτσι;

 

 

 

 

 

 

 

 

Aυτά!

 

Καλέ, τίτλο ξέχασα!

Εκτός από μία σοβαρή σκέψη που περνάει από το μυαλό μου πίνοντας το 3ο ποτήρι λευκού, ότι παίζει να είμαι αλκοολική, κατα τ'άλλα να πω πόσο καμαρώνω την Ατλέτικο την οποία ΕΜΕΙΣ, κερδίσαμε ΕΚΤΟΣ έδρας 3-2, ΧΑΝΟΝΤΑΣ 2-0 αρχικά.

 

Σε αυτό το σημείο, να ευχηθώ στον Αμπράμοβιτς περαστικά με την παράλληλη ηθική συμπαράσταση στην Μπάγιερν, που, αν μη τι άλλο, πρέπει να βλέπει το ματς και να γουστάρει το ξεφτιλίκι.

 

Επίσης. Τί μαλακίες παίζει θεε μου η τιβι.

 

Μου λείπει το κρύο.

 

Το "θεε μου" σχημα λόγου.

 

Ρε πούστη, ποτέ δεν θα μάθω να ξεχωρίζω τα "ν" πότε μπαίνουν και ποτε όχι. Ξέρετε, "δεν", "μην" κτλ. Οοοχι, τον κανόνα τον ξέρω, βασικά ξέρω ότι υπάρχει, αλλά δεν μπορώ με τίποτα να τον μάθω. Είναι σαν το "πιστεύω". Εμαθα την πασχαλινή προσευχή στο δημοτικό αλλά αυτό με τίποτα.

 

Τώρα πες μου, είναι δυνατόν να τα λέω αυτά αν δεν έχω πιει;

 

Καλά εμείς εδώ, ζούμε στο υπερπέραν. Εχει ένα μήνα να πάω σπίτι, με εξαίρεση κανα 3-4 διάσπαρτες (το είδες το διάσπαρτες,ε;) μέρες, μένω αλλού. Τί αλλού δηλαδή, σε σπίτι κολλητής με παρέες και ξερωγω, ζω ένα ρόκγουέιβ φέστιβαλ, με αστυνομία στις 5 το πρωί (ναι, την κάλεσαν, καλά φταίγαμε κι εμείς δε λέω), με ποτά και πολλά άλλα.

 

Σε ποιό παράλληλο σύμπαν πες μου, θα μου έλεγε η φίλη μου, έχεις όρεξη για μία κρύα σαλάτα με αγγούρι,φέτα και ντομάτα και θα τρελαινόμουν; Οχι, πες μου. Εγώ, της τάρτας του "Αγαπητού", του προφιτερόλ του "Τασου", του τρίγωνου του "Ελενίδη"! Εγώ!

 

Καλά, αυτά αρχίζει το 2ο ημίχρονο.

 

The Script - Breakeven

Ενα κομμάτι που ανακάλυψα πρόσφατα και λάτρεψα. Το ανέβασα ΜΕΧΡΙ και στο FB.

Δεν θέλω να πω άλλες λέξεις.

Ακούστε το.


The Script - Breakeven

Τα νέα των εννιά

Χρεοκοπούμε.

Ερχεται η δραχμή.

Κατα τ'αλλα,  ο Michael Owen έκανε μπλογκ.

Αυτά με τα τηλεγραφικά νέα.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος, διότι χθες που ήμουν κάτω κέντρο ΠΟΙΟΝ ΕΙΔΑ;;;!! Οχι, πείτε μου, μπορείτε να το βρείτε, έχει αναφερθεί στο μπλόγκ! Θα σας θυμίσω, εσάς τους 0,5-2 τακτικούς αναγνώστες μου, πως έχει αναφερθεί σε ένα τοπ κουλαμάρας.

Ετοιμοι; Λοιπόν, ενώ έπινα το ποτό μου ήσυχα κι ωραία και χαχάνιζα με την παρέα, ξάφνου βλέπω μπροστά μου να περνάει.... Ο Χ.Τ!! (θα τεστάρω τη μνήμη σας και δεν θα σας πω τι σημαίνουν τα αρχικά).

Ποιον κοροϊδεύω, κανείς δεν θυμάται. Σας δίνω σύνδεσμο για να τον θυμηθείτε. Πλεόν έχει σγουρά μαλλιά, μακριά. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω να τον βγάλω μία φωτογραφία που με περίσσια άνεση θα ανέβαζα στο μπλογκ να πάρετε μία γεύση. Ακόμη τριγυρνάει στο κέντρο, ποιος ξέρει, ίσως ψάχνοντας για το επόμενο του θύμα. Δεν θέλω να ξέρω τι έκανε με εκείνη τη φωτογραφία.

