Awesome parallel parking

Σημερα, απεναντι απο το σπιτι μου, ειδα αυτο:
-and for the foreign visitors - Today, opposite my house I saw this:





No comments.

Ανεκδοτο

Ήταν ένας βαζελος ενας γαυρος ενας παοκτσης ενας αεκτσης ενας Έλληνας, ενας Ιταλός, ενας Γερμανός, ενας πόντιος,
ο τοτός, το τζίνι, η μικρή αννούλα, η δασκάλα, ο μπόμπος,
ένας αλκοολικός, ενας πρεζάκιας, ενας χασικλής, ενας τρυπάκιας,
μια ξανθια, μια μελαχροινη, μια κοκκινομάλλα και μπαίνουν σε
ένα sportscafe
................
Τους κοιτάει ο μπάρμαν και τους λέει:

Ξερω ξερω βαζω αντενα,παιζει ο Άρης σήμερα....

Things I love

Valentine's day -which I presumably hate- today.

Those wondering why I despise that horrific day, I strongly suggest that you go through my previous posts.

However, to be honest there are some things I adore, so instead of human beings I 'd sooner express my love to them.

Needless to say my love for these things is sheer, eternal, insatiable and sincere. So there goes my TOP "STH" (I'll figure the number later) list:

1. Music - every single kind with a preference to the exhilarating sound of an electric guitar
2. Books - When I was little I used to read; unfortunately nowadays I don't seem to find time. Nonetheless, I still adore a book, even the smell of its pages.
3. Romance - Nothing like stupid Valentine's.I'm talking about the good stuff.
4. Cinema - Good company, big screen, lights off. Atmosphere.
5. Writing - Feel free to translate as you wish. It can be any kind of writing. From a complex composition, to scribbling on a piece of paper while talking on the phone.
6. Animals - especially dogs. I could spend hours, days playing with them, training them, caring about them. I love dogs.
7. Water, wine, beer, vodka - any other liquids are deliberately excluded. Hate Coke or other similar refreshments. Simply detest their taste.
8.Ice cream - favorite flavors Cookies, peanut, strawberry. Oh, and chocolate....
9. My bed - I might as well call it my private, very own haven -sometimes even heaven-. When I come to think of it, I've actually spent hours reflecting on the day, speculating about the next, considering choices, alternatives, rationalizing, philosophizing, contemplating, evaluating behaviors .. so many - truly innumerable- things. My bed is invaluable to me.

So, there you have it. It's a TOP NINE LIST.

Ο ιερός Μιχάλης Χατζηγιάννης

Για όσους ενδιαφέρονται....

Το 73% του κοσμου, θα έκλαιγαν αν έβλεπαν τον Χατζηγιαννη όρθιο στην κορυφή ενός ουρανοξύστη έτοιμο να πέσει...!!!Άν είσαι στο 27% που θα καθόταν από κάτω με ποπ κόρν και 3D γυαλία, φωνάζοντας "ΚΑΝΕ BACKFLIP,ΒΡΕ ΠΟΥΣΤΡΑΚΙ ΚΑΙ ΠΕΣΕ", κάνε post αυτο το μήνυμα στο wall σου...

Call me

Call me

Καπου,καποτε..

Αν είχαμε 2007 θα ελεγα οτι αυτή η μέρα, 29 Ιανουαρίου, επάνω σε ένα λεωφορείο ήταν η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Τόσα συναισθήματα, τόση χαρά, τόσα όνειρα, που ήμουν σίγουρη ότι αποκλείεται να συμβαίνει.

Και εν μέρει είχα δίκιο. Απλά μου πήρε 3 χρόνια να το καταλάβω. Ισως βέβαια, για να μην είμαστε και άδικοι, έφταιξα κι εγώ. Τι ίσως δηλαδή, σίγουρα. Εβλεπα τα σημάδια. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Υπήρχαν και καλές, πολύ καλές μέρες. Υπήρχαν μέρες σαν αυτές που όλοι μας ονειρευόμαστε να ζήσουμε. Αλλά υπήρχε και το χάος. Υπήρχε και το τίποτα.

Τεσπα, πρέπει να βγω. 29/1/07 .. Τι θυμάται κανείς ένα χρόνο αργότερα.

I spit on your grave

Φτύνω στον τάφο σας το θρίλερ που μόλις είδαμε, ριμέικ απ'ότι είδα τώρα αλλά πολύ καλό. Συνίσταται γερό στομαχί, όχι τόσο από άποψη splatter αλλά λόγω των βασανιστηρίων που περνάει μία αθώα κοπέλα χωρίς να μπορεί να τη βοηθήσει κανείς. Το στόρι έχει ως εξής:

Η συγγραφέας Jennifer Hills αποσύρεται από την πόλη σε μία καμπίνα στο δάσος για να γράψει το επόμενο βιβλίο της. Η παρουσία της στη μικρή πόλη προσελκύει την προσοχή των λίγων και ηθικά στερημένων ντόπιων που μπαίνουν στην καμπίνα της με σκοπό να την τρομάξουν. Ωστόσο κάτι που ξεκίνησε ως τρομακτική πράξη ταπεινωσης και εκφοβισμού, γρήγορα κλιμακώνεται σε μία ολονύχτια σωματική κακοποίηση και βάρβαρη επίθεση. Πριν την σκοτώσουν, η Jennifer καταφέρνει να πέσει στο ποτάμι και να χαθεί. Η ώρα περνάει, οι άντρες σταματούν την αναζήτηση τους και επιστρέφουν στην καθημερινότητα τους. Ομως αυτό δεν πρόκετια να συμβεί. Η Jennifer Hills ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, επέζησε από την δοκιμασία. Με κολασμένη διάθεση τώρα, μοναδικός της σκοπος ειναι να εκδικηθεί τα κτήνη καταφέροντας πιο τρομερά μαρτύεια απ'ότι εκείνη υπέστη.

Το έργο σίγουρα αξίζει αφενός για το σενάριο όπου μία γυναίκα παίρνει εκδίκηση, αφετέρου γιατί μου έφερε στο μυαλό την τελευταία σκηνή του "Hostel Ι" (οι φανατικοί θυμούνται) και την τεράστια απόλαυση που μπορεί να σου δώσει η εκδίκηση. Είχα καιρό να δω έργο όπου να ευχαριστιέμαι αντί να αηδιάζω στη θέα του αίματος. Και μετά τον επιζήσαντα στο" Hostel", το ένοιωσα ξανά.

Στα πλην, το ότι θυμίζει λίγο το στόρι του "The last house on the left", χωρίς όμως να έχει καμία ομοιότητα από το σημείο των βασανιστηρίων και μετά. Δυστυχώς εκείνη η ταινία δεν μας έδειξε με λεπτομέρειες τα βασανιστήρια των βασανιστών. Ενα φουρνο μικροκυμάτων είχε που διήρκεσε δευτερολεπτα. Τι να το κάνεις;

Δεν παύει να είναι ένα απλό τρασοθρίλερ όπως όλα τα άλλα, δεν το κατατάσσω σε καμία διαφορετική κατηγορία. Αλλά ταυτόχρονα σε κάνει να αισθανθείς ότι ο άνθρωπος πράγματι είναι ικανός για όλα, καλύτερα και χειρότερα. Οταν δε, αφορά τα χειρότερα, εκεί μπορεί να δώσει ρεσιτάλ. Το έργο είναι μια υπενθύμιση του πόσο άγρια ένστικτα έχουμε κι ας μην το φανταζόμαστε.

Εν ολίγοις λοιπον, να δώσω τα + και τα -:

Στα συν, σενάριο, -ναι, θα τολμήσω να το πω- ερμηνείες, γύρισμα.

Στα πλην, το ότι τα μετέπειτα βασανιστήρια δεν διήρκεσαν περισσότερο.

ΥΓ. Οπως πάντα, επάνω στους τίτλους των ταινιών υπάρχουν τα λινκς για τα αντίστοιχα τρέιλερ.