Ανταγωνιστικότητα - Συγκριτικο Πλεονέκτημα - Ερωτήματα

Και τελικά έμαθα πως για να γίνει μία χώρα ανταγωνιστική χρειάζεται να γίνει με τη σειρά του ανταγωνιστικό το κόστος εργασίας. Δλδ να πέσουν οι μισθοί.Η μείωση μισθών μειώνει τις κρατικές δαπάνες και άρα το έλλειμμα ενώ ταυτόχρονα ενισχύει την ανταγωνιστικότητα προϊόντων και υπηρεσιών.

Και ερωτώ. Αν κάτι τέτοιο ισχύει τότε γιατί σύμφωνα με το World Economic Forum, στην τελευταία έκθεση για την ανταγωνιστικότητα των χωρών, η Ελβετία, η οποία βρίσκεται στις χώρες με τους υψηλότερους μισθούς στον κόσμο, κατέχει την πρώτη θέση; Ως η πιο ανταγωνιστική; 

Σε καμία από τις υπόλοιπες χώρες με την υψηλότερη ανταγωνιστικότητα, δηλαδή τη Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία, την Ασία, τις σκανδιναβικές χώρες, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Βρετανία και φυσικά τις ΗΠΑ, οι μισθοί δεν είναι χαμηλοί. 

----------------------------------------------------------------------------------

Με βάση την αρχή του συγκριτικού πλεονεκτήματος του Ρικάρντο, κάθε χώρα και περιοχή μπορεί να έχει ωφέλεια από το εμπόριο, αφού δεν είναι υποχρεωτική η παραγωγή ενός προϊόντος με το χαμηλότερο κόστος σε διεθνές επίπεδο για να είναι ανταγωνιστική. Αρκεί η εκάστοτε χώρα να εξειδικευτεί εκεί όπου το σχετικό κόστος ως προς τα υπόλοιπα αγαθά είναι χαμηλότερο σε σχέση με το αντίστοιχο κόστος στους εμπορικούς εταίρους.

 Σύμφωνα με ποσοτικές αναλύσεις, η Γερμανία, το 2009, είχε συγκριτικό πλεονέκτημα σε 20 βιομηχανικούς κλάδους, μεταξύ των οποίων, στη βιομηχανία αυτοκινήτων, στην κατασκευή γενικά μηχανών, στην ιατρική τεχνολογία, στη χημική βιομηχανία και στην ηλεκτρική μηχανική.

 

Η Ελλάδα διαθέτει μερικά σημαντικά εν δυνάμει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, που συνδέονται τόσο με τη γεωγραφική της θέση όσο και μεταξύ άλλων, με τους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους της – όπως είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ορισμένα ορυκτά, το κλίμα, το φυσικό περιβάλλον, και τα αρχαία μνημεία, η διαθεσιμότητα ενός εργατικού δυναμικού υψηλής ειδίκευσης αλλά και μία έφεση επιχειρηματικότητας.  Πιο συγκεκριμένα, τομείς στους οποίους μπορεί να καταστεί αυτό δυνατό, είναι μεταξύ άλλων, ο περιβαλλοντικός.  Η Ελλάδα είναι προικισμένη γεωγραφικά με ένα από τα πλουσιότερα οικοσυστήματα όχι μόνον της Ευρώπης αλλά και ευρύτερα. Αυτό κάνει την χώρα ένα ισχυρό οικοτουριστικό και οικοεπιστημονικό πεδίο ενδιαφέροντος. Η σύγχρονη Ελλάδα αποτελεί κομβική τοποθεσία και δυναμική, τουλάχιστον μέσα στο περιφερειακό πάζλ της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Ανθρωπογεωγραφικά η περιφέρειά μας, παρά τις πολιτισμικές και γεωπολιτικές εντάσεις της, είναι αναδυόμενη στο παγκόσμιο τοπίο των ευκαιριών, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι κορεσμένη.