Τελικά δεν θα είναι το τέλος. Τώρα θυμήθηκα κι άλλο. Αρχισα υποτιτλισμό στη σειρά Law&Order SVU,τη δωδέκατη σεζόν. Θα μου πεις, 1,5 επεισόδιο μωρή και το λες υποτιτλισμό; Αλλά και πάλι.

Ολα ξεκίνησαν. όταν, πριν χρόνια, επιχείρησα να ξεκινήσω μετάφραση και βαρέθηκα τη ζωή μου. Αλλά επειδή βαρέθηκα να με πρήζει η αδερφή μου ότι βλέπω μόνη μου σειρές, είπα μιας και κάθομαι αυτόν τον μήνα, να ξεκινήσω. Και μ'άρεσε. Βάζω η ψωνάρα και το όνομά μου εκεί σε ενδιάμεσες κενές σκηνές, ξέρετε να μη δυσκολευτεί να με βρει η αστυνομία.

Και μετά κάθομαι και καμαρώνω. Η φάση είναι ότι αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ'όσο νόμιζα, κυρίως γιατί πολλές λέξεις ξέρω τι σημαίνουν αλλά δεν ξέρω πως να τις μεταφράσω. Τι σας λέω τώρα κι εσάς.

Εν πάσει, αν τύχει αργότερα και δείτε κανένα επεισόδιο, να είστε επιεικείς μη σας $%#.

Τί άλλα; Θέλω να πάω εξωτερικό. Σπάνιο ε; Και το να λέτε από μέσα σας "Χεστηκαμε" δεν είναι σπάνιο, αλλά το λέτε!

Αυτά.

14784 - ΕΟΠΥΥ

Η ιδιωτικοποίηση στον τομέα της υγείας έχει αρχίσει για τα καλά και αυτό είναι εμφανές τόσο από την ελλιπή χρηματοδότησή του όσο και από την συγχώνευση ασφαλιστικών ταμείων στον νέο ΕΟΠΥΥ (Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας) ο οποίος έχει ήδη παρουσιάσει τα πρώτα σημάδια κατάρρευσης.

Μετά λοιπόν από τη σωρεία χρεών και την ανικανότητα του να εξυπηρετήσει το κοινό για μεγάλο χρονικό διάστημα, με τους γιατρούς να κλείνουν ραντεβού για 3 μήνες αργότερα, ή να ανακοινώνουν την παύση συνεργασίας τους με τον Οργανισμό, το κράτος "Πρόνοιας" αποφάσισε να χρεώνει τον Ελληνα πολίτη με 1,10 € (από σταθερό τηλέφωνο) για κάθε κλήση που κάνει προκειμένου να κλείσει ραντεβού για να εξεταστεί.

Το νέο τηλέφωνο, 14784, αντικαθιστά το παλαιό 184 (το οποίο ήταν δωρεάν) μπαίνοντας σε ισχύ από τις 6 Αυγούστου.

Σημειώνουμε ότι η κλήση από κινητό δεν έχει ελάχιστο ποσό χρέωσης, με τις τέσσερις ιδιωτικές εταιρείες τηλεφωνίας να δύνανται να χρεώνουν κατ'επιλογή.

(πηγή: http://taxalia.blogspot.com/2012/07/184.html )

Bούλα Παπαχρήστου - Χ.Α

Εξαιτίας ενός ρατσιστικού σχολίου στο twitter, απαγορεύτηκε η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες  στην αθλήτρια Βούλα Παπαχρήστου.

Το σχόλιο της παρατίθεται αυτούσιο εδώ

Και ορίστε και ένα print screen σε περίπτωση που αποφασίσει να το σβήσει από τον λογαριασμό της αργότερα

 Η Παπαχρήστου αποβλήθηκε από τους αγώνες γι'αυτό το σχόλιο, μετά την κατακραυγή που δέχτηκε από πλήθος χρηστών του κοινωνικού μέσου δικτύωσης για ρατσιστική και απρεπή συμπεριφορά. Η αθλήτρια είχε προ ημερών συγχαρεί τον εκπρόσωπο τύπου της Χρυσής Αυγής, Ηλία Κασιδιάρη για την ονομαστική του γιορτή και είχε ανεβάσει στο διαδίκτυο φωτογραφία με όπλα της εν λόγω οργάνωσης - κόμματος, γνωστής για την ρατσιστική της ιδεολογία.

Το θέμα που τίθεται με αφορμή την αποβολή αυτή, δεν είναι απλό και σίγουρα δεν είναι εύκολο να αποφασίσεις εάν διατείνεσαι θετικά ή αρνητικά επί αυτού.

Ζούμε, έστω τυπικά, υπό δημοκρατικό πολίτευμα. Ο καθένας μπορεί να εκφράζει την άποψη του έστω κι αν αυτή είναι ακραία. Θεωρητικά, ένα ρατσιστικό σχόλιο μπορεί να βρει τόσο υποστηρικτές, όσο και εχθρούς. Λογικό επακόλουθο, εάν το σχόλιο γίνεται από κάποιον επώνυμο, να έχει και μία μεγαλύτερη βαρύτητα, λόγω και της δημοσιότητας. 

Το δίλημμα που θέτω είναι το εξής: εάν συμφωνούμε με τον αποκλεισμό της από τους ΟΑ, αρα βρίσκουμε και την διαδικασία αυτή σωστή. Δηλαδή την απαγόρευση του αναπόσπαστου και θεμελιωδους δικαιώματος ενός ανθρώπου να εκφράσει την άποψη του (δεν εξετάζουμε αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε). Είμαστε σύμφωνοι με την φίμωση λόγου και αν το αναλογιστούμε, είμαστε σύμφωνοι με τον τρόπο που αντέδρασε ο Κασιδιάρης, όταν η Δούρου είπε κάτι με το οποίο εκείνος διαφωνούσε. Διότι κι εμείς, με την παραδειγματική τιμωρία της αθλήτριας, πράττουμε ανάλογα. Ισως όχι με φυσική,άμεση βία, αλλά με έμμεση. Το να χάνεις τη δουλειά σου για κάτι που λες, δεν είναι βία;

Το δεύτερο μέρος του διλήμματος. Μπορούμε να αποδεχτούμε τον ρατσισμό; Μπορούμε να ακούμε τέτοιες απόψεις και να μένουμε αμέτοχοι; Αρκεί η απλή περιθωριοποίηση; Και κυρίως, είναι αποτελεσματική; Τα περιστατικά βίας αυξάνονται, ο ρατσισμός και ο φασισμός γίνονται καθημερινό φαινόμενο, νέα παιδιά πείθονται από την σκόπιμα απλουστευμένη λογική και ιδεολογία τους. Είναι σωστό να επιτρέπουμε στον καθένα να προσβάλλει ανθρώπους, να στοχοποιεί κοινωνικές ομάδες, να επιτίθεται σε μειονότητες;

Μετά από σκέψη, καταλήγω στο ότι ο αποκλεισμός της αθλήτριας, δεν αποτελεί λύση, τουλάχιστον χρήσιμη. Η "τιμωρία" της αφενός δεν της δίνει την ευκαιρία να καταλάβει μόνη της το λάθος της σκέψης της και αφετέρου αποτελεί έναυσμα ρατσιστικών μερίδων του ελληνικού πληθυσμού (συμπεριλαμβανομένης και της Χρυσής Αυγής) για καταγγελίες περί καταπάτησης των ανθρωπινων δικαιωμάτων. Ναι, δίνουμε λαβή στην Χρυσή Αυγή να χρησιμοποιήσει τη φράση "Υπερασπιζόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα".

Προχειρότητες τύπου "φιμώνουμε όποιον είναι ρατσιστής" εκτός του ότι είναι ρατσιστικές, ενισχύουν και το φαινόμενο αντί να το αποτρέπουν. Η ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος θα ήταν ιδανικά, η θωράκιση του μυαλού μέσω της παιδείας και της πραγματικής (και όχι παπαγαλιστικής) μόρφωσης. Ως γνωστόν, το πρόβλημα αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά από την ρίζα του. Η ημιμάθεια, ο φανατισμός, τα ΜΜΕ, ο κοινωνικός περίγυρος, αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την διαμόρφωση ενός ανθρώπου. Οφείλουμε ως κοινωνία να ενημερώσουμε, να διδάξουμε και να νουθετήσουμε τις γενιές που έρχονται, όχι χρησιμοποιώντας ως μέσο την παραδειγματική τιμωρία, αλλά την ίδια την αλήθεια. Η Ιστορία προσφέρει άφθονα παραδείγματα· τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας συντελέστηκαν απο ρατσιστές. Ανθρώπους που μισούσαν άλλους ανθρώπους χωρίς λόγο,χωρίς αιτία.

Αυτή είναι άλλωστε και η βασική αδυναμία αυτού του δόγματος. Ο ρατσισμός δεν έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Υπάρχει απλά. Αυτοτροφοδοτείται. Το μίσος που έχει κάποιος για τον εαυτό του το εξωτερικεύει,το στρέφει σε άλλους. Υπό κανονικές συνθήκες, είναι πολύ εύκολο να τον πολεμήσεις. Στην σημερινή πραγματικότητα όμως, βρίσκει ιδανικό και εύφορο έδαφος να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί. Για τον λόγο αυτό, τέτοιες κινήσεις όπως η σημερινή, θεωρώ πως μπορεί να αποβούν μοιραίες, μακροπρόθεσμα.

Θα ήθελα να κλείσω με ένα ερώτημα.

Το να εύχεσαι να πεθάνει κάποιος γιατί είναι ρατσιστής, τι σε κάνει εσένα;