Ακόμη, πρωταρχικός τομέας για την ανάπτυξη συγκριτικού πλεονεκτήματος βασιζόμενη στην ποιότητα είναι και ο αγροτικός. Βασικά χαρακτηριστικά της εγχώριας αγροτικής παραγωγής είναι ο μικρός κλήρος, το εύφορο έδαφος, καθώς και τα πολυποίκιλα μικροκλίματα. Αυτές οι παράμετροι συνθέτουν ένα μωσαϊκό με υψηλή διαφορετικότητα. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί μειονέκτημα αλλά πλεονέκτημα της ελληνικής αγροτικής παραγωγής το οποίο θα πρέπει να γίνει άμεσα εκμεταλλεύσιμο προκειμένου να ενισχυθούν οι εξαγωγές. 

Με λίγα λόγια η Γερμανία έχει συγκριτικό πλεονέκτημα σε 20 τομείς, η Ελλάδα μπορεί αλλά δεν έχει συγκριτικό πλεονέκτημα σε κανέναν, παρά τις πολλές ευκαιρίες που της δίνονται απλοχερα χάρη στην γεωγραφική της θέση.

Ερωτημα: Για ποιον λόγο καμία κυβέρνηση και καμία πολιτική κανενός κόμματος και κανενός Υπουργού Οικονομικών δεν επιδίωξε ποτέ να αναπτύξει το προφανές για τη χώρα; Συγκριτκό πλεονέκτημα στον αγροτικό τομέα τουλάχιστον;

Πηγή:www.capital.gr

Kaizerakia

Μόλις συνειδητοποίησα πόσο ηλίθια είμαι που λέω ότι ψηφίζω Καιζεράκια ενώ η μπύρα είναι Φίσερ. Δεν τα σβήνω, να μου θυμίζουν πόσο τούβλο είμαι :)

Τα αγγλικά του Φεστιβάλ

Την είχα ακούσει και πέρσυ αυτή την κυρία που λέει τους κανόνες : "Απαγορεύεται η βιντεοσκόπηση κτλ κτλ " αλλά είχα ξεχάσει να μαγνητοφωνήσω τα αγγλικά της... φέτος το έκανα. Την αγαπώ

To link here

Παράδεισος

Paradise η χθεσινή ταινία που είδαμε, στο πανέμορφο, υπέροχο, μαγευτικό Ολύμπιον, που λίγο ακόμη και θα κατέρρεε από τον τόσο κόσμο που περίμενε χθες να μπει στην αίθουσα. Τελευταία φορά που είχα πάει στο Ολύμπιον ήταν όταν μας πήγαν με το σχολείο να δούμε το "Και οι 7 ήταν υπέροχοι" το οποίο θυμάμαι ακόμη ότι αντιμετωπίστηκε με τρόμο από τους συμμαθητές. Εγώ, ήμουν απο του τυχερούς, έκατσα πίσω στα όμορφα κόκκινα καθίσματα και κοιμήθηκα.

Anyway,  η χθεσινή ταινία ουδεμία σχέση είχε. Ο κ. Φαφούτης Παναγιώτης, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ήταν παρών, η αίθουσα ήταν πήχτρα, ο τραβεστί με το κοντό μαλλί και τις γυναικείες μπότες (τον έχετε πετύχει;) καθόταν δύο σειρές παρακάτω, όλα ήταν φυσιολογικά. 

Και σβήνουν τα φώτα.... Η ταινία διαδραματιζόταν στην Πάτρα και συγκεκριμένα την περίοδο του Καρναβαλιού (δεν είχα ιδέα ότι γίνεται τέτοιος πανικός εκεί πέρα). Ζωές που ενώνονται από ένα άσχετο γεγονός (ένα καρναβαλικό άρμα) και εμείς τις παρακολουθούμε παράλληλα. Σχέσεις που τελειώνουν, σχεσεις που αρχίζουν και σχέσεις που δεν άρχισαν ποτέ.

Μου άρεσαν πολύ οι αστείες στιγμές (-Χρυσή; -οχι, Βίκυ τη λένε) αλλά και οι δραματικές. Είχε και μερικές σκηνές σεξ που ο διπλανός της κολλητής μου έβαλε το μπουφάν πάνω στα πόδια του (δεν ξέρω τι έκανε εγώ δεν το είδα). Μου άρεσε η πλοκή, οι ηθοποιοί ήταν καλοί (οι περισσότεροι τουλάχιστον). Ο Λούλης ήταν ευχαριστη έκπληξη στο έργο και η ερμηνεία του με ξάφνιασε ευχάριστα.

Αυτό το "φάντασμα" με ανατρίχιασε, το ηλίθιο. Εκείνη γενικά η σκηνή με το κρεβάτι που χώνεται και ο άλλος είναι ξύπνιος, ακούει τι γίνεται και δεν αντιδρά, με νευρίασε απίστευτα. Βασικά με αηδίασε. Δεν ξέρω... Και να μην την θέλεις πια την κοπέλα σου, δεν το κάνεις αυτό. 

Επίσης βρίσκω υπερβολικό το ότι όλοι οι σκηνοθέτες, όταν θέλουν να περιγράψουν  τα "πάρτυ" και τις καταστάσεις ξέφρενου γλεντιου των εφήβων και γενικά της νεολαίας, πάντα τους παρουσιάζουν να κάνουν ναρκωτικά (έστω και λίπασμα Μπονζάι). Αυτό το βρίσκω υπερβολικό. Κι εμείς περάσαμε γλέντια χωρίς όμως να ρουφάμε σκόνες κάθε 3 και 5. 

Δεν μου άρεσε το "Σαγαπω" του βλαμμένου πράσινου βάτραχου (και καλά ήταν ντυμένος Αδαμ) προς την κοπέλα του τη Μαριάννα. Αμα έτσι αγαπάς... Θα μου πεις όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας, αυτός την αγαπάει και δεν έχει πρόβλημα να της βάζει χέρι ο φίλος του που έρχεται στο κρεβάτι τους. 

Νατος λοιπόν ο Παράδεισος... Στο τέλος τέθηκαν κάποιες ερωτήσεις και ήθελα κάτι να ρωτήσω κι εγώ αλλά ντράπηκα.. είχε πολύ κόσμο.. Οπότε την κάνω εδώ την ερώτηση :  Ο κ. Φαφούτης είπε πως ο παράδεισος είναι υποκειμενικός και για κάθε άνθρωπο ξεχωριστός, το τέλος της ταινίας για ποιον από τους ήρωες του αντιπροσωπεύει τον παραδεισο; Για την κοπέλα που κάνει χιλιάδες χιλιομετρα για να ανακαλύψει ότι η σχέση της δεν είναι αυτή που νομίζει; Για την γυναίκα που έχει μία εφήμερη σχέση; Για την σύζυγο που προσπαθεί να εγκαταλείψει τον άντρα της; Η για τον gay που ομολογεί τον έρωτα του αλλά δεν έχει ανταπόκριση;

Γενικά η ταινία αφήνει καλές εντυπώσεις. Εβαλα Καλή στα Καιζεράκια. Σκέφτηκα και το "πολύ καλή" αλλά είπα ότι φέτος θα είμαι πιο αυστηρή. 

Αρχικα θα πηγαίναμε να δουμε το Babycall αλλά ήταν sold out. Αυτά για να μη λένε κάποιοι κάποιοι ότι στο Φεστιβάλ πάμε για την κουλτούρα... Και εδώ τα θρίλερ σκίζουν :)

Δεκαπενταύγουστος

Την Δευτέρα ξανακατέβηκα και είδα τον Δεκαπενταύγουστο, μια ταινία από το αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Γιάνναρη.

Ομολογώ ότι τον εν λόγω σκηνοθέτη, τον είχα μεν ακουστά αλλά δεν είχα δει καμιά ταινία του και ούτε ήξερα ότι ήταν τόσο παλιά. επαθα ένα σοκ όταν άκουσα την ταμία στο σούπερμαρκετ να λέει "Είναι 15.100" ... Χαζή, το ξέρω.

Στο έργο έπαιζαν η Καστάνη, ο Χειλάκης, ο Ιατρόπουλος και άλλοι σχετικά γνωστοί ηθοποιοί. Το στόρυ αφορά τις παράλληλες ιστορίες ενοίκων μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας, που όπως όλοι οι Ελληνες αποφασίζουν να πάνε εκδρομή την αργία του 15αύγουστου. Ενας διαρρήκτης μπαίνει στα διαμερίσματα τους και ανακαλύπτουμε μαζί του κρυφές σκέψεις των ανθρώπων που ζουν εκεί.Ο ίδιος αποφασίζει να περάσει εκεί τη μέρα του, μην έχοντας που αλλού να πάει, καταζητούμενος από τις αρχές (ε δεν θα βάλω και κεφαλαίο τώρα στο "αρχές", για την ΕΛ.ΑΣ μιλάμε)

Το 1ο ζευγάρι (μητέρα η Καστάνη) πηγαίνει στην Παναγία Σουμελά (ή κάπως έτσι) αναζητώντας ένα θαύμα ωστε να ζήσει η μικρή τους κόρη. Το 2ο ζευγαρι (Με τον Χειλάκη) πηγαίνει στο εξοχικό τους, παίρνοντας με οτοστόπ έναν -φαινομενικά- φαντάρο ο οποίος στην πραγματικότητα τους ληστεύει και καταστρέφει το σπίτι τους. Το 3ο ζευγάρι (με τον Ιατρόπουλο) χτυπάει στον δρόμο μία γυναίκα, τραυματίζοντας την μάλλον θανάσιμα και αρχικά επιλέγει να φύγει, αλλά οι τύψεις τους οδηγούν τελικά στο αστυνομικό τμήμα.

Η ταινία πραγματεύεται τους κρυφούς πόθους και επιθυμίες των ηρώων που έρχονται σε σύγκρουση πολλές φορές με αυτές των συντρόφων τους. Και αυτή η ταινία επιλέγει να μας αφήσει με μία γλυκιά αίσθηση ελπίδας. οπως άλλωστε δηλώνεται και στην περίληψη , κάθε Δεκαπενταύγουστο όλοι μας έχουμε ανάγκη από ένα θαύμα.

Giochi d'estate

Αυτή τη στιγμή ανακοινώνεται ο Παπαδήμος ως νέος πρωθυπουργός αλλά εγώ γράφω τι είδα την Παρασκευή στις 4 Νοεμβρίου. Πραγματικά το βρίσκω πιο ενδιαφέρον.

Η καλύτερη ταινία της Παρασκευής! Το στόρυ επικεντρώνεται σε παιδιά της προεφηβείας, από οικογένειες με μεγάλα προβλήματα επικοινωνίας και έλλειψη αγάπης από τους γονείς τους. Ο Νικ, ένα παιδί με βαθιά τραύματα από τις συνεχείς συγκρούσεις των γονιών του και τα βίαια ξεσπάσματα του πατέρα του, προσπαθεί να βρει διέξοδο στην εκούσια απουσία συναισθημάτων, προσπαθωντας παράλληλα να προστατέψει τον μικρότερο του αδερφό από το ανθυγιεινό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν.

Στις διακοπές τους σε ένα κάμπινγκ (βλ. Πλατανίτσι ) γνωρίζουν την Μαρί, ένα κορίτσι το οποίο βρίσκεται επίσης εγκλωβισμένο στα ψέμματα της μητέρας της που επιμένει να μην της λέει την αλήθεια για τον πατέρα της. Αποφασισμένη να τον βρει, η Μαρί καταστρώνει σχέδια για να τον επισκεφτεί και να τον γνωρίσει επιτέλους, μέχρι που η μητέρα της, της αποκαλύπτει ότι δεν ζει. 

Τα δύο παιδιά, έρχονται σε επαφή και μέσα από τα παιχνίδια με την παρέα τους, επικοινωνούν, μοιράζονται σκέψεις και εμεπειρίες, προσπαθώντας να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό και την οικογένεια τους.

Η κορύφωση έρχεται όταν ο Νικ αντιμετωπίζει τον πατέρα του, εκδηλώνει τα συναισθήματα απέχθειας που τρέφει γι'αυτόν και κυρίως όταν ο ίδιος ο πατέρας συνειδητοποιεί την πραγματικότητα και τη ζημιά που έχει προκαλέσει στον γιο του. Μετά από αυτό το περιστατικό, ακολουθεί μία "λύτρωση" του παιδιού, που αφήνει επιτέλους τα δάκρυα του να κυλήσουν χωρίς ενοχές.

Οι ερμηνείες και το συναίσθημα που βγάζουν αυτά τα παιδιά είναι εκπληκτικό. Η ταινία είναι όμορφη και κυλάει ομαλά,χωρίς κούραση, αφήνονταςμε μία γλυκόπικρη αίσθηση ανεμελιάς. Μιας ανεμελιάς που έχει πια περάσει ανεπιστρεπτί.

Εβαλα "καλή" στα Καιζεράκια.

Le consequenze dell'amore

"Oι συνέπειες του έρωτα" η ταινία -3η στη σειρά- που παρακολούθησα την Παρασκευή -και ακολούθησε και 4η-. Νοιώθω περήφανη για τον εαυτό μου, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι η ταινία τέλειωσε 21:53 και 10 είμασταν στο Ολύμπιον με γόβες.

Η ταινία αφορούσε έναν περίεργο τύπο, Ιταλό, κυνικό, ακοινώνητο, ο οποίος έχοντας φαινομενικά εγκαταλείψει την προσπάθεια να ζήσει, παρατημένος από την οικογένεια του που δεν θέλει καν να του μιλήσει, περνά τα χρόνια σε ένα ξενοδοχείο, ακολουθώντας το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα καθημερινά. Με ελάχιστες κοινωνικές συναναστροφές πέραν από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, επίσης ενοικων του ξενοδοχειου, ο Τίτα περνάει τη ζωή του καθισμένος είτε στο δωμάτιο του, είτε καπνίζοντας στο λόμπι του ξενοδοχείου.

Απορείς γιατί. Απορείς πως το κάνει.Η σερβιτόρα τον κοιτάει,τον χαιρεταέι κάθε μέρα κι αυτός φαίνεται ότι έχει πράγματα να της πει αλλά δεν το κάνει. Οι εσωτερικοί μονόλογοι μου άρεσαν πάρα πολύ.Σιγά σιγά αποκαλύπτει τα μυστικά του που τον κρατούν αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, οι υποχρεώσεις που τον κρατούν δέσμιο μιας επαναλαμβανόμενης ρουτίνας χωρίς να μπορεί να την διακόψει. 

Τον βοηθά η κοπέλα αυτή. Οχι με πράξεις. Απλά με την παρουσία της, με λόγια, με συζήτηση. Ο Τίτα, ο οποίος είναι φανερά ερωτευμένος με την κοπέλα, κάνει κάτι ριψοκίνδυνο για χαρη της, κλέβει τη Μαφία. Και χάνει τη ζωή του γι'αυτό, χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα, αφού έτσι κι αλλιώς η ζωή του είχε ήδη σταματήσει να υπάρχει. 

Ποτέ δεν μας είπε αν η κοπέλα πήγαινε πράγματι να τον συναντήσει. Και δεν νομίζω να ενδιέφερε τον σκηνοθέτη, άλλωστε οι συνέπειες είναι το σημαντικό σ'αυτή την ταινία. Νομίζω ο  Sorrentino προσπάθησε να μας πει ότι, όσο χάλια και να φαίνεται η ζωή μας, μπορεί να αλλάξει χάρη σε αυτό το συναίσθημα -μη βιάζεστε, δεν τελείωσα-. Και αυτό που μετράει στο τέλος, δεν είναι το αν θα είσαι με αυτόν που ερωτεύτηκες αλλά το πόσο μπορείς να προχωρήσεις, να ανοιχτείς, να υποστείς. 

Ο άνθρωπος αυτόν βυθιζόταν σε μπετόν και ήταν γαλήνιος. Πιστεύοντας μάλιστα ότι η κοπέλα αυτή τον άφησε την ημέρα των γενεθλίων του. 

Η ταινία μου άρεσε αρκετά. Δεν μας έδωσαν "Καιζεράκια" οποτε δεν ψήφισα αλλά θα έβαζα "καλή